Nog ff zeuren, want het is maar langzaam wennen aan het katjesloze bestaan. Freddie was niet altijd een lawaaischopper, maar het is nu verdomd stil in huis. Er zijn ook een heleboel voorwerpen die uiteindelijk Freddie niet zijn: truien op bed, rugzakken midden in de kamer. Opvallend is dat ik de hele week een beetje stuurloos ben geweest. Het zorgen voor zo’n kat – zeker een zieke die altijd zijn pilletjes moet – geeft je een vaste structuur. Een paar dagen lang liep ik dan ook rond met een gevoel iets vergeten te zijn. Het bakentje, het vormgevertje is er niet meer. Nu maar eens van vrijheid genieten voor het eerst sinds 30 jaar.
