Sokjes voor MadeeLeuk zijn ze, hè? Ja, dit is inderdaad de mini-uitvoering van de eerste-sok-ooit. Ik had nog wat over en breidde ze voor Madée, de dochter van een geweldig leuke collega! Die is niet bang om haar dochtertje al vroeg in de bling bling te zetten! Ondertussen ben ik met verbazing op een tot nog toe onbekende kant van mezelf gestuit.

Onaf en halverwegeWant, kijk maar, er is nog blauw over … 3 minibeetjes wol en ik kan het niet weggooien. Ik kan er namelijk nog een lapje voor Gerald van breien en een flessemutsje.
En zie je dat andere sokje op de pennen? Ja, dat is hetzelfde als het garen van de tweede-sok-ooit en het sokje voor Rikki in Zuid-Afrika. Deze wordt voor Anna in Groningen en ik hoop van harte dat het garen dan op is. Anders nog maar een flessemutsje. Zucht.
De grote sok is voor mijn hartsvriendin Erna. Die heeft belachelijk kleine voetjes, dus daar hou ik ook weer een boel van over. Gelukkig wil zij het restje hebben, anders zag ik mij weer genoodzaakt tot het eind van het bolletje door te breien.
Het is gewoonweg een neurose, misschien zelfs wel een dwangneurose! Komt dit vaker voor bij breiers en is er wat tegen te doen (behalve stug doorbreien)?

Cute socks, eh? Yes, indeed, this is the mini-version of the first-sock-ever. I had some yarn left and knitted the socks for Madée, the baby daughter of a very nice colleague. She’s not afraid to dress her little girl in bling bling. In the mean time I discovered a fairly unknown side of myself.
‘Cause, look, there’s still blue yarn left. A wee bit of yarn and I can’t throw it away. I could knit a piece for Gerald or a little bottlebonnet. And do you see the other little sock on the needles? Yes, that certainly is the same as the little socks I sent to Rikki in South-Africa. These are for Anna in Groningen and I heartily hope that the yarn is finished after those. Otherwise I’ll have to make another bottlebonnet. Sigh.
The big sock is for my close friend Erna. She has absurd small feet, so there will be a lot of yarn left. Fortunately she wants to have the rest otherwise I felt forced to knit till the end of the yarn.
It is simply a neurosis, may be even an obsessional neurosis! Is this a known pattern for knitters? Is there may be some therapy (except staying the course)?

Leuk? Deel dit dan: