Vanmiddag had ik een gesprek met mijn hoofd. Dat is op zich het aardige van ambtenaar zijn, je kunt met je hoofd praten. En dit was ook nog eens een leuk gesprek. We vinden namelijk dat er een overschapsverlof moet worden ingesteld voor vrouwen. Overschap…want mijn hoofd verslikte zich in de woorden zwangerschap en overgang. Lijkt me top zo’n verlof. Even geen gezeur aan mijn hoofd, geen stress, geen door anderen opgelegde deadlines, geen zenuwslopend creatief zijn. Nee, gewoon drie maanden breien op de bank. Lezen, ook goed. Wat schrijven. Of zo.
Maar om dit voor elkaar te krijgen zal ik waarschijnlijk zelf met mijn generatiegenoten de barricaden op moeten. Zucht. Offe… wij hebben indertijd het zwangerschapsverlof bevochten en dat is aardig gelukt, toch? Gaan jullie nu voor ons (en voor jullie eigen toekomst)…?!