Al 18 jaar woon ik in hetzelfde, ondertussen monumentale pand. Al 18 jaar ben ik er zelden gelukkig. Want er moet altijd wel een verbouwing gebeuren, er is altijd wel iets dat niet helemaal spoort. Dat geldt vooral voor de bovenbuurvrouw, met wie ik het huis heb gekocht. Eén doffe ellende. Dan ga je wel eens om je heen kijken en zie je de meest aanlokkelijke en fantastische dingen. Wat weten de jongens en meisjes in de makelaardij de boel toch mooi te omschrijven. Neem nou deze: 3 kamerappartement met serre/loggia op het oosten. Vertaald: flatje zonder balkon. Want we kennen het daar toevallig. Ach ja, eerst maar weer eens verbouwen. Maar het uitzicht over Amsterdam, IJ en bootjes lokt!
