Hans van Manen is al vele jaren huischoreograaf van Het Nationale Ballet. Van ‘zijn’ gezelschap kreeg hij de vrije hand om een programma samen te stellen. Dat resulteerde in vier interessante stukken, waarvan 3 premières bij HNB.
Natuurlijk een Balanchine. Kammermusik no. 2, op muziek van Paul Hindemith, was lang niet uitgevoerd. Lekker los in de heupen en een feest om Boris de Leeuw weer te zien dansen. Ted Brandsen maakte speciaal voor deze avond ‘Stealing Time’ op de Kammersinfonie Opus 110A van Sjostakovitsj. Acht paren dansen door veel emoties. Van Manen koos voor ‘Streichquartett’ van Martin Schläpfer op de gelijknamige muziek van Witold Lutoslawski. Dit stuk kon me niet zo boeien en ik maar denken: hoe kan dat nu, Van Manen koos het toch? Absolute topper qua dans was ‘A suite of dances’ van Jerome Robbins. Cédric Ygnace danste weergaloos, zelfs zo dat het op improvisatie leek. Van mijn gezelschap hoorde ik dat het cellospel van de Prélude niet om aan te horen was, i.c. de interpretatie was haar te vrij. Eerlijk gezegd was ik zo onder de indruk van Ygnace dat het me ternauwernood is opgevallen. Ben ik dan toch een muziekbarbaar? Ik vrees dat dans me absorbeert.
Nog een gaatje in de agenda deze maand? Beslist gaan.
Ik zal niet snel naar een balletvoorstelling gaan, vind het altijd wel heel knap. En Hans van Manen vind ik een geweldig integer ‘mens’. Verschillende intervieuws gezien en werd zeer geraakt door ‘zijn’ verhaal.
Ik las erover in de krant. Maar ik ben bang dat juist de muziek mij zo zal pakken dat ik van de dans niets meer zie. Ik ben wat dat betreft een dansbarbaar.
Veel moois gezien. Ik kijk met muziekogen naar ballet. In Kammermusik no. 2 werden de muzieklijnen op meesterlijke wijze in dans uitgebeeld. Ik vond het briljant.
Stealing Time liet zo goed de dreigende ondertonen van die prachtige Kammersinfonie van Sjostakovitsj zien.
Tja, en dan die cello. Ik vond die interpretatie niet zo zeer te vrij, vrij mag, maar gewoon compleet ernaast. Een saltando preludium van de eerste suite, nou vraag ik je. Het contrapunt hupste wat, er was geen rust, terwijl juist het preludium je zo kan aarden, wat vlgns mij de essentie is.
Maar dat was allemaal snel weer vergeten en ik raad een ieder aan yvonneps advies op te volgen: gaan! (Het lijkt wel een beursadvies: kopen!)
Ga tegenwoordig wel eens naar het Scapino, als het met live muziek is het echt genieten
De recensie in het AD was niet slecht, maar mijn agenda zit al zo vreselijk vol. Overigens ben ik ook een van Manen fan net als onze directie gelukkig..:o)