Nee, het was vanavond geen mooie wedstrijd al zijn ‘we’ wel van ons strafschoppentrauma verlost. Wat gunde ik het Robben dat hij eindelijk zijn scoorkans kreeg. Ik keek bij mijn beste en liefste vriendin met allerlei mensen en kinderen. Dat was leuk. Zo ontdek je nog eens iets over je zelf. Ik ben geen giller. Ik ben een stille. 
Eigenlijk. Al had ik één stopper: “Maar wij hebben Van de Sar.” Mijn vreugde was dan ook groot om na afloop van de wedstrijd te merken dat er een Van de Sar Junior is. Hopelijk net zo vaderadept als Citroën junior. Beste en liefste vriendin woont in De Meern. Dus na afloop terug. In de file. Leuk hè? Zo’n fototelefoon.
