4 april 2019

Over Drente, Friesland, Madrid en de dingen die voorbij gaan

Mijn laatste werkende jaar is ingegaan en qua werk kan me dat niet snel genoeg afgelopen zijn. Na een burn out, een winter lang astma tot gediagnosticeerd werd dat het dit was en ter afsluiting een hernia, wisten ze op de hogeschool blijkbaar niet meer wat ze met me aan moesten. Ik ben er verdrietig om geweest, boos, ik heb geprobeerd de zaken te keren… maar nu? Blijkbaar ben ik al weg… dus ik breng de werkdagen door met klusjes (als ze er zijn) en de niet werkdagen ben ik een zeer actieve prepensionada. Halverwege de maand juli van dit jaar gaat dat over in voor-alijd-vrij. Alle officiële zaken zijn al gebeurd, pensioen is aangevraagd, zelfs AOW. Voor het eerste van mijn leven ga ik geld krijgen in plaats van verdienen.

Om de tijd snel te laten gaan, plan ik halverwege elke maand van dit jaar iets erg leuks. In januari gingen we dus met een groep breimeiden van Stitch ’n Bitch De Pijp naar Drente. Van alles doen (en laten). Kitty heeft me daar zowaar brioche geleerd. Elke dag een paar toeren en ik hoop dat ik zo ooit toekom aan meer dan suf in het rond breien. Het is niet een steek die me aan komt waaien.

In februari bracht ik met ‘oudste’ vriendin een weekend door in haar Friese huis. We hadden geluk met het weer en zaten zelfs voor het eerst van dit jaar buiten in de zon. En Friesland is mooi. Rustgevend mooi.

Maart was een heugelijke maand. Ik gaf voor de eerste keer een Absolute Beginners cursus breien bij Hooks&Yarn. Vier meiden leerde ik breien. En dat lijkt simpel, maar is het helemaal niet. Zeker als je het zelf ongeveer blind kunt. En er was resultaat. Ze bleven alle vier tot het eind en produceerden allemaal het eindproduct. Zij blij, ik blij.

Mijn salaris voor de beginnerscursus heb ik in ‘natura’ ontvangen. Een prachtig DMC kastje, zodat ik eindelijk mijn borduurgarens mooi kon opbergen.

Halverwege maart gingen man en ik naar Madrid. Het was heerlijk weer, we hebben genoten en de Spaanse lessen beginnen tot iets te leiden. Ik durf te vragen waar de ingang is, waar de wc is en waar de wc is.

En nu is het al april en kijken we uit naar ons reisje Portugal en Badajoz Spanje…. Semana Santa! Sock Madness is in volle gang; het wachten is op ronde 2 en ik hou me bezig met mijn guilty pleasure: kruissteekjes borduren. Een is superleuk, maar plaatje pas als het ontvangen is… En dit werkje moest ook eens af, dat lag al maanden op een paar steekjes te wachten.

2 januari 2019

Wien ist nur Wien allein!

Waterig Weens zonnetje

Wat een stad! Wenen. Vienna. Een en al kunst, literatuur en muziek… en toeristen. Elk café dat in een boekje staat kun je beter van je lijstje schrappen, tenzij je een uur in de rij wilt staan voor een kopje koffie. Trouwens, voor alles wat in een boekje is genoemd, staat een rij. Gelukkig hadden wij online kaartjes gekocht voor Brueghel (al moesten we die nog omruilen voor echte kaartjes, wat is er mis met e-tickets?) in het Kunsthistorisch Museum. We verheugden ons op 90 prachtige werken, maar helaas…. de opzet van de tentoonstelling is een gemiste kans. Te druk. Een gekunsteld concept in drie thematische perioden. De nissen met onderzoeks/restauratie materiaal roepen meer vraagtekens op dan antwoorden (onduidelijke foto’s, geen multimediamateriaal en onduidelijke beschrijvingen). De Torens van Babel hangen niet naast elkaar op een ruime muur, maar in een hoek. Erg ruimtebesparend. En dan de vloer: die maakt volcontinu een krakend geluid… lawaai zeg maar…. Toch blij dat we het hebben gezien, we maken onze eigen verbindingen wel.

We bezochten de Stephanskirche, en gingen op zoek naar een lekker, ouderwets warenhuis. Behalve het überdure Steffl vonden we niet echt iets. Wat we allemaal wel vonden: onze tickets voor het Konzerthaus in het vriendelijke ticketoffice, een beetje huis van Freud. En ’s avonds aten we Georgisch in restaurant Tiflis, in de straat van ons hotel. Allebei aanradertjes.

Georgisch voorgerecht

We gingen langs bij Beethoven aan de Mölker Bastei 8 en bij Mozart in de Domgasse 5. Dat is trouwens marketingwise de meest uitgemolken persoon van Wenen. Na alle toeristen, struikel je over hem. We bezochten de Secession, het BeethovenFries van Klimt. Indrukwekkend.

Beethoven’s straat

 

Uitzicht uit Mozart’s raam – Blutgasse – onveranderd.

Hoogtepunt was ons bezoek aan het Wiener Konzerthaus, waar we de Wiener Symphoniker hoorden in de Negende van Beethoven. Met koor en solisten. Een belevenis.

Wiener Konzerthaus – we waren er echt.

En de mooiste tentoonstelling bezochten we op de valreep in het KunstForum: Faszination Japan – Monet – Klimt – Van Gogh. Schitterend. Mooi opgezet. En zo veel bijzondere werken.

