Donderdag 12 januari gingen we met veel verwachtingen richting het Muziektheater. Première van De Nachtegaal en andere korte fabels. Muziek van Igor Stravinsky.
De andere fabel (De Vos) en de Russische liederen die werden gebracht, waren heerlijk om naar te luisteren en schitterend om naar te kijken onder meer dankzij de (schaduw)kunstenaars van Ex Machina.
De Nachtegaal zelf betovert… door de enscenering, het water, de poppen, de stemmen, de muziek. Het was schitterend en zo mooi, zo mooi. Deze maandag kun je er zelfs voor half geld naar toe… ik zou alles aan de kant gooien en kaartjes gaan halen.
Wij verheugen ons nu al op de volgende voorstelling, weer vet Russisch: De legende van de onzichtbare stad Kitesj en het meisje Fevronja van Nikolaj Rimski-Korsakov. Met deze twee producties maakt De Nederlandse Opera de vreselijke kerstproductie Orest (waar niet eens meer een link van is te vinden, need I say more?) meer dan goed!
We went to the DNO production The Nightingale and other short fables and we loved it! Staging, the singing, the costumes, the music: it was enchanting.
Tussen twee feesten in. Kerstmis. Mijn verwachtingen zijn altijd te hoog gespannen. Geen idee waarom. Familiefeest is het al jaren niet meer. Niet eigen en niet aangetrouwd. Misschien kwam het dit jaar door de super gezellige verjaardag van nichtje Evelien, een dag ervoor. Babbelen, hapje, kwebbelen, drankje, kinderen voor de televisie, ‘grote mensen’ aan de tafel. Het gaat nergens over en het gaat toch over alles. Eigenlijk wil je dat dan met kerst evenzeer. Evengoed: later ingehaald door een overdosis domme films en veel lachen. We gaan ons nu verheugen op een jaarwisseling met vrienden.
Ook nog gedaan: 2e kerstdag de opera Orestes in het muziektheater. Dat is nogal een bloederig verhaal en de regisseur had niet veel moeite gedaan om daar iets subtielers van te maken. Voeg daar niet direct toegankelijke moderne muziek aan toe (die af en toe wel mooi was) en je hebt een erg lege zaal. Daarentegen is er voor De Notenkraker en de Muizenkoning geen kaart meer te krijgen. Alle avonden en middagen uitverkocht! Ik mag het nog één keer zien, morgen. Heerlijk.
Verder: lekker breien en voorbereidingen treffen voor de super dessert taart die ik zaterdag wil presenteren. En ook nog met vriendin naar Tilburg. Geen idee wat we daar gaan doen, maar het wordt vast blogleuk. Sinds 15 december van dit jaar zit ik trouwens in mijn 9e blogjaar… niet onverdienstelijk.
Het leuke is dat een goeie ouwe getrouwe je toch ineens kan verrassen. Dat deed Het Nationaal Ballet gisteren met de klassieker Het Zwanenmeer. Over de figuur Von Rothbart en de oorsprong van het verhaal schreef ik trouwens ooit een lezenswaardig artikel voor het Magazine van Het Nationaal Ballet.
Lyrisch ben ik over James Stout als Von Rothbart. Wat een dreiging, power en uitstraling! Dit was voor het eerst dat ik Clint Farha in die rol vergat. Bob Karman maakte trouwens een prachtfoto tijdens de repetitie. Stout liet goed zien wat een prachtig kostuum Von Rothbart draagt. Josef Varga en Larissa Lezhnina dansten de hoofdrollen. Josef was een zachte tedere Siegfried; kracht kwam uit de sprongen. Larissa was een afstandelijke Odette en arrogante Odile. De grootste verrassing was het corps de ballet. Spatgelijk en met heel veel expressie! De karakteristieke Rudi van Dantzigiaanse massadansjes explodeerden. Niet vergeten: Holland Symfonia speelde de sterren van de hemel. Het was genieten.
Als ik jullie was, zou ik dat ook doen. Koop een kaartje, ze zijn er in alle prijsklassen. Ga lekker op tijd en neem de inleiding mee (die begint drie kwartier voor de voorstelling). Kies voor een avond of een middag (neem de kinderen mee) en laat je overweldigen door de bewegende droom die Zwanenmeer heet.
Herfstvakantie! Heerlijk. Even wat tijd voor mezelf, al heb ik niets te klagen. Van baan veranderd en nu docent Communicatie bij Management & Bedrijf van de Hogeschool Leiden. Slechts één verdieping hoger, maar een wereld van verschil. Het is ook Heel Erg Fijn om bezig te zijn met mijn echte vak: communicatie. Alles valt op een plek, het muntje valt, etc.
Er is genoeg om over te bloggen. Vorige week was ik in het Groninger Museum en zag daar de tentoonstelling van Ruud van Empel. Na drie werken dacht ik niet dat het ‘mijn ding’ was. Ik belandde echter in de documentaire: “De onschuld voorbij“, waar ik helemaal gefascineerd naar heb zitten kijken. Daarna ging Van Empels werk erin als zoete koek. Veel lagen en veel diepte. Het was alsof ik mijn eigen weerstand een draai van 160 graden zag maken. Dat is altijd de moeite waard.
Zaterdag (2 juli) stapten we heel vroeg in de trein en in no time kwamen we kletsend en breiend aan in Antwerpen. We bezochten ‘Unravel‘, de tentoonstelling over tricot in het Antwerpse Mode Museum (MoMu).
Leuk om te zien hoe grote ontwerpers gebruik maken van het machinaal gebreide tricot. Er zaten mooie ontwerpen bij, zoals van Armani in de foto hierboven. Origineler vond ik het werk van Yohji Yamamoto, maar ja, die foto’s zijn mislukt. Heel grappig was een bijna folkloristisch ensemble van Chanel. Wat mij opviel was de soms slordige afwerking. Zal wel komen omdat ik daar een obsessie voor heb, maar een bies moet recht zitten, en een sluiting ook.
Mijn reisgenote is een vakvrouw en weet veel van mode(merken) en breien. Dat is altijd leuk. Ze sleepte me bovendien mee naar allerlei winkels voor de hipsters. Bijvoorbeeld Urban Outfitters, veel leuke dure en minder dure kleren etc. Leukste merk om mee kennis te maken, was ongetwijfeld Odd Molly. Molly liet meteen het actuele gebruik van tricot in confectie zien.
We were in Antwerp for the Exhibition ‘Unravel’ in the Antwerp’s Fashion Museum. We saw beautiful designs like Armani, but Yamamoto is almost art instead of fashion. The untidy finishing of some of the designs was a minus. Later, shopping, we found modern jersey in the cool Antwerp shops: Odd Molly.
