23 oktober 2017

Estonia

Lang geleden, ergens in 2000, kreeg ik een boekje in handen waarin de Esten zichzelf omschreven. Ik moest daar erg om lachen en sindsdien wil ik er naar toe. Toen wist ik nog niet dat ze ook nogal breierig en ‘craftsy’ zijn, trouwens. Ik ben nu in Tallinn. De bedoeling was dat we wat zouden rondreizen in het land, maar een hernia maakt me minder mobiel. Dat rondreizen gaan we van de zomer doen. Tallinn is een fijne stad, niet te druk, maar ook geen dooie boel. Mooie stad natuurlijk, er is zoveel ouds bewaard. Weinig verkeer en dat is heerlijk. We hebben in het klungelige City Museum uren naar oude beelden van de onafhankelijkheid zitten kijken. De zingende revolutie, de Balische menselijke keten. We werden er emotioneel van. De Esten hebben zichzelf bevrijd. In het Kumu zagen we veel kunst uit de tijd dat Estland een Sovjetprovincie was. En tussen alles door zie ik alsmaar breidingen. De breimarkt (niet echt mooi spul) en de kassitös, winkels vol met allerlei handgemaakte dingen, van vogeltjes van vilt (smelt) tot truien.

http://www.barons.ee/?lang=en

11 oktober 2017

Bossie blommen

Het moderne bosje bloemen is een takje van zus, een sprietje van zo, twee bloemetjes rood en een exoot. Bij mij in de straat gaan de bloemenwinkels (pardon bloemenjuweliers) zelfs zover dat ze je naar de markt verwijzen als je gewoon een bosje bloemen wilt. Daar zijn ze niet meer van of voor. Die hippe boeketjes zien er best leuk uit, hoor, (als je er tenminste ook meteen die vaas bijkoopt waar ze in zijn geschikt) op de dag van aankoop. Daarna start het grote verwelken en omdat het allemaal verschillende bloemen zijn heb je eigenlijk vanaf dag twee een zielige aanblik. Mij doet het bovendien erg denken aan vroeger, de handgeplukte bloemen uit de tuin. Wij hadden niet zo’n grote tuin, dus het bleef bij van alles één, hooguit twee, met een takje struik voor het groen en om het kale eraf te halen. Liet een bloemetje zijn koppie hangen, dan plukte je een nieuwe. Zo had je de hele zomer een aardig boeketje; handig als je niet zoveel geld hebt. Misschien komt het wel daardoor dat ik veel en veel meer geniet van een doodgewone vaas vol met rozen… gekocht in knop, lekker 20 in een vaas, die langzaam uitkomen. Mijn ideale bossie blommen.

25 september 2017

Guilty embroidery pleasure

We hebben allemaal van die dingen die we niet kunnen laten, maar waarvan we hopen dat niemand er ooit achter komt. Ik ook. Geen chocola. Dat heeft de halve wereld al. Mijn ‘guilty pleasure’ is het Engelse borduurtijdschrift ‘The CrossStitcher“. Afgelopen jaar mocht ik het van mezelf elke keer dat ik van de bedrijfsarts kwam, kopen. Als een soort ‘dapper naar de tandarts geweest’ beloning. Want zo voelde het. Er zit een klein borduurtje bij, waar je zo aan kan beginnen. Leuk.  Ik kocht het tijdschrift altijd op station Leiden. Bij de AKO.CrossStitchefrDe winkel is de afgelopen maand helemaal verbouwd, zodat ie er nu uitziet als alle winkels. Een stuk leger. Want ja, meer ruimte voor de klant betekent minder ruimte voor de tijdschriften. Huh? En dus moesten er wat tijdschriften verdwijnen. De AKO op station Leiden had een prachtig, uitgebreid assortiment handwerkbladen. Veel uitgebreider dan wie dan ook. Dat hebben ze nu dus niet meer. En ook The Cross Stitcher is verdwenen. Oja, ze kunnen het voor me bestellen, maar de lol is eraf. Dan moet ik er op wachten. Op beloningen moet je niet wachten. Ik heb een digitaal abonnement genomen. Dat scheelt me bijna 10 euro per nummer.

17 september 2017

Ode aan de Meester

Meer bloggen. Het is zo vaak een goed voornemen. Vorig jaar dacht ik het. En toen had ik heel veel tijd door een ongelukkige combinatie van burn out en astma. Nu heb ik de gedachte weer, maar werk weer drie hele volle dagen (en dat valt niet altijd mee). Toch proberen? Toch proberen!

Afgelopen vrijdag 15 september waren we bij de premiere van Ode aan de Meester. Een programma met vier (op onze avond vijf) choreografieën van Hans van Manen. De laatste – Vijf Tango’s – is 40 jaar oud, maar spettert als een jonge blom. Leerden we toen de tango’s van Piazzolla kennen? De jongste choreografie is On the Move van 1992, indertijd voor het NDT gemaakt. Daartussenin vind je Symphonieën der Nederlanden (op muziek van Louis Andriessen) en Sarcasmen. Dat zag ik in 1981 met Rachel Beaujean en Clint Farha. Spectaculair. Nu waren het Igone de Jongh en Marijn Rademaker. Ook spectaculair. Als cadeautje voor de verjaardag van de nu 85-jarige Maestro danste Ballett am Rhein, Martin Schläpfer, Alltag. En voor ons was er nog de violiste Liza Ferschtman in het 1e vioolconcert van Prokofjev en het Sexteto Canyengue van Carel Kraayenhof in de tango’s. De koning en koningin kwamen ook op het verjaarsfeestje. Trouwens. Heeft ze bij de tango’s weer een traantje weggepinkt?

Het was een prachtige avond. Afwisselend en spannend. Het maakt ook zo mooi duidelijk waarom Van Manen een topchoreograaf is. Heldere lijnen, precies en energiek! Gaan als je kunt.

Sarcasmen

Foto Het Nationaal Ballet
Igone de Jongh & Marijn Rademaker

24 januari 2017

Maandag – blogdag + Audrey et Hubert

Ja, goede voornemens kun je natuurlijk altijd maken… uit onderzoek is gebleken dat die na een week al verwateren. Het zijn korte onrustige nachten met veel dromen, waar ik me vrijwel niets van herinner. De dingen die nog moeten vlechten zich door de dingen die al zijn geweest. Zo hield de tandarts (moest ik een afspraak mee maken) een pleidooi voor le petit robe noir (ik bezocht de Givenchy tentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum). Voor mij zijn het drukke dagen. Ik moet alles opschrijven anders vergeet ik het. Reden te meer om te bloggen. Zou je zeggen. Als geheugensteuntje. Als ‘zo was het’.  Althans, ‘zo vond ik het’. Wat vond ik van Givenchy? De tentoonstelling was mooi ingericht, maar er bleek overduidelijk uit dat Givenchy niet een echt vernieuwende modeontwerper is geweest. Wel een meester in elegantie, in fraaie lijnen die iemand (met het juiste figuur) mooier maken. Het is vakmanschap waarnaar het goed kijken is. En dan is het klaar. Wel een leuke middag gehad. Maar een zo’n drukke dag is ook een dag pas op de plaats, want erg moe. Ooit gaat het vast beter.