Sun by David Hockney Gisteravond waren we zo moe dat zelfs van televisiezender verwisselen te veel was. Zo zie je nog eens wat. In bed, want daar lagen we belachelijk vroeg in, nadat ik op karakter eten had gekookt. We hebben het er niet meer over.
Wat mij betreft moet de zon gaan schijnen. Veel, vaak en voortdurend. Genoeg regen gehad. Haar dat uitzakt. Oogmake-up die uitloopt. Maar dit was het ergste: ’t is bekend dat ik gruw van natte wol – ik heb een wollen jas.
Dit was geen winter. Het is tijd voor lente. Dan krijg ik misschien mijn energie terug.

Yesterday evening we were so tired that even changing the tv channel was too much. One way to see something new. In bed, ridiculously early, after making diner, which was showing character. Forget it. 
As far as I’m concerned the sun is needed. Much, often and every day. Enough rain. Flat hair. Smudged eye make up. But this is worst. You know I detest wet wool. I have a woollen coat. 
This was no winter. Please let it be spring. May be I get my energy back. 

Leuk? Deel dit dan: