Eric Vloeimans presenteerde gisteren in het Bimhuis (ja, alweer!) samen met Ernst Reijseger (cello) en Anton Goudsmit (gitaar) zijn cd BOOMPETIT. 
Vraag me niet wat het betekent. Het doet er ook niet toe. Deze drie speelden de vrolijkste, droevigste, verrassendste, merkwaardigste en ontroerendste muziek die ik sinds tijden heb gehoord. Na het eerste nummer wisten we meteen dat we de cd moesten hebben en na drie nummers waren we ervan overtuigd dat we naar de vernieuwendste musici van Nederland zaten te kijken en te luisteren. En ik weet heel goed dat ik allemaal superlatieven gebruik. Vloeimans c.s. speelt geen jazz. Hoogstens af en toe. Het is muziek. Een beetje balkan, een beetje pop, een snik, een beetje klassiek, een lach, een beetje jazz. Vooral veel van henzelf. 
Bovendien haalt Vloeimans klanken uit zijn trompet waarvan je het bestaan niet wist. Wat Reijseger doet met die cello bedenk je ook niet en Goudsmit maakt ook meer dan een instrument van zijn gitaar. Rasmuzikanten dus, die ook nog eens ongelofelijke lol hebben in het muziek maken. En dat merk je! De sfeer in het Bimhuis was van de weeromstuit ook leuk. Gaat dat zien, als je de kans krijgt… of koop die cd!
