Een zwarte dag. Meer dan 200 doden en honderden gewonden. Mensen die – net als ik – elke dag in de trein stappen om naar hun werk te gaan. Ze zitten en staan als haringen in een tonnetje. Knikken naar iemand die ze alleen uit de trein kennen. Proberen een vergadering voor te bereiden. Maken lijstjes in hun hoofd. Denken aan de kinderen op school. Lezen de Spaanse Metro. Bellen nog even met hun geliefde die ze net hebben achtergelaten in het warme bed. Dan is er vuur. Als onschuldige mensen moeten sterven om het geloof van anderen mogelijk te maken, kan ik er niet meer in geloven.
