Op de valreep wisten we nog van Düsseldorf kunststad te genieten. We startten met de tentoonstelling van Francis Bacon, die Gewalt des Faktischen, in K20. Bacon heeft een geweldige techniek. Maar zijn ‘plaatjes’ worden mij op een gegeven moment te veel. Zoveel obsessie, zoveel zelfdestructie. Nee, kunst hoeft niet alleen maar mooi te zijn en mag/moet ontregelen. Toch krijgen deze doeken van Bacon mij niet mee. Ik kwam enigszins op verhaal bij de reguliere collectie van het museum. Veel Klee, werken van Gerhard Richter en Joseph Beuys.

De volgende dag bezochten we de tentoonstelling Caravaggio, auf den Spuren eines Genies in het Kunst Palast. De tentoonstelling laat de werken zien die al tijdens het leven van Caravaggio werden nageschilderd of gekopieerd. Zijn werk, dat kan worden bewonderd in verschillende kerken in Rome, zuid Italië en Malta, bracht een revolutie teweeg in de vroeg 17e-eeuwse schilderkunst en leidde tot een beweging binnen de Barokke schilderkunst die naar hem werd genoemd: het zogenaamde ‘Caravaggismo’. In de tentoonstelling kon je zijn schilderijen bekijken en tegelijkertijd kopieën. Goed voor het scherpen van het zien.
We bezochten daarna nog een tentoonstelling in K21 van Juan Muñoz: Rooms of my mind. De mensen van Muñoz zijn altijd wat kleiner en grijzer en dat vind ik altijd wat griezeligs hebben. Er is vast wel een verklaring voor. Maar daarnaast heeft hij heel aardige en originele dingen gemaakt. Ik wil wel als wandversiering een klein balkonnetje met een uithangbordje ‘hotel’. In K21 zagen we nog een schitterende animatiefilm ‘Tide table’ van William Kentridge, om op een heel mooie manier droevig van te worden.

We dronken nog een drankje in Schwan. We winkelden nog wat in de buurt van de Königsallee. We aten Argentijns (gek genoeg kun je in Düsseldorf vooral Spaans en Argentijns eten. Althans, dat hebben we gevonden.) We gingen beladen met pakjes en catalogi terug naar ons hotel. En de volgende dag rustig naar huis. Heerlijke stad.