24 oktober 2018

De Dirigent

Via Radio 4 De Klassieken ‘won’ ik vrijkaartjes voor de voorpremière van De Dirigent, de film over het leven van Antonia Brico, die hartstochtelijk graag dirigent wilde zijn. Om te beginnen: het is een aanrader! Voor ieder die van muziek houdt en iedereen die zin heeft in het verhaal van een pittige tante die haar droom leeft.

Omdat ik om 16:00 uur pas de mail zag, was het even jakkkeren om nog op tijd in Pathé Buitenhof in Den Haag te komen, maar het is gelukt. Ab Nieuwdorp van Radio 4 De Klassieken hield vooraf een inleidend verhaal. Leuk.

De film is 137 minuten heerlijke feel good. Iedereen die Antonia in het begin afviel of dwars zat, kon zij op een gegeven moment op hun plaats zetten.  Bij tijden is dat een beetje al te mooi. De film klopt, qua musici, qua dirigeren (al waren het af en toe beelden van Brico waarbij ik toch moest denken aan het tv-programma Maestro), qua tijdsbeeld, qua kleren (gebreide sokken en gebreide baret gesignaleerd). Allemaal leuk. Toch bleef ik achter met mixed feelings. Antonia Brico heeft een eigen vrouwenorkest gehad dat een beetje als een bijzonderheid werd gezien en daarom succesvol was. Toen ze ook mannelijke musici ging aannemen, was het succes voorbij. Ze is nooit chef-dirigente geweest bij een orkest. Ik geloof echt niet dat dit kwam omdat ze minder kwaliteit had dan mannelijke dirigenten. Zeker niet. De film eindigt op een hoogtepunt van succes, maar haar dirigentenleven ging helemaal niet zo succesvol verder.

We hadden ontzettend leuke buren trouwens, die mij nog een fantastisch boek aanraadden over Frieda Belinfante, eveneens een vrouwelijke dirigent – Een schitterend vergeten leven. Gaan we lezen.

Verder: ik wacht nu op de film over bijvoorbeeld Henriette Bosmans of Tera de Marez Oyens, vrouwelijke componisten. Want wie als vrouw componiste wilde zijn moest net zo goed van ijzer zijn. Maar: laten we eerst genieten van dit eerbetoon aan een muzikale vechtster op de bok.

10 oktober 2018

Boro, eindeloze steekjes

 

Boro komt uit Japan en is de techniek om bijvoorbeeld kleren te verstellen met kleine lapjes en eindeloos veel steekjes. Doe je dat niet op kleren, maar op een katoenen ondergrond, dan krijg je een soort quilten. Je maakt een harmonieus geheel van allerlei lapjes en gaat daarna op diverse manieren steken aanbrengen. Dat kan er dan zo uit gaan zien als op de foto hierboven. Ik vind het mooi.

Daarom volgde ik een workshop bij Japan is Fun, bij Beatrice in Badhoevedorp. Ik dacht trouwens dat dit erg ver van Amsterdam was, maar met de juiste aansluitingen ben je er in no time. Ontvangst is meer dan hartelijk. De ruimte is prachtig licht en comfortabel en Beatrice is een vakvrouw. We gingen aan de slag om een compositie te maken van restjes op ons ‘katoentje’ en kregen ondertussen uitleg over veel andere Japanse borduurtechnieken.

 

Na het neerleggen van de compositie en het vastplakken met Japanse blauwe lijm, startten we met doorrijgen. Dat kost nog wel even tijd, maar is ook ontspannend. Daar gaat de komende weekends mijn aandacht naar toe. Beatrice heeft nog veel meer workshops in Japanse crafttechnieken, die ik zeker ook ga volgen. Al was het alleen maar om in haar workshopruimte even tot rust te komen en me te koesteren in haar gastvrijheid. En achter die heerlijke ruimte is een winkelruimte, waar je prachtige stoffen en draadjes en naalden etc. kunt kopen. En straks ook complete kits om bijvoorbeeld een heerlijk boro projecttasje te maken. Maar nu eerst…. eindeloos veel steekjes maken.

30 september 2018

Palestijns borduurwerk

Op de zaterdag van Ambacht in Beeld volgde ik een workshop Palestijnse borduurtechnieken. Dat was een beetje een groot woord voor het borduren van patronen in kruissteek, maar toch zaten er heel leuke kanten aan. Het was bijzonder om Palestijnse studentes te ontmoeten (de mannen borduren niet, heb ik me laten vertellen – dat is jammer, borduren is reuze vredelievend). Het meisje dat mij wegwijs maakte was zelfs voor de eerste keer in haar leven op reis. Ze studeerde ‘counting’. Wat dat was werd me niet helemaal duidelijk, wel dat ze er superenthousiast van werd. Ze had natuurlijk in no time door dat ik al kon borduren, dus gaf ze verder haar aandacht aan de jonge meisjes die – duidelijk met animo – aan het werk waren. Zieltjes winnen voor het edele ambacht.

In Palestina heeft elke stad zijn eigen patronen.

