29 juli 2016

Hoe ver het was en … hoe warm…

Morgen zijn we een week weg. We vertrokken op zaterdag, niet eens heel vroeg en brachten de nacht door in Clermont-Ferrand. Door naar Bagneres de Luchon, 2 nachten in hotel Majestic en een majestueuze tocht met de teleporté boven naar de berg. Pyrenez-vous. Veel koeien (bleh), maar ook veel bloemetjes. Een stuk leuker. Door naar Spanje. Prachtige tocht door vreemd landschap. Eindstation: Siguënza, waar we sliepen in het kasteel. En weer door… naar Madrid.

Hier, in Madrid is het definitief te heet. In de zon voel je je gebakken worden. Daar gingen we niet voor. Wel voor de tentoonstelling van Jeroen Bosch in het Prado, want die tentoonstelling hadden we gemist in Nederland. Nou, om eerlijk te zijn… het was hier net zo goed of misschien wel beter. El Bosco kreeg een zee aan ruimte in dit museum. Je had kortom steeds de mogelijkheid om de schilderijen van dichtbij te bekijken. Daarnaast, nieuwe aanwinst in het museum: de Madonna met de granaatappel van Fra Angelico. Wat een pracht, wat een pracht. Dat gouden kleed op de achterkant lijkt in het echt ook wel stof. Te mooi voor woorden. virgin_pomegranate

Onze laatste dag in Madrid brachten we door in Museo Thyssen-Bornemisza. Daar was een tentoonstelling over Caravaggio. Altijd mooi. En het museum zorgt dat jullie er ook even door kunnen lopen: wandel mee. Maar allemachtig wat hangen er verder nog supermooie dingen in dat museum. We zijn er uren aan het zwerven geweest. Af en toe snel een zaal door en soms even langer blijven staan, bijvoorbeeld voor Magritte’s La clef des champs. Bijna ongelooflijk, dat deze mensen schilderijen konden kopen in deze hoeveelheid . Dan krijg je een spectaculaire collectie. Madrid is een heerlijk relaxte stad. We komen er vast terug.

8 juli 2016

Me and my Pfaff – deel 2

IMG_4378

Me and my Pfaff maakten een rokje. Eigenlijk was het meer zo dat ik de dingen fout deed en mijn Pfaff deed ze goed. Ik wilde mijn favoriete rokje kunnen maken. Dat is een rokje dat in theorie niets voorstelt. Het is van stretch, het heeft een voor- en een achterkant en een band. Meer niet. Probleem 1 was de stretchstof. Daar had ik nog nooit mee gewerkt, want ik had nog nooit een machine gehad die dat aankon. Probleem 2 was het patroon. Ik had nog nooit zonder patroon iets gemaakt. O.k., wat fout kon gaan ging fout, maar ik heb voor 11 euri 95 aan stof heel wat geleerd. Dat je niet met kleermakerskrijt op stretch kunt werken, welke steken mijn Pfaff heeft voor stretch en wanneer ik wat moet gebruiken, hoe ik een naald moet verwisselen in my Pfaff, dat je stretch meteen moet afwerken, omdat zigzaggen achteraf niet werkt, dat een beleg geen band is. Het rokje is scheef, maar dat geeft niet, want dat ben ik ook. En de zoom is recht, dus je ziet het niet. En ik koop na de vakantie gewoon weer een metertje van die stof en ik probeer het met al mijn opgedane kennis nog een keer. Opmerkelijk: het rokje zit superlekker.

5 juli 2016

Me and my Pfaff…

Drie jaar geleden stierf mijn schoonmoeder en kwamen er twee naaimachines in huis. Een Husqvarna (die nog steeds bij de reparateur staat) en een Pfaff Tiptronic 2020. Ik nam mij elke vakantie voor om me in zo’n machine te gaan verdiepen, maar het kwam er nooit van. Tot nu. Ik moet mij bezig houden met van alles waardoor ik niet ga piekeren. Dat is een uitdaging. Maar gelukkig herinnerde ik mij mijn Pfaff. Eerst voorzichtig de gebruiksaanwijzing lezen. Toen eens een spoeltje winden. Draadje door de naald doen (dat gaat vanzelf!). Kussensloopje naaien. Alles lukte. Nieuw spannend project: mijn favoriete rok van stretchstof namaken van stretchstof. Ik vond de perfecte stof bij de Boerenbonthal. En vandaag aan de slag met stretchnaald en stretchsteken. Het onderstaande resultaat maakt mij helemaal gelukkig. Ik voorspel een lange en gelukkige relatie tussen me and my Pfaff.

IMG_4354

3 juli 2016

Het nerveuze paard bedwingen…

Tussen mij en onze auto bestaat een haat-liefdeverhouding. Zozeer dat ik er al tijden niet echt meer in rijd. Omdat op die manier je zelfstandigheid een aardige knauw krijgt ben ik angsthaasrijlessen gaan nemen. De uitslag was duidelijk: u heeft een goede voertuigbeheersing, u rijdt veilig, u rijdt alert, er zit iets tussen uw oren. Klopt, een heel hoofd vol spookgedachten. Maar het heeft wel geholpen. Om er nog een laagje zekerheid bovenop te doen hadden we ons ingeschreven voor een bijzondere training remmen en slippen en zo. Daar had ik al de hele week buikpijn van en op de dag zelf wilde ik eigenlijk niet meer. Toch meegegaan… ik kan altijd nog toeschouwer zijn, dacht ik. Maar… dankzij de support van Eric van Prodrive Training en mijn eigen man vond ik mijzelf ineens achter het stuur van de auto op een spekgladde weg. Ik kan dat aan… ! Een noodstop kan ik ook maken en iets ontwijken. Dat geeft weer een stuk meer zelfvertrouwen. Enne… ik vond het best een beetje leuk, al was ik doodmoe aan het eind.

0CEE6BD1-BAE6-4D08-998E-C26B93D45F80

1 juli 2016

Marten en Oopjen: ze moesten eens weten…

Ze moesten inderdaad eens weten… dat ze nu zo’n beetje ‘celebrities’ zijn. Dat mensen zich (en elkaar) verdringen om hun portretten te zien. En zo brengt het Rijksmuseum het ook in een geweldig filmpje.

Wij bezochten een lezing over de twee schilderijen. Wat verhalen over de aankoop, de achtergrond en de restauratie. Dat was leuk.

IMG_4324

Daarna bezochten we de schilderijen, maar dat was geen succes. Een hele horde leeftijdgenoten nam bezit van de schilderijen om foto’s te maken en selfies. Ik kon vrij weinig personen betrappen op aandachtig kijken. We komen een keer Heel Erg Vroeg terug.

IMG_4325