10 maart 2015

Händel, Rothko en romantische jurken

Waar kun je je meer in verliezen? In een opera van Händel of een schilderij van Rothko? Als je het bekijkt op het effect van hun kunst op mij, dan zijn Rothko en Händel in ieder geval zielsverwanten. En misschien nog wel meer. Op woensdag 25 februari bezochten we Alcina van Händel in, hoe vertrouwd, de Stadsschouwburg. Dat was eigenlijk wel adembenemend. We hebben in de cdkast mooiere uitvoeringen staan, maar het live meemaken, is toch wel wat anders. De regie van Pierre Audi voegde een laag toe, waardoor de bordkartonnen karakters diepte kregen. Alcina duurde vier uur, maar voor je het weet is het voorbij.

Zoiets is ook aan de hand met al die schilderijen van Mark Rothko in het gemeentemuseum in Den Haag. Je gaat er voor zitten en je wilt nooit meer weg. Dat is eigenlijk in het kort, maar tegelijkertijd uren durend, waar het op neer komt. De schilderijen van Rothko zijn een soort van trance. Ik heb daar zeer van genoten. Meest opmerkelijk: een kind dat begint te huilen en op een schilderij wijst. Tegelijkertijd: meest ergerniswekkend.

IMG_3990

 

Zowel Rothko als Händel  komen zonder pardon binnen. Of Handel zich daarvan bewust is geweest? Ik heb geen idee. Rothko welzeker. Dat was het effect dat hij wilde hebben met zijn schilderijen. Ik heb niet het gevoel gehad dat ik in huilen wilde uitbarsten, maar wel dat ik voor bepaalde schilderijen niet meer weg wilde. Dat is ongeveer net zo onhandig. Dat vond ik zeer opmerkelijk.

Diezelfde dag bezocht ik ook de tentoonstelling ‘Mr Darcy meets Eline Vere. Ik was daar tenslotte toch. Ik had me best veel voorgesteld van deze tentoonstelling, maar uiteindelijk waren het alleen maar plaatjes met een sociologisch verhaal. Ik had gehoopt op naaitechnieken, veranderingen daarin vanwege de mode, etc. Maar het sociologisch verhaal over mode en sociale klassen overheersten. Natuurlijk heb ik genoten van de jurken, maar een context op de handvaardigheid voor het creëren had ik leuker gevonden.

IMG_3926

We sloten de week af met Handel’s Tamerlano. Ietsje korter, maar zo mooi. En opnieuw geeft Audi de hoofdpersonen meer lagen. Hoe dan ook, ga je tevreden het theater uit en zet je thuis weer Handel op. Dat is liefde.

In het kort was dit mijn voorjaarsvakantieweek. Ik had de tijd niet anders willen doorbrengen. Op naar het volgende event.

11 januari 2015

Zuinigheid met vlijt….

Als er nu iets is waarvan ik nooit had gedacht het ooit te doen, dan is het sokken stoppen. Een paar jaar geleden kreeg ik van Yvon Storm op Zolder (nu Vroede Vrouw op Facebook) een ‘stoppaddestoel’. Ik vond hem prachtig, herinnerde me het gifgroene ‘stopei’ van mijn moeder en biechtte eerlijk op dat ik geen idee had hoe ik sokken moest stoppen. Evenmin dacht ik het te hoeven doen… sokken breien vond ik zo leuk, dat was vast sneller dan repareren. Zeg nooit nooit, want ooit…  Anno tegenwoordig is mijn lief dol op het dragen van warme, zelf gebreide sokken in huis en vind ik sokken breien allang niet meer zo leuk. Het laatste paar begon ik in april 2014 en is nog lang, lang, niet af. Wat te doen als dan de gaten in de sokken van lief vallen? Gewoon: nieuwe technieken aanleren en die sokken gaan stoppen.

FullSizeRenderIMG_1731

De eerste techniek vond ik veruit het lolligste. Het gat van een nieuw klein lapje voorzien aan de hand van een fijne handleiding. Een volledige handleiding bij het Twist Collective. waarin vier technieken worden uitgelegd, kreeg ik van Daphne. Zodoende nam ik sok twee met een dun plekje ook onder handen. En naast me liggen nog twee paar die de komende weken gerepareerd worden. Een fantastische manier om je nuttig, duurzaam en goed bezig te voelen. Enne lieve naamgenoot, nog bedankt voor je geweldige cadeau indertijd!

FullSizeRender-3FullSizeRender-2

6 januari 2015

Sicilië

IMG_3774

We waren een weekje in Sicilië van 15 tot en met 22 december 2014. We hadden een soort ‘huisje’ in Castigleone di Sicilia bij Tenuta Antica Cavelleria. Aan de vriendelijkheid van de eigenaars lag het niet, maar in de winter, ook de Siciliaanse, is het koud en klam en niet echt heel comfortabel. We waren er dus liever niet.

IMG_3778

We maakten heerlijke tochtjes met onze huurauto. Vanuit het huisje zagen we de Etna liggen en bij veel tochten kwam ze om elke bocht tevoorschijn. We bezochten Syracuse, maar waren te laat voor de Romeinse nederzettingen. In de winter gaat alles veel eerder dicht. We gingen naar Taormina. Wat een leuke plaats is dat! Daar waren we ruimschoots op tijd voor het openluchttheater, waar we met volle teugen van genoten. Heerlijk, de zon, het uitzicht en het gevoel dat je middenin de geschiedenis zit.

