2 januari 2019

Wien ist nur Wien allein!

Waterig Weens zonnetje

Wat een stad! Wenen. Vienna. Een en al kunst, literatuur en muziek… en toeristen. Elk café dat in een boekje staat kun je beter van je lijstje schrappen, tenzij je een uur in de rij wilt staan voor een kopje koffie. Trouwens, voor alles wat in een boekje is genoemd, staat een rij. Gelukkig hadden wij online kaartjes gekocht voor Brueghel (al moesten we die nog omruilen voor echte kaartjes, wat is er mis met e-tickets?) in het Kunsthistorisch Museum. We verheugden ons op 90 prachtige werken, maar helaas…. de opzet van de tentoonstelling is een gemiste kans. Te druk. Een gekunsteld concept in drie thematische perioden. De nissen met onderzoeks/restauratie materiaal roepen meer vraagtekens op dan antwoorden (onduidelijke foto’s, geen multimediamateriaal en onduidelijke beschrijvingen). De Torens van Babel hangen niet naast elkaar op een ruime muur, maar in een hoek. Erg ruimtebesparend. En dan de vloer: die maakt volcontinu een krakend geluid… lawaai zeg maar…. Toch blij dat we het hebben gezien, we maken onze eigen verbindingen wel.

We bezochten de Stephanskirche, en gingen op zoek naar een lekker, ouderwets warenhuis. Behalve het überdure Steffl vonden we niet echt iets. Wat we allemaal wel vonden: onze tickets voor het Konzerthaus in het vriendelijke ticketoffice, een beetje huis van Freud. En ’s avonds aten we Georgisch in restaurant Tiflis, in de straat van ons hotel. Allebei aanradertjes.

Georgisch voorgerecht

We gingen langs bij Beethoven aan de Mölker Bastei 8 en bij Mozart in de Domgasse 5. Dat is trouwens marketingwise de meest uitgemolken persoon van Wenen. Na alle toeristen, struikel je over hem. We bezochten de Secession, het BeethovenFries van Klimt. Indrukwekkend.

Beethoven’s straat

 

Uitzicht uit Mozart’s raam – Blutgasse – onveranderd.

Hoogtepunt was ons bezoek aan het Wiener Konzerthaus, waar we de Wiener Symphoniker hoorden in de Negende van Beethoven. Met koor en solisten. Een belevenis.

Wiener Konzerthaus – we waren er echt.

En de mooiste tentoonstelling bezochten we op de valreep in het KunstForum: Faszination Japan – Monet – Klimt – Van Gogh. Schitterend. Mooi opgezet. En zo veel bijzondere werken.

Prachtige Breitner… in privébezit. Wat een geluksvogel.

Wenen… ik wil gauw terug. Voor nog meer muziek, kunst en andere aangenaamheden….

 

17 december 2018

Vintage borduren

Is 1991 al vintage? Ik vind van wel. Ooit, misschien ergens in mei van dat jaar, begon ik aan dit patroontje uit Libelle 20 uit 1991 en ik kwam nooit verder dan een paar rozetjes van het frame van de frames. De stof die ik gebruikte was anders en dus waren de verhoudingen ook anders. Dat betekende rekenen.

Een drukke baan en weet ik veel wat meer liet het werkje op de bodem van de craftmand belanden. In juli 2016 teruggevonden, 4 steekjes gedaan en weer verwaarloosd. Fijn werk, moeilijk te zien…. maar nu, een loeplamp! Tjonge, jonge jonge, dat is me toch een partij verhelderend. Tijd om de borduurskills onder de loep te nemen en uit te breiden. Voor dit werkje zijn de frames nu klaar en is een framepje gevuld in de Assisi techniek. Op naar de volgende techniek.

In het patroon van Libelle zitten wat wonderlijke keuzen, zoals het werken met drie draden in plaats van 2. Zo was ik er ooit ook mee begonnen, maar nu zou ik het over twee draden hebben gedaan en alleen de grotere kruisjes met drie draden. Maar ach… Het vreet wel garen en dan is het mooi dat sommige dingen bij DMC niet veranderen. De kleuren zijn nog gewoon te krijgen.

Hoewel het een soort stekenlapje is voor beginners, is de Libelle beschrijving redelijk ondoorzichtig. Een vakje is gevuld met wat het patroon noemt ‘kruissteekajour’, waarbij je draden moet wegknippen (zeg maar het steeken in het borduurwerk). Die beschrijving is zo beknopt dat ik het eerst maar even op een proeflapje ga doen.

Hoe dan ook verbergt het simpele kruissteekje een wereld van mogelijkheden. We zijn op ontdekkingsreis.