Prachtige Breitner… in privébezit. Wat een geluksvogel.

Wenen… ik wil gauw terug. Voor nog meer muziek, kunst en andere aangenaamheden….

 

17 december 2018

Vintage borduren

Is 1991 al vintage? Ik vind van wel. Ooit, misschien ergens in mei van dat jaar, begon ik aan dit patroontje uit Libelle 20 uit 1991 en ik kwam nooit verder dan een paar rozetjes van het frame van de frames. De stof die ik gebruikte was anders en dus waren de verhoudingen ook anders. Dat betekende rekenen.

Een drukke baan en weet ik veel wat meer liet het werkje op de bodem van de craftmand belanden. In juli 2016 teruggevonden, 4 steekjes gedaan en weer verwaarloosd. Fijn werk, moeilijk te zien…. maar nu, een loeplamp! Tjonge, jonge jonge, dat is me toch een partij verhelderend. Tijd om de borduurskills onder de loep te nemen en uit te breiden. Voor dit werkje zijn de frames nu klaar en is een framepje gevuld in de Assisi techniek. Op naar de volgende techniek.

In het patroon van Libelle zitten wat wonderlijke keuzen, zoals het werken met drie draden in plaats van 2. Zo was ik er ooit ook mee begonnen, maar nu zou ik het over twee draden hebben gedaan en alleen de grotere kruisjes met drie draden. Maar ach… Het vreet wel garen en dan is het mooi dat sommige dingen bij DMC niet veranderen. De kleuren zijn nog gewoon te krijgen.

Hoewel het een soort stekenlapje is voor beginners, is de Libelle beschrijving redelijk ondoorzichtig. Een vakje is gevuld met wat het patroon noemt ‘kruissteekajour’, waarbij je draden moet wegknippen (zeg maar het steeken in het borduurwerk). Die beschrijving is zo beknopt dat ik het eerst maar even op een proeflapje ga doen.

Hoe dan ook verbergt het simpele kruissteekje een wereld van mogelijkheden. We zijn op ontdekkingsreis.

26 november 2018

Lichtjes…

 

Lichtjes… ik ben er dol op. Al die flonkerende puntjes maken de wereld zo feestelijk. Of het nu echt handig is qua milieu, duurzaamheid en zorgvuldig omgaan met de aarde weet ik niet, al geeft het mij een fijn gevoel dat er steeds meer LEDverlichting wordt gebruikt. Je snapt dat ik een grote fan ben van het Amsterdam Licht Festival / Amsterdam Light Festival . Dat is uitgegroeid tot een feest van licht en kunst, in 2018/2019 met Jeroen Henneman als eregast. Thema: the medium is the message.  Twee jaar lang heb ik er niet van kunnen genieten, maar dit jaar ben ik er klaar voor. Ik zag de bouwers bouwen en ’s avonds hebben we onmiddellijk kaarten besteld voor een rondvaarttocht. Want van lichtjes genieten op het water is toch het allerleukst. Laat die decembermaand maar komen!

24 oktober 2018

De Dirigent

Via Radio 4 De Klassieken ‘won’ ik vrijkaartjes voor de voorpremière van De Dirigent, de film over het leven van Antonia Brico, die hartstochtelijk graag dirigent wilde zijn. Om te beginnen: het is een aanrader! Voor ieder die van muziek houdt en iedereen die zin heeft in het verhaal van een pittige tante die haar droom leeft.

Omdat ik om 16:00 uur pas de mail zag, was het even jakkkeren om nog op tijd in Pathé Buitenhof in Den Haag te komen, maar het is gelukt. Ab Nieuwdorp van Radio 4 De Klassieken hield vooraf een inleidend verhaal. Leuk.

De film is 137 minuten heerlijke feel good. Iedereen die Antonia in het begin afviel of dwars zat, kon zij op een gegeven moment op hun plaats zetten.  Bij tijden is dat een beetje al te mooi. De film klopt, qua musici, qua dirigeren (al waren het af en toe beelden van Brico waarbij ik toch moest denken aan het tv-programma Maestro), qua tijdsbeeld, qua kleren (gebreide sokken en gebreide baret gesignaleerd). Allemaal leuk. Toch bleef ik achter met mixed feelings. Antonia Brico heeft een eigen vrouwenorkest gehad dat een beetje als een bijzonderheid werd gezien en daarom succesvol was. Toen ze ook mannelijke musici ging aannemen, was het succes voorbij. Ze is nooit chef-dirigente geweest bij een orkest. Ik geloof echt niet dat dit kwam omdat ze minder kwaliteit had dan mannelijke dirigenten. Zeker niet. De film eindigt op een hoogtepunt van succes, maar haar dirigentenleven ging helemaal niet zo succesvol verder.

We hadden ontzettend leuke buren trouwens, die mij nog een fantastisch boek aanraadden over Frieda Belinfante, eveneens een vrouwelijke dirigent – Een schitterend vergeten leven. Gaan we lezen.

Verder: ik wacht nu op de film over bijvoorbeeld Henriette Bosmans of Tera de Marez Oyens, vrouwelijke componisten. Want wie als vrouw componiste wilde zijn moest net zo goed van ijzer zijn. Maar: laten we eerst genieten van dit eerbetoon aan een muzikale vechtster op de bok.