22 januari 2018

Kobo Min

De e-reader en het e-boek vind ik een van de beste uitvindingen van deze tijd. Je hele boekenkast zit in een klein, handzaam apparaat dat niet heel veel groter is dan een telefoon en met gemak in een kleine handtas past. Lezen kan overal, want er zit een lampje in. Geen stapels boeken meer die je beschuldigend aankijken, alleen maar hoger worden en stof verzamelen en ruimte innemen.Van de ‘er gaat niets boven een echt boek’ sentimenten heb ik volstrekt geen last. Goed ook voor het milieu: geen bomen meer die veranderen in, hoe nobel ook, boeken.

Dat goed voor het milieu moet ik helaas behoorlijk afzwakken. Na precies 3 weken langer dan 2 jaar trouwe dienst begaf mijn Kobo Glo het van de ene dag op de andere. Ze liet zich niet meer opladen. Het scherm gaat dan op zwart. Dan ontdek je dat Kobo overal helppagina’s heeft, op Twitter, op Facebook  over hoe je boeken moet downloaden en aanschaffen, maar weinig over  de hardware.

De zondagwandeling ging naar de MediaMarkt, die na enig onderzoek moest concluderen dat a. de garantie net 3 weken was verlopen en b. dat het niet mogelijk was om het ding te repareren. Daar ging dus mijn idee van ‘goed voor het milieu’. Ik spaar dus wel bomen/boeken uit, maar elke twee jaar (vlak na het verlopen van de garantie, natuurlijk) moet ik een apparaat in de ‘oude apparatenbak’ gooien. Kijk Kobo, dat vind ik niet zo heel erg klantvriendelijk en al helemaal niet duurzaam. Want zo goedkoop zijn die e-readertjes nu ook weer niet. Minpunt

bonnetje van de oude ereader

 

30 december 2017

Goede voornemens (nu al?)

Het zijn natuurlijk altijd dezelfde dingen die je meer, beter, anders, frequenter etc. wilt gaan doen in het nieuwe jaar. Of in de nieuwe maand. Of zelfs maar de volgende week. Bloggen. Dus. Want daarom lees je het hier. En ervoor zorgen dat mijn hernia niet alleen verdwijnt, maar ook nooit meer terugkomt: dus meer bewegen, niet meer uren achter elkaar stil zitten sokken breien. Meer lopen, wandelen, heen en weer. Maar ook opruimen. Ik zit nu in een testgroep voor een opruimprogramma. We hebben net de eerste opdracht achter de rug. Ik ben zo benieuwd. Foto’s maken moest en 5 minuten achterelkaar opruimen zoals je normaal doet. Best lekker. Voor en na ziet het er zo uit. En dat in 5 minuten!

23 oktober 2017

Estonia

Lang geleden, ergens in 2000, kreeg ik een boekje in handen waarin de Esten zichzelf omschreven. Ik moest daar erg om lachen en sindsdien wil ik er naar toe. Toen wist ik nog niet dat ze ook nogal breierig en ‘craftsy’ zijn, trouwens. Ik ben nu in Tallinn. De bedoeling was dat we wat zouden rondreizen in het land, maar een hernia maakt me minder mobiel. Dat rondreizen gaan we van de zomer doen. Tallinn is een fijne stad, niet te druk, maar ook geen dooie boel. Mooie stad natuurlijk, er is zoveel ouds bewaard. Weinig verkeer en dat is heerlijk. We hebben in het klungelige City Museum uren naar oude beelden van de onafhankelijkheid zitten kijken. De zingende revolutie, de Balische menselijke keten. We werden er emotioneel van. De Esten hebben zichzelf bevrijd. In het Kumu zagen we veel kunst uit de tijd dat Estland een Sovjetprovincie was. En tussen alles door zie ik alsmaar breidingen. De breimarkt (niet echt mooi spul) en de kassitös, winkels vol met allerlei handgemaakte dingen, van vogeltjes van vilt (smelt) tot truien.

http://www.barons.ee/?lang=en

11 oktober 2017

Bossie blommen

Het moderne bosje bloemen is een takje van zus, een sprietje van zo, twee bloemetjes rood en een exoot. Bij mij in de straat gaan de bloemenwinkels (pardon bloemenjuweliers) zelfs zover dat ze je naar de markt verwijzen als je gewoon een bosje bloemen wilt. Daar zijn ze niet meer van of voor. Die hippe boeketjes zien er best leuk uit, hoor, (als je er tenminste ook meteen die vaas bijkoopt waar ze in zijn geschikt) op de dag van aankoop. Daarna start het grote verwelken en omdat het allemaal verschillende bloemen zijn heb je eigenlijk vanaf dag twee een zielige aanblik. Mij doet het bovendien erg denken aan vroeger, de handgeplukte bloemen uit de tuin. Wij hadden niet zo’n grote tuin, dus het bleef bij van alles één, hooguit twee, met een takje struik voor het groen en om het kale eraf te halen. Liet een bloemetje zijn koppie hangen, dan plukte je een nieuwe. Zo had je de hele zomer een aardig boeketje; handig als je niet zoveel geld hebt. Misschien komt het wel daardoor dat ik veel en veel meer geniet van een doodgewone vaas vol met rozen… gekocht in knop, lekker 20 in een vaas, die langzaam uitkomen. Mijn ideale bossie blommen.

25 september 2017

Guilty embroidery pleasure

We hebben allemaal van die dingen die we niet kunnen laten, maar waarvan we hopen dat niemand er ooit achter komt. Ik ook. Geen chocola. Dat heeft de halve wereld al. Mijn ‘guilty pleasure’ is het Engelse borduurtijdschrift ‘The CrossStitcher“. Afgelopen jaar mocht ik het van mezelf elke keer dat ik van de bedrijfsarts kwam, kopen. Als een soort ‘dapper naar de tandarts geweest’ beloning. Want zo voelde het. Er zit een klein borduurtje bij, waar je zo aan kan beginnen. Leuk.  Ik kocht het tijdschrift altijd op station Leiden. Bij de AKO.CrossStitchefrDe winkel is de afgelopen maand helemaal verbouwd, zodat ie er nu uitziet als alle winkels. Een stuk leger. Want ja, meer ruimte voor de klant betekent minder ruimte voor de tijdschriften. Huh? En dus moesten er wat tijdschriften verdwijnen. De AKO op station Leiden had een prachtig, uitgebreid assortiment handwerkbladen. Veel uitgebreider dan wie dan ook. Dat hebben ze nu dus niet meer. En ook The Cross Stitcher is verdwenen. Oja, ze kunnen het voor me bestellen, maar de lol is eraf. Dan moet ik er op wachten. Op beloningen moet je niet wachten. Ik heb een digitaal abonnement genomen. Dat scheelt me bijna 10 euro per nummer.