26 november 2018

Lichtjes…

 

Lichtjes… ik ben er dol op. Al die flonkerende puntjes maken de wereld zo feestelijk. Of het nu echt handig is qua milieu, duurzaamheid en zorgvuldig omgaan met de aarde weet ik niet, al geeft het mij een fijn gevoel dat er steeds meer LEDverlichting wordt gebruikt. Je snapt dat ik een grote fan ben van het Amsterdam Licht Festival / Amsterdam Light Festival . Dat is uitgegroeid tot een feest van licht en kunst, in 2018/2019 met Jeroen Henneman als eregast. Thema: the medium is the message.  Twee jaar lang heb ik er niet van kunnen genieten, maar dit jaar ben ik er klaar voor. Ik zag de bouwers bouwen en ’s avonds hebben we onmiddellijk kaarten besteld voor een rondvaarttocht. Want van lichtjes genieten op het water is toch het allerleukst. Laat die decembermaand maar komen!

24 oktober 2018

De Dirigent

Via Radio 4 De Klassieken ‘won’ ik vrijkaartjes voor de voorpremière van De Dirigent, de film over het leven van Antonia Brico, die hartstochtelijk graag dirigent wilde zijn. Om te beginnen: het is een aanrader! Voor ieder die van muziek houdt en iedereen die zin heeft in het verhaal van een pittige tante die haar droom leeft.

Omdat ik om 16:00 uur pas de mail zag, was het even jakkkeren om nog op tijd in Pathé Buitenhof in Den Haag te komen, maar het is gelukt. Ab Nieuwdorp van Radio 4 De Klassieken hield vooraf een inleidend verhaal. Leuk.

De film is 137 minuten heerlijke feel good. Iedereen die Antonia in het begin afviel of dwars zat, kon zij op een gegeven moment op hun plaats zetten.  Bij tijden is dat een beetje al te mooi. De film klopt, qua musici, qua dirigeren (al waren het af en toe beelden van Brico waarbij ik toch moest denken aan het tv-programma Maestro), qua tijdsbeeld, qua kleren (gebreide sokken en gebreide baret gesignaleerd). Allemaal leuk. Toch bleef ik achter met mixed feelings. Antonia Brico heeft een eigen vrouwenorkest gehad dat een beetje als een bijzonderheid werd gezien en daarom succesvol was. Toen ze ook mannelijke musici ging aannemen, was het succes voorbij. Ze is nooit chef-dirigente geweest bij een orkest. Ik geloof echt niet dat dit kwam omdat ze minder kwaliteit had dan mannelijke dirigenten. Zeker niet. De film eindigt op een hoogtepunt van succes, maar haar dirigentenleven ging helemaal niet zo succesvol verder.

We hadden ontzettend leuke buren trouwens, die mij nog een fantastisch boek aanraadden over Frieda Belinfante, eveneens een vrouwelijke dirigent – Een schitterend vergeten leven. Gaan we lezen.

Verder: ik wacht nu op de film over bijvoorbeeld Henriette Bosmans of Tera de Marez Oyens, vrouwelijke componisten. Want wie als vrouw componiste wilde zijn moest net zo goed van ijzer zijn. Maar: laten we eerst genieten van dit eerbetoon aan een muzikale vechtster op de bok.

10 oktober 2018

Boro, eindeloze steekjes

 

Boro komt uit Japan en is de techniek om bijvoorbeeld kleren te verstellen met kleine lapjes en eindeloos veel steekjes. Doe je dat niet op kleren, maar op een katoenen ondergrond, dan krijg je een soort quilten. Je maakt een harmonieus geheel van allerlei lapjes en gaat daarna op diverse manieren steken aanbrengen. Dat kan er dan zo uit gaan zien als op de foto hierboven. Ik vind het mooi.

Daarom volgde ik een workshop bij Japan is Fun, bij Beatrice in Badhoevedorp. Ik dacht trouwens dat dit erg ver van Amsterdam was, maar met de juiste aansluitingen ben je er in no time. Ontvangst is meer dan hartelijk. De ruimte is prachtig licht en comfortabel en Beatrice is een vakvrouw. We gingen aan de slag om een compositie te maken van restjes op ons ‘katoentje’ en kregen ondertussen uitleg over veel andere Japanse borduurtechnieken.

 

Na het neerleggen van de compositie en het vastplakken met Japanse blauwe lijm, startten we met doorrijgen. Dat kost nog wel even tijd, maar is ook ontspannend. Daar gaat de komende weekends mijn aandacht naar toe. Beatrice heeft nog veel meer workshops in Japanse crafttechnieken, die ik zeker ook ga volgen. Al was het alleen maar om in haar workshopruimte even tot rust te komen en me te koesteren in haar gastvrijheid. En achter die heerlijke ruimte is een winkelruimte, waar je prachtige stoffen en draadjes en naalden etc. kunt kopen. En straks ook complete kits om bijvoorbeeld een heerlijk boro projecttasje te maken. Maar nu eerst…. eindeloos veel steekjes maken.