IMG_3816

We reden naar Palermo en bleven daar meteen een nacht in luxehotel Ucciardhome in het havengebied. We liepen ‘s avonds door de stad en bekeken alle verlichting en decoratie, want ja, het was wel kersttijd. Het theater was spectaculair en de bruiden liepen dan ook af en aan.

IMG_3849IMG_3850IMG_3855

We bezochten het Oratorio del Rosario di Santa Cita en waren overweldigd door de overdaad aan goed onderhouden barokke beelden van sterke en mooie vrouwen door Giacomo Serpotta (handelsmerk een salamandertje). in het Oratorio del Rosario di San Domenico wederom zijn beeldhouwerk en schilderijen. Wat een rijkdom, verscholen in arme straten tussen vervallen huizen. Dit soort tegenstellingen is Palermo / Sicilie ten voeten uit.

IMG_3870

Het was een eind rijden, maar we reden ook nog naar de Villa Romana del Casale. Indrukwekkend. Fraaie mozaïeken. Intact. En ook hier krijg je weer het gevoel dat je een reis door de tijd maakt en in geschiedenis wandelt. Toen wij er waren: zo heerlijk rustig, maar we zagen aan de parkeerplekken dat het hier ‘s zomers een gekkenhuis moest zijn.

Dat was het voordeel van het volstrekt buiten het seizoen gaan. Er was geen kip of slechts een handjevol mensen. Jammer was dat veel restaurants ook dicht waren. We hadden ons verheugd op lekker Siciliaans eten, maar dat moesten we zelf klaarmaken.

 

3 december 2014

Te veel afleiding

Echt, het internet is af en toe te veel en de combinatie les voorbereiden via links op het internet is helemaal te veel afleiding. Lees maar. Werk: voorbereiden college speech writing. Hartstikke leuk. Om te beginnen kijken naar Jon Favreau. Als je niet weet wie dit is, moet je zeker even kijken. Je bent dan wel 55 minuten verder. Vervolgens stuurt het collegemateriaal me door naar ‘How writing 1000 words a day changed my life’. Bleef het maar bij beginnen bij het begin en naar beneden lezen en klaar… nee, er valt op van alles te klikken. Bijvoorbeeld hoe je het beste die 1000 woorden per dag voor elkaar krijgt. Nuttige tips, maar in mijn ooghoek zie ik iets over ‘infographics’. Ja, jee, wauw, daar wil ik ook iets over weten….

Dus nu ga ik maar weer gewoon mijn les voorbereiden. Oh, nee, eerst even een leuk plaatje bij dit blogje zoeken. Zo gaat het dan. En gelukkig heeft een aantal hoogleraren daar verstandige dingen over gezet. Facebook uit, als ik mijn werk af wil krijgen. Maar pas nadat dit blogje daar weer op is gemeld.

afleiding

19 oktober 2014

Septemberblues

Het was even wennen na zo’n heerlijke vakantie, maar er was zoveel te doen in september dat het voorbij was voor ik het wist. Natuurlijk, het werk begon weer en zo’n start van een nieuw studiejaar is altijd heftig. Dit doen, dat doen, zus doen en zo doen. Het culturele seizoen ging direct van start. Op 5 september genoten we intens van Claudio Monteverdi’s Orfeo in het Muziektheater. De choreografe Sasha Waltz was verantwoordelijk voor de regie. Zij houdt zich de laatste jaren bezig met crossovers tussen opera en ballet en ook haar Orfeo was  prachtig voor oog en oor. Zulke mooie bewegingen, prachtige zang. Het ontroerde diep.

Maar ook mijn Zing en Beleef cursus in Het Concertgebouw begon. Weer onder de bezielende leiding van Hans Veldhuizen en dit keer over Mozart. We zingen rondom het Requiem. Mozart zingen is geweldig: als het lukt word je opgenomen tussen alle stemmen en beland je van puur geluk in de kroonluchters van de koorzaal. Zingen…

Philippe Jaroussky verstaat die kunst als geen ander. Een engelachtige stem met een duivelse muzikaliteit. Daar kun je alleen maar van genieten. We bezochten het concert van hem en dirigente/mezzosopraan Nathalie Stutzmann op 14 september in de Anton Philipszaal in Den Haag. Prachtige zaal trouwens, wel een beetje ‘ongezellig’. Hier had je gewoon bij moeten zijn en als je Philippe Jaroussky nog nooit hebt gehoord, neem dan de tijd om naar deze film over zijn muziek en zijn zang te kijken (duurt 1 1/2 uur).

We bezochten een televisieopname van Pauw (kun je ook doen, leuk) en we brachten een paar uur door op Unseen,  fotofair (we waren niet erg onder de indruk).

Waar we wél erg van onder de indruk waren: de Gurre Lieder van de Nationale Opera (DNO kan nu al niet meer stuk zeg, wat een begin van het seizoen). Schitterende enscenering, fantastisch gezongen. Kijk zelf maar: