Er was een cyperse kat die deed of het hem niets interesseerde. Koninklijk zat hij op zijn ijzeren plateautje en beschouwde de buitenwereld. Zijn staart hing in een elegant omgekeerd vraagteken. “’t Is een echte knuf hoor” zei de personeelsfunctionaris van het asiel, “zal ik hem even uit zijn hok halen?” De knuf verloor inderdaad direct zijn koninklijke air en dweilde met loeiende motor om de nek van de een. Tsja, wat moet je dan? De personeelsfunctionaris ontpopte zich vervolgens als een rasechte reclamemedewerkster. “U krijgt het mandje dat in zijn hok staat erbij. Daarin kwam-ie binnen. Mensen hebben hem namelijk in de trein achtergelaten en zo hebben ze hem gevonden.” 
Dat schreef ik toen Freddie drie weken bij ons was. December 1992. Vandaag was zijn laatste dag. De tussenliggende 12 ½ jaar heeft hij een topleven gehad. Want het was een topkat. Met karakter. Hij had het lijf van Jerommeke: groot hoofd, van voren fors gespierd en naar achter smal toelopend. Een lichaam dat er mocht zijn. Bovendien joeg hij alles het huis uit wat er niet hoorde. Tot vorig jaar Pinksteren, toen moest hij het onderspit delven tegen een gemene, grijze kat in de tuin. Freddiekat bleek dan ook doodziek te zijn. Hij had een te snel werkende schildklier, waardoor hij hartklachten kreeg. Dierenarts Zwart kreeg hem er weer bovenop. 
Fredje werd het afgelopen jaar een ander katje. Oh, hij ving nog steeds muizen en verslond ze met een forse hap en slik. Hij was uitermate aanhankelijk, een frêle en kwetsbaar katje was het. Sliep zelfs een tijd boven op ons. Ineens waren wij het belangrijkste en daar hebben we ook volop van genoten. Maar tot op het laatst toe joeg hij wat er niet hoorde het huis uit. Twee weken geleden de gemene grijze (we hebben hem beloond).Twee dagen geleden nog de buurvrouw uit haar eigen huis. Maar dat was een vergissing. We hebben hem verteld dat de buurvrouw best in haar eigen huis mocht blijven wonen. Dat was zijn laatste heldendaad. Freddiekat blijft onze held, waar we vaak en veel om (sorry, Fred) hebben gelachen.
