Dit is een lang verhaal. Het heeft een blij en nietsvermoedend begin, een dramatisch midden en een gelukkig eind. Het is dus een echt verhaal.

This is a long story. It has a merry and unsuspecting start, a tragic heart and a happy ending. So, it’s a true story.

Het begon allemaal met mijn gevecht van deze middag. Ik was er van overtuigd dat ik toch van die houten armen moest hebben om de wol tijdens het winden op te houden. ’t Is mooi hoor om je geduld te trainen, maar die oefening hoef je niet te zoeken. Die komt vanzelf. Wat was ik gisteren dan ook blij. Nog maar net binnen bij SnB Haarlem en Ien van Tissien demonstreerde mij zo’n ding. Ik kon mijn geluk niet op. Alleen iets kopen om het ding aan de tafel te bevestigen en klaar! Dat was geen enkel probleem. Ik draaide ontspannen mijn kluwen Seacoast Panda tot een wolmopsje. Dat was balsem voor mijn verkoudheid.

It all started with the fight of this afternoon. I was convinced that I had to have a swift. Training your patience is nice, but life gives you enough chances for that. At my SnB meeting in Haarlem yesterday Ien from Tissien (go there if you visit Haarlem/Holland) showed me an old swift. I was beside myself with joy. I only had to buy something to fix it to the table and it was ready for use. No problem. Relaxed I winded my Seacoast Panda into yarncake. That was balm to my nasty cold.

 Het ging zo goed dat ik besloot om nog maar zo’n streng aan te pakken. Er moest toch een voorraadje komen voor de vakantie. Mijn SP9 had mij van Spunky Eclectic een lekker kleurtje gestuurd dat deed denken aan boter, melk en gras: The Uncola. En had ik al gezegd dat ik zo verkouden was? Ja? Nou, daardoor kwam het. Ik was bezig de streng op het ding te arrangeren en ineens gebeurde alles tegelijk. Niezen, proesten, hoesten. Plof. Of nee … shwffffft … daar lag de streng op de grond. Door de war. En al mijn pogingen om ‘m voorzichtig over het ding heen te krijgen maakte de wolspaghetti alleen maar erger.

It was so succesful that I wanted to do another hank. I needed stock for my holiday anyway. SP9 had sent me a nice Spunky Eclectic colour of butter, milk and grass: The Uncola. And did I tell you about my severe cold? Yes? Because that’s why it happened. I was arranging the hank on the swift when everything started. Sneezing, gasping, spluttering, coughing. Bang … or better shwffffft … the hank was on the ground. In a mess. And my attempts to arrange the hank carefully around the swift made the yarnnoodles even worse.

Zo wist ik in elk geval waar ik mijn tijd mee moest vullen. Maar ik heb gewonnen. Want, daar ligt toch een mooi Spunky Eclectic The Uncola wolmopsje. Heel geschikt om footies van te maken. Ook weer een leuk experiment. Iemand een ander idee?

Well, that way I knew what to do with my time. But I won. Look, a nice Spunky Eclectic The Uncola yarncake. Just right to make footies. Another nice experiment. Other suggestions?

Eind goed, al goed en Ien ik ben er nog altijd blij mee.

All’s well, that ends well and Ien, I’m still pleased with it.