13 september 2018

A stitch a day…

Sample uit Cross Stitcher November 2017

De vakantie is voorbij, maar dat niet alleen. De herfst is druk bezig van de zomer een herinnering te maken. Over minder dan vier maanden is het kerst en winter. Huh? Ja. De koude seizoenen zijn vorig jaar grotendeels langs mij heen gegaan, omdat ik met een hernia op de grond lag. Die hernia is nog (lang?) niet weg, maar ik kan weer langer staan, lopen en zitten (niet te lang). Nu is zitten het nieuwe roken, is mij verteld, dus misschien moet ik er maar blij mee zijn. Ik moet vaak aan die tijd terugdenken. Echt fijn was het niet. Daarom mocht ik toen toegeven aan een ‘guilty pleasure’ waar ik maar kort afleiding in mocht vinden: lekker kruissteekjes in lieve kerstmotiefjes en schattige kleurtjes borduren. Ik zocht iets passends uit in mijn favoriete guilty pleasure tijdschrift Cross Stitcher Magazine en kocht het pakket bij mijn favoriete guilty pleasure winkel Willow Fabrics. Veel verder dan een randje, een boompje en een balletje ben ik toen niet gekomen. Maar…. dit jaar gaat dat anders. Ik ben nu al begonnen om ervoor te zorgen dat het deze kerst klaar is. Hoe gebruik je een ding van 50×10 cm, een soort stekenlap? Geen idee, ik geniet nu met volle teugen van elk motiefje dat ik staand aan het lapje toevoeg. Let vooral op het fraaie Franse knoopje als oog van het rendiertje!

 

20 augustus 2018

Gray Mountain (review)

Gray MountainGray Mountain by John Grisham
My rating: 5 of 5 stars

This was an educational page turner. It gave me a lot of insight in the coal industry, the techniques and the consequences for the miners and the environment. I liked the ‘cowboy lawyers’ as opposed to the lawyers of the big firms, black suits, clean shaven but not really clean hands. Though there were things in the book that went too fast (the end f.e. way too fast, why was Samantha’s conversation with her parents so important?) and missed depth (Samantha f.e. was not in every situation very detailed), it was a great read. And this is the industry Trump wants to revive: it’s devastating for humans, miners and the families living there, the scenery and the environment. Unbelievable.

Dat schreef ik op Goodreads en ik zag een ‘link’ om te kopiëren en in je blog te plakken. Dan gebeurt er dit. Zo is bloggen dan weer een fluitje van een cent, als je je eigen materiaal kunt recyclen. Hoe dan ook: dit is een meer dan lezenswaardig boek.

12 augustus 2018

Een vlucht drones…

Sinds ik de openvouwende zijden bloemenlampen in het Rijksmuseum zag, ben ik een groot fan van Studio Drift. Hun werk verbindt techniek/technologie met de natuur en het brengt mij steeds in verrukking. Hun tentoonstelling in het Stedelijk zag ik al vier keer. En vandaag keken we op de kade van het Westerdok naar de vlucht van de drones. Honderden drones boven het IJ, die de vlucht van spreeuwen imiteerden. Het was bijzonder om zo met ons allen aan de rand van het water te zitten in afwachting van wat er te zien was. Het was mooi om te zien (die foto’s zeggen echt helemaal niets…). En ik ben er sterk voor dat Studio Drift het eindejaarsvuurwerk gaat verzorgen. Met drones. Dat scheelt een hoop paniek onder de vogels.

 

1 augustus 2018

A Guarda….

Eindelijk… het is de vijftiende dag van onze vakantie. We zitten in een dorp dat nog net in Spanje ligt: A Guarda. Je zou naar Portugal kunnen lopen en de taal van de mensen lijkt af en toe Portugees. Ik versta de ober niet meer. Er is zee, er is een boulevard, er zijn restaurantjes aan zee. De vogels die je hoort zijn zeemeeuwen. Beneden ons huisje (na vele missers eentje met ruimte en een keuken, eten in een restaurant is een keuze) zit een wolwinkel en ook een straat verderop is er een merceria. Met watermeloenstof. Dat wil ik. Nu is het nacht. Boven ons hoofd stralen sterren, terwijl de mannen in de plaatselijke kroeg naast de wolwinkel steeds harder praten. Zien we Mars vanaf ons grote terras? Ik weet het niet. We zagen vandaag wel veel oceaan en mooie kustlijnen. Mooie bloemen en mooi weer. Lekker eten. Domweg gelukkig in A Guarda.

28 juni 2018

Absoluut Kwab

Rijksvrienden hebben een streepje voor en daarom mochten wij op 27 juni 2018 naar een preview van de nieuwe tentoonstelling in het Rijksmuseum: Kwab – Dutch design in de eeuw van Rembrandt. In alle zalen heerst dan drukte en vriendin Daphne en ik liepen in koninklijke rust door Kwab. Wat een woord! Wij hadden er nog nooit van gehoord en eerlijk gezegd zijn we er nog niet uit wat we er van vinden. Mooi? Lelijk? Maar het laat je niet los. Het is misschien ook wel een stiekeme manier van het Rijksmuseum om het zilver onder de aandacht te brengen.

Behalve zilver zit kwab ook verborgen in behang van leer met goudbeslag (!), schilderijlijsten en poten van tafeltjes. Het is een stijl met bizarre vormen, die soms doet denken aan Jugendstill, maar door het gebruik van monstertjes, ‘beenderen’ en doodkoppen toch veel minder lieflijk is. Wij hebben ook geleerd dat iets kwab kan zijn, maar ook niet absoluut kwab. Een formulering die wat ons betreft voor van alles bruikbaar is.

Het spectaculairst is de setting, het decor, waarin de stukken staan. Ontworpen door Keso Dekker, die ik beter ken van zijn werk van Het Nationaal Ballet. Dekker heeft ervoor gezorgd dat zelfs als je absoluut niet kwab bent, deze tentoonstelling toch fascineert door wat hij met de zalen heeft gedaan. En let vooral op de zaal met streepjes op de grond en spiegels als plinten: zeeziekte ligt op de loer.