“Je bent geen moment uit mijn gedachten en ik zou het liever anders hebben”, schreef ik nog niet zo lang geleden aan Marion. Zij ook. Zoveel is zeker. Toen Edith mij belde met het bericht van Marions overlijden was ik in Valencia. Op vakantie. Marion was mee, want de dag voor ik wegging las ik dat het slechter met haar ging. Wat kun je doen?
Ik ken Marion vanaf het begin van de toen nog Webgrrls. Dat zal iets meer dan tien jaar geleden zijn geweest. In drukke en rustige tijden was ze praktisch, humorvol, nuchter, handig en bescheiden. Ze was vooral ook oorspronkelijk en eigen. Marion was Marion.
Het minste wat ik kon doen was voor haar een kaarsje branden. Dat leverde een situatie op die Marion zeker zou hebben geamuseerd: in het van katholicisme doordrenkte Spanje was het alleen maar mogelijk om elektrische kaarsjes te ontsteken of de verlichting van een hele kerk te ontbranden. Ik heb er vele euro’s aan besteed. Pas in de kathedraal van Bordeaux lukte het een echte kaars voor een echt mens te branden. Dank je Marion, voor alles. Ik zal je missen.
tsja, ik heb Marion niet gekend, pas na haar dood heb ik over haar gelezen op jullie weblogs.
Op een groep waar ik al een paar jaar lees is pas ook iemand ziek geworden en kort daarop kwam het bericht dat ze was overleden. Ook internetvriendschappen kunnen erg hecht zijn blijkt uit de reacties. Jullie die Marion wel gekend hebben wens ik sterkte met het verlies.
Ik heb al op verschillende weblogs dit bericht gelezen. Heel triest….. Marion was nog veel te jong.
Ik wens jou ook veel sterkte met het verlies.
dag yvonnep, fijn dat je weer heelhuids thuis bent.
Wat een triest bericht, ik kende Marion niet, maar lees nu bij verschillende mensen over haar. Zelfs het koele medium internet geeft warme en waardevolle vriendschappen!!!
Iedereen die haar nu moet missen, sterkte gewenst.
Hallo yvonep, welkom thuis.
Ik kan me alleen maar aansluiten bij de anderen.
Ik wens jou en allen die Marion gekend hebben veel troost en sterkte toe.
Yvonnep, gelukkig weer heel thuis. Ook ik sluit me aan bij de anderen, een kaarsje staat voor haar te branden, veel sterkte.
Wat een manier om thuis te komen Yvonne. Ik leef met je mee.
Ja Marion was zo onvervangbaar Marion…
Wat ingrijpend…sterkte!! Om het kaarsen verhaal moet ik ook lachen
Ik kende mijn voornaamgenote ook niet persoonlijk, maar wel als een warme persoonlijkheid bij de boekgrrls. Ik weet gewoon dat ze gemist zal worden. Sterkte met het verwerken van het verlies yvonnep.