Ook ik moest eraan geloven: dagje uit. Tot op het laatst geheim gehouden dat we gingen zeezeilen. De organisatie had gelukkig pilletjes, want sommigen trokken bij de gedachte al groen weg. Met de bus naar Zierikzee en inschepen op De Marinus. Een kloeke klipper, een echte boot. Windkracht 6 was ook best stoer. Maar om heel eerlijk te zijn is drie uur op zo’n boot gewoon lang. 
De schipper zorgde voor afwisseling: er moest een zeil worden gehesen. Stoere mannen en giechelende vrouwen (ja, sorry, zo ging het gewoon) vermaakten zich hiermee. In het vooronder werd een lunch geserveerd. Er was wind en zout water en je praat maar wat. En zo kom je de tijd wel door. De liefde voor de zee is toch iets aparts. Het was lekker, maar ik was blij dat ik weer groen aan land zag.
