Willen we steeds hoger, dieper, verder, sneller, harder en levensechter? En dat alles om te voorkomen dat we ons vervelen, ervoor te zorgen dat we gelukkig zijn? De Beroepsvereniging voor Communicatie organiseerde voor haar leden een seminar over beleveniscommunicatie in – of all places – De Efteling. Dat was vroeg op. Om 9.15 stonden we in de miezerige regen bij de groepsingang en werden een nog helemaal lege Efteling ingeloodst. Dat was een belevenis op zich. Pandadroom is volgens het Wereld Natuur Fonds (WNF)de enige, echte, beleveniscommunicatie in Nederland en ik heb de neiging ze gelijk te geven. Het is sensationeel. Moet je gewoon zelf gaan beleven. Kortom. 
Het is ook een fenomenaal succes voor het WNF en natuurlijk voor de Efteling. Pandadroom past in de beleveniseconomie. Susanne Piët schreef daar een boek over, dat tot managementboek 2004 is uitgeroepen: De Emotiemarkt. Haar lezing was veel te kort. Snel en cynisch zette ze ons leven neer. Het boek wil je lezen. Want? Wat is in de toekomst het belang van emoties en hoe maakbaar is ons geluk? Hoe zit het met ons besef van goed en kwaad (ja, ja, de beroemde normen en waarden), wat zijn de kenmerken van de moderne held? Ik wil dat allemaal lezen. Vooral nu ik heb ontdekt dat een beleveniscommunicatie-instituut als De Efteling niet aan mij is besteed. Het is er vreselijk lawaaiig, er zijn veel te veel en veel te hard schreeuwende kinderen en het is me te netjes. Wat zou mijn belevenis bij uitstek zijn? Ik vrees boekje en hoekje.