 

Dit komt bijvoorbeeld uit Jeruzalem. Aanvankelijk was ik van plan om een deel van dit patroon op mijn kaartenmapje te borduren, maar de plaats voor het patroon op mijn mapje was meer in de breedte dan in lengte. Dus ik zocht op internet en vond op Pinterest een vracht aan patronen uit Palestina. Daar doe ik het dan maar mee. Er is een prachtig boek van Margarita Skinner, maar dat is uitverkocht en tweedehands belachelijk duur (als in bijna 400 dollar). Voor mijn kaartenmapje koos ik een patroon met blaadjes, omdat ik de meisjes ook blaadjes zag borduren aan de hand van een gereed kaartenmapje. Een blaadjespatroon is blijkbaar iets dat de Palestijnse vrouwen voor ons de moeite waard vonden. Het was een heerlijk snel werkje, geen problemen met zien, want het is een forse aïdastof. Een en al ontspanning. Dus.

De juf in mij heeft nog wel een of twee aanmerkingen over de manier waarop de workshop werd aangeboden. De kaartenmapjes, het schilderijlijstje, het garen, etc. was allemaal keurig verzorgd, maar het instapniveau was niet helder en het was leuk geweest om een telpatroon te krijgen. Nu was het óf vechten om het om dat ene kaartenmapje óf je eigen creativiteit gebruiken (en daar moet je dan wel weer wat borduurervaring voor hebben). Maar ach, het waren studentes, duidelijk meer gewend om les te krijgen dan om te geven.

Ik heb me goed geamuseerd, kennis gemaakt met Palestijnse motieven en het werkje thuis lekker vlot afgemaakt. Ga nog wel meer doen met die motieven. Ik vind ze mooi.

23 september 2018

Koninklijke Bach

Violist Shunske Sato

Bach en de Koninklijke Wachtkamer op CS Amsterdam, is er een beter combinatie mogelijk? Niet, dacht ik, toen ik de winactie zag op Facebook. Meedoen! Minstens drie keer per week kom ik er langs en ik was stikbenieuwd hoe het er van binnen uit zou zien. Daar een soloconcert te mogen meemaken van violist Shunske Sato, de nieuwe artistiek leider van de Nederlandse Bachvereniging is toch wel een bijzonderheid. Zaterdag 22 september hadden we nog vrij. Dus ik deed mee. En ik won twee kaartjes.

De Koninklijke Wachtkamer is koninklijk en zeer Cuypers (en Van Gendt, de architect van een huis waar ik 20 jaar in heb gewoond).  Hoog, maar eigenlijk niet zo heel groot. Willem III vond de ruimte dan ook niet koninklijk genoeg. Ik wel. Speciaal om via een rode loper door de gouden toegangshekken te gaan. We zaten vrij vooraan en dat maakte het concert helemaal speciaal. Zo dicht bij een violist in zo’n intieme ruimte had ik nog nooit gezeten. De muziek komt letterlijk direct bij je binnen. Mattheis (Passagio rotto), Westhoff (4e suite in C groot), F.W. Rust (Gigue uit 1e sonate in D Groot) en natuurlijk Bach: Tweede sonate in A klein (BWV 1003) en de Ciaconne uit de Tweede partita in D klein (BWV 1004). Zo’n heftig stuk dat er een snaar sprong. Sato bleef er nogal cool onder en ging even later door met een nieuwe snaar.

Tussendoor vertelde Ton Honing (Manager Representation NS) over de Koninklijke Wachtkamer en de zorg van de NS hiervoor. Na afloop kregen we een bijbel over Koninklijke Wachtkamers mee.

Zielstevreden liepen we naar huis. Daar konden we niet anders dan de Mysteriensonaten draaien van Bach’s voorganger H.I.F. Von Biber. Dat was trouwens ook passend in het programma geweest.

NS en Nederlands Bachvereniging, maar vooral Shunske Sato: dank jullie wel voor een fantastische avond!

13 september 2018

A stitch a day…

Sample uit Cross Stitcher November 2017

De vakantie is voorbij, maar dat niet alleen. De herfst is druk bezig van de zomer een herinnering te maken. Over minder dan vier maanden is het kerst en winter. Huh? Ja. De koude seizoenen zijn vorig jaar grotendeels langs mij heen gegaan, omdat ik met een hernia op de grond lag. Die hernia is nog (lang?) niet weg, maar ik kan weer langer staan, lopen en zitten (niet te lang). Nu is zitten het nieuwe roken, is mij verteld, dus misschien moet ik er maar blij mee zijn. Ik moet vaak aan die tijd terugdenken. Echt fijn was het niet. Daarom mocht ik toen toegeven aan een ‘guilty pleasure’ waar ik maar kort afleiding in mocht vinden: lekker kruissteekjes in lieve kerstmotiefjes en schattige kleurtjes borduren. Ik zocht iets passends uit in mijn favoriete guilty pleasure tijdschrift Cross Stitcher Magazine en kocht het pakket bij mijn favoriete guilty pleasure winkel Willow Fabrics. Veel verder dan een randje, een boompje en een balletje ben ik toen niet gekomen. Maar…. dit jaar gaat dat anders. Ik ben nu al begonnen om ervoor te zorgen dat het deze kerst klaar is. Hoe gebruik je een ding van 50×10 cm, een soort stekenlap? Geen idee, ik geniet nu met volle teugen van elk motiefje dat ik staand aan het lapje toevoeg. Let vooral op het fraaie Franse knoopje als oog van het rendiertje!