Vandaag bestaat mijn weblog 10 jaar… dat is het moment dat je de letters mag vervangen door cijfers. 10 Jaar is een lange tijd, zeker in de digitale wereld. Er is veel veranderd, maar ik ga door, wijzig het concept af en toe tussentijds. Zo’n online dagboek is mooi om vast te houden en te delen.
Mijn eerste post ging over Tibetaans eten en nu grappig: ik viel met de deur in huis, alsof ik al jááááren een blog had. Langzamerhand kwamen er meer onderwerpen bij (en gingen eraf). Ik volgde blogs en volgde ze niet meer. Kreeg blogvrienden en raakte ze kwijt. Omdat zij stopten. Omdat ik minder regelmatig schreef. Omdat ik over onderwerpen schreef waar ze niets mee hadden. Ach… we liepen een tijdje met elkaars leven mee en dat was goed. Sommigen zijn gebleven. Dat is mooi.
Eigenlijk is bloggen net zo veel werk als het schrijven van een leuk Facebookpostje. Dus… ik blijf het doen. Veel muziek, af en toe breien, soms lezen, bij tijd en wijle een interessante lezing, een enkele keer het leven zelf of verontwaardiging over iets. Dat doen we.
Oh Yvonne, blijf het alstublieft doen; schrijven over wat je bezig houd. Ik probeer het bij te houden, hier ook druk met léven. Jij laat me kijken naar dingen waar ik gewoon niet aan toe kom of tijd voor (kan) maken.
Ik ga niet meer naar de Opera of naar Het Ballet, maar dat betekend niet dat ik het niet meer wil…
Met ‘eten’ heb ik dan weer niet zo veel, maar is niettemin wel leuk om te lezen.
Heel veel plezier en geluk in 2014, fijne kerstdagen en tot gauw!
Van harte gefeliciteerd!
Ik heb me voorgenomen om vanaf januari mijn blogdiscipline weer op te pakken, maar je weet: een zwerm vogels in de lucht is nog absoluut geen vogel in de hand……
Maar jij hebt het al die jaren volgerhouden en dat doe je nog steeds. Blijven doen, want ik kom altijd even bij je kijken
Nogmaals: van harte gefeliciteerd