“Je bent geen moment uit mijn gedachten en ik zou het liever anders hebben”, schreef ik nog niet zo lang geleden aan Marion. Zij ook. Zoveel is zeker. Toen Edith mij belde met het bericht van Marions overlijden was ik in Valencia. Op vakantie. Marion was mee, want de dag voor ik wegging las ik dat het slechter met haar ging. Wat kun je doen?

Ik ken Marion vanaf het begin van de toen nog Webgrrls. Dat zal iets meer dan tien jaar geleden zijn geweest. In drukke en rustige tijden was ze praktisch, humorvol, nuchter, handig en bescheiden. Ze was vooral ook oorspronkelijk en eigen. Marion was Marion.

Het minste wat ik kon doen was voor haar een kaarsje branden. Dat leverde een situatie op die Marion zeker zou hebben geamuseerd: in het van katholicisme doordrenkte Spanje was het alleen maar mogelijk om elektrische kaarsjes te ontsteken of de verlichting van een hele kerk te ontbranden. Ik heb er vele euro’s aan besteed. Pas in de kathedraal van Bordeaux lukte het een echte kaars voor een echt mens te branden. Dank je Marion, voor alles. Ik zal je missen.  

Leuk? Deel dit dan: