27 juli 2015

Mijn eigen Fashionweek

Noten, Dior en Cy Twombly

 

Eerlijk gezegd interesseert het me niet echt of mijn kleding ‘fashionable’ is. Ik draag wat ik lekker vind zitten. Maar mode als concept, als fenomeen interesseert mij mateloos. En: ik kan intens genieten van mooi gemaakte en originele, elegante of gedurfde ontwerpen. Als ik ze maar niet hoef te dragen. Qua elegantie staat het modehuis Dior al decennialang in de top. Ook voor mij. De film ‘Dior and I’ over de Belgische Raf Simons moest ik dan ook zien. Bekijk de trailer, dan wil je ook. Wat een schitterende film.

Op het nippertje belandde ik in de tentoonstelling over de inspiratiebronnen van Dries van Noten in het Modemuseum in Antwerpen. Met een vriendin en de trein ben je er zo… als je geen vertraging hebt. En als wel, dan is er altijd je vriendin en je breiwerk om die extra tijd door te komen. Dat was een schitterende tentoonstelling waar ik veel vertrouwds tegenkwam qua inspiratiebronnen. Damien Hirst, Francis Bacon en, in een verrassende duo-opstelling: Dior en Cy Twombly. Kijk eens naar de details… geen wonder dat Raf Simons dit ontwerp ook weer gebruikte in zijn eerste collectie voor Dior. Het was rond. Alle foto’s die ik maakte vind je terug in het Flickralbum.

Detail Dior

 

Mooi ook, dat België zo’n bakermat is voor mode! En de nieuwe generatie staat al weer op. We zagen  veelbelovend werk van Marie-Sophie Beinke die de Momu-award 2015 kreeg. De Volkskrant deed ook al melding van het jonge modetalent. Ik kijk er met graagte naar uit.

3 juli 2015

Unforgettable: Paula Wolfert & de Marokkaanse keuken

Op Kickstarter werd ik getroffen door het project rond de Amerikaanse Paula Wolfert. Schrijfster van fantastische kookboeken, de ‘Queen of the Mediterranean’. Ze woont jaren in Marokko en komt in 1973 al met het kookboek ‘Good Food From Marocco’. In 2013 is bij haar een vroeg stadium van Alzheimer geconstateerd. Vanaf dat moment duikt zij in het onderwerp en zet zich er met hart en ziel voor in. Ze vindt een studie waaruit blijkt dat een combinatie van bepaalde voedingsmiddelen + lifestyle het proces van de ziekte in elk geval zou kunnen vertragen en… ze gaat aan de slag, om dat zo smakelijk mogelijk te maken. Ontkennen van Alzheimer is geen optie voor Wolfert.

Wolfert maakt (zolang zij dat nog kan) samen met anderen een biografisch kookboek: het project Unforgettable. Uit al haar kookboeken (negen in totaal) zoekt het team met haar fans de lekkerste recepten (ook uit haar ‘breindieet’). De financiering gaat met crowdfunding via het Kickstarter platform. En zo vond ik het.

Toeval bestaat niet… Begin jaren ’90 (van de vorige eeuw moet je er dan bijzetten, haha) ging ik naar Marokko op vakantie. Ik kwam terug met mixed feelings, maar van een ding was ik overtuigd: de Marokkaanse keuken is subliem. Op zoek naar een kookboek kwam ik er maar één tegen en daar heb ik ongelooflijk veel uit gekookt. Aan dat boek moest ik ineens denken toen Unforgettable een artikel rondstuurde uit de Miami Herald waarin het recept voor Aubergine met charmoula stond. Hé, dat woord herinner ik mij, zoiets heb ik ook eens gemaakt, maar dan met vis… waar is dat kookboek? En zo komt het dat ik 20 jaar later ontdek dat ik een grote fan ben van Paula Wolfert en haar Good food from Morocco, want dat is het kookboek dat ik indertijd stuk heb gekookt. Dat wordt Marokkaans koken dit weekend. Ook behoefte aan het gezonde en uiterst smaakvolle eten van Paula Wolfert? Al haar boeken zijn nog prima te krijgen (en de moeite waard) of schrijf je in voor haar Unforgettable project.

