Af en toe laten we ons door de kaartjesverkoper van het Bimhuis adviseren. Dat valt soms tegen, soms mee en heel af en toe komt er een absolute hit uit. Dat is Arto Lindsay. Blanco gingen we op 25 april het concert in – we lazen niet eens het interview – en swingend kwamen we eruit! Lindsay fans! Arto Lindsay heeft helemaal niets aantrekkelijks, behalve zijn bijna aarzelende en zachte stem en raar, punkachtig gitaarspel. De punk blijkt zijn achtergrond te zijn, maar daar is een behoorlijke pittige sambasaus overheen gegaan. Zijn muzikanten zijn vaklui. Melvin Gibbs (basgitaar en computer) kom je tegen als een van de mensen die met Sonny Rollins heeft gespeeld. Als Mozart nu zou hebben geleefd zou hij er uit hebben gezien als Micah Caugh: zwart, arrogant en barok (toetsen, saxofoon en computer). Eigenlijk geven zij steeds een andere kleur en smaak aan de muziek van Lindsay. Lindsay heeft een waslijst aan cd’s gemaakt. Wij zijn hier helemaal verslaafd aan Mundo Civilizado en, zijn laatste, Salt. Luisterfragmenten vond ik bij Amazon. Op een obscure Italiaanse site vond ik een videofragment om onder de charme van Lindsay te komen. Want die stem is wel degelijk aantrekkelijk!
