Tussen twee stakingen en demonstraties in was ik in Parijs. Ach, Frankrijk, denk je dan, daar wordt toch altijd gestaakt en actie gevoerd? Maar misschien is het wel even nodig… Ik heb nog nooit zoveel armoede om me heen gezien in de lichtstad. Mensen in de metro met rafelige en vlekkerige kleding. Nee, geen zwervers. Gewone passagiers. Kinderen die er niet echt goed verzorgd uitzagen en versleten kleren droegen. Veel, veel, bedelaars. Elk muntje onder de € 0,50 stopte ik in mijn jaszak voor de talloze bedelaars en bedelende muzikanten. Als stille armoede zichtbaar wordt, is er een grens bereikt. Goed, dat de Fransen en de Franse vakbonden dit niet zo maar laten gebeuren.
Ondertussen heb ik gewoon genoten van de stad en van de supergebouwen die Mitterand heeft laten neerzetten. Daarover later meer.