IMG_2428IMG_2429

 

25 juni 2015

Raviolilala

Vorig jaar waren wij een groot deel van onze vakantie in Sarteano, Italië. Geloof me, dat is het leukste stadje van het land. Daar heb ik van de 86-jarige Biancha geleerd hoe je pasta moet maken. Tagliatelle, orecchiette en ravioli. Zelf tagliatelle maken gaat zo snel, dat het for ever zonde is om het in de winkel te kopen. Orechiette daarentegen is een eindeloos proces van deeg rollen, snijden, in vorm krijgen met de voorkant van een mes, en tot slot de typerende rondingen geven met je duim. Stuk voor stuk. Erg meditatief, maar dat moet je willen. In diezelfde vakantie kocht ik een ‘ding’ om ravioli mee te maken. Tijd om dat eens in te wijden.

IMG_4143

Samen met de ‘farina tipo 00′, de eieren en de olijfolie was de basis aanwezig. Het deeg was zo klaar. Maar die vullingen … dat was wel wat werk. Ik maakte een vulling van ricotta met kruidachtige ‘sla’ (nieuw bij AH: baby boerenkool, lekker) en een met tartaar. Deeg rol ik sneller uit met een roller dan dat ik de pastamachine pak, gebruik en afwas (nooit gebruikt derhalve). Het maken van de ravioli’s ging super in het ‘ding’. Al moet je het niet al te wild doen, want het deeg is dun en scheurt  snel.

IMG_4145

Er ligt nu dus een doos met 24 raviolietjes in de vriezer. Dit weekend komt daar nog een batch bij met aubergine en pistache (mmmm) en een met pompoen en funghi. De huisvinoloog zoekt er de beste wijn bij en wij zijn klaar voor het vriendendiner. Maar: wat voor saus doe ik dan bij mijn 48 kunstwerkjes? Idee? En: weet iemand misschien de naam van het ‘ding’?

IMG_4137IMG_4146

21 juni 2015

Follow my blog with Bloglovin

Cultuur vloedgolf

Wij hadden een cultureel weekje… we begonnen met de opera Lulu van Alban Berg in het Muziektheater van de Nationale Opera. Dat was best hard werken: geen muziek om bij weg te dromen en geen verhaal dat makkelijk te volgen is. Dat hoeft ook niet altijd, maar het vergt wel veel concentratie. Evengoed vier uur op het puntje van onze stoelen gezeten. De enscenering was trouwens werkelijk subliem, gebaseerd op de stomme film. Kijk zelf maar even…

Na afloop bleef het toneel open. Het was vervreemdend om te zien dat het decor toen nog alleen kaal spaanplaat was.

Diezelfde week bezochten we ook de première van Cool Britania van Het Nationale Ballet. And cool it was! Empire Noire van David Dawson was wereldpremière 1 op speciaal hiervoor gecomponeerde muziek van Greg Haines. Een stuk met een ijzingwekkend tempo. 22 minuten full speed ahead.  Concerto Concordia van Christopher Wheeldon was wereldpremière 2. Op vreemde muziek van Poulenc en in retro kostuums maakte dit ballet me erg vrolijk. Het derde stuk Chroma van Wayne McGregor was al wat ouder. Zeer innovatieve bewegingen, niet altijd mooi, maar wel fascinerend. Ik werd nogal afgeleid door de hansopjes die de dansers aan hadden. Gelukkig mag ik nog een keer in de herkansing.

We sloten deze cultuurweek af met een uur Eva Maria Westbroek & het Amsterdam Sinfonietta in  het Concertgebouw. Ter gelegenheid van het Holland Festival was er de 12 Hour Prom – een eendaags minifestival of zo… hoe dan ook: alle stoelen waren uit de grote zaal en in alle foyers en zalen gebeurde wat. Soort flitsconcerten voor tien euro. Westbroek zong Les nuits d’été van Hector Berlioz en Knoxville: summer of 1915 van Samuel Barber. Dat zijn 2 grote favorieten van mij. Maar niet gezongen door Westbroek. Ze heeft een prachtige stem, groots en meeslepend, maar net iets te veel voor mij en voor de nachten. Ik prefereer Veronique Gens, ook al om haar mooie (en verstaanbare) Frans.

Westbroek’s interpretatie van het stuk van Barber kon ik beter waarderen, al heb ik hier ook weer een andere voorkeur. De lichtheid en de naïviteit afgewisseld met de melancholie van het weten dat het allemaal voorbij gaat treft Dawn Upshaw mooier. Luister maar.

Hoe dan ook is het een machtige ervaring om zo’n grote stem in het echt over je heen te horen donderen. Dat neemt niemand ons meer af. Daarna thuis de boel nog even afsluiten met de laatste afleveringen van Seizoen 1 van House of Cards.

Heerlijke week toch?