28 juni 2018

Absoluut Kwab

Rijksvrienden hebben een streepje voor en daarom mochten wij op 27 juni 2018 naar een preview van de nieuwe tentoonstelling in het Rijksmuseum: Kwab – Dutch design in de eeuw van Rembrandt. In alle zalen heerst dan drukte en vriendin Daphne en ik liepen in koninklijke rust door Kwab. Wat een woord! Wij hadden er nog nooit van gehoord en eerlijk gezegd zijn we er nog niet uit wat we er van vinden. Mooi? Lelijk? Maar het laat je niet los. Het is misschien ook wel een stiekeme manier van het Rijksmuseum om het zilver onder de aandacht te brengen.

Behalve zilver zit kwab ook verborgen in behang van leer met goudbeslag (!), schilderijlijsten en poten van tafeltjes. Het is een stijl met bizarre vormen, die soms doet denken aan Jugendstill, maar door het gebruik van monstertjes, ‘beenderen’ en doodkoppen toch veel minder lieflijk is. Wij hebben ook geleerd dat iets kwab kan zijn, maar ook niet absoluut kwab. Een formulering die wat ons betreft voor van alles bruikbaar is.

Het spectaculairst is de setting, het decor, waarin de stukken staan. Ontworpen door Keso Dekker, die ik beter ken van zijn werk van Het Nationaal Ballet. Dekker heeft ervoor gezorgd dat zelfs als je absoluut niet kwab bent, deze tentoonstelling toch fascineert door wat hij met de zalen heeft gedaan. En let vooral op de zaal met streepjes op de grond en spiegels als plinten: zeeziekte ligt op de loer.

26 juni 2018

Foute gemeentelijke netheid

Een heleboel rommel in deze stad wordt niet opgeruimd. In het water van het IJ drijven plastic petflesjes en ander plastic afval. De toegangsranden van het Centraal Station liggen vol met peuken. De papierbakken zijn standaard te klein, zodat er altijd net zo veel naast ligt als erin. Dit is een kleine selectie, om aan te geven dat er voor een ambitieuze gemeente een hoop rommel te ruimen valt. Het is logisch dat je daarin prioriteiten moet stellen. Zelf zou ik zeggen: zet plastic en herrie bovenaan de ToDolijst, maar ja, dat is wellicht te simpel gedacht. De gemeente heeft beslist dat eerst, primo, de plantjes moeten worden opgeruimd die zich rondom de stammetjes van de jonge bomen hadden genesteld….

Dan krijg je dus dit, een soort van grote asbak:

 

In plaats van dit (of leuker, met klaproosjes, mariakelkjes, blauwe windebloemetjes, klavertjes, etc.):

Dit soort dingen blijven mij verbazen…. Het wandelen van huis naar station en vv is meteen een stuk saaier.

19 juni 2018

De eerste bloem

Een aankondiging…. mijn van Lies gekregen courgetteplantje heeft bloemen….zij zegt dat het jongetjes zijn…. ik ga ze dus maar opeten.

 

bloeiende courgetteplant

 

17 juni 2018

Een werkweek

Langzamerhand wordt het weer een normaal leven met dagen van werk en dagen van vrij. Nee, de hernia is nog steeds niet weg, maar de pijn is beheersbaar en dat maakt het leven toch een stuk beter en mij een stuk actiever. Deze week viel ik zelfs in voor een collega en vond mezelf terug voor de klas, als vanouds. En met diezelfde groep ging ik op pad naar de Haagse studie van de NOS. Ik maakte nog net geen selfie, maar ik vond het net zo stoer als de studenten om begeleid door Ron Fresen zijn stand-up plaats te zien, bovenop het dak van de studio.

Het was ook de week van de premiere van Tristan & Isolde van het Nationaal Ballet. David Dawson is een choreograaf die ik hoog heb zitten, maar met dit avondvullende ballet kon hij me niet boeien. Eindeloos veel geren op het podium en ‘gedwarrel’ dat veel te lang duurde. De duetten tussen de twee hoofdpersonen waren een stuk beter verteerbaar, al konden de twee dansers mij niet overtuigen. Jammer, maar het kan niet elke keer raak zijn. De muziek van Szymon Brzóska vond ik overigens erg bijzonder.

Wel raak is mijn ouwe, trouwe, eigenste balletklasje waar ik ongeveer de jongste ben. Ik doe het weer. Mijn prestaties zijn echt niet meer podiumfähig, maar who cares? Ik heb er lol in.

 

11 juni 2018

Song for Syria

Wij hadden een Syrische avond met het Metropole Orkest en solisten van de Syrian Big Band. Hoe dat in elkaar steekt, geen idee, maar we vonden het fantastisch om klarinettist Kinan Azmeh live te horen. We kenden hem van het Silk Road Project van Yo Yo Ma, een project dat tientallen blogs verdient (de youtube video hangt hieronder). We kregen behalve Azmeh ook nog Ibrahim Keivo, zangeres Dima Orsho en Moslem Rahal op Ney. Speciale gast was Eric Vloeimans.

De muziek van de avond kwam uit het gebied tussen de Eufraat en de Tigris. In het Arabisch noemen ze dat al-Jazira, het eiland. Veel van de gespeelde muziek heeft zijn wortels in de vele culturen die daar vandaan komen. Er was bovendien een speciale compositie van Calliope Tsoupaki (Tragoudi) en ‘Song for Syria’ van Eric Vloeimans.

Het Metropole Orkest is natuurlijk een fantastisch orkest met solisten van formaat. We kregen zelfs een zinderende klarinet-battle tussen Azmeh en een van de leden van het orkest (klarinet is weggevallen tussen de orkestleden, dus het is raden naar de naam). Maar het is mij een raadsel waarom ze versterkt spelen en het geluid dan ook zo hard zetten. De klank vervormt en is schel en we gingen met suizende oren naar buiten.

Maar het was een prachtige avond. Melancholieke melodieën, afgewisseld met staaltjes van virtuositeit en vrolijkheid. Op het podium en in de zaal mensen die niet meer naar hun land terug kunnen en door de muziek het gevoel van thuis weer even kregen. Wij kregen een gevoel van hoe rijk Syrië zou kunnen klinken, als het niet in oorlog was.