Spottend noem ik het altijd bergweitjes. Die mogen gerust k-i-l-o-m-e-t-e-r-s doorgaan of gewoon niet ophouden. Af en toe kom je een kudde van het een of ander tegen. Af en toe een mens en af en toe een dorpje. Maar het is vooral groen onder je voeten en blauw boven je hoofd. Geweldig. Daar loop ik het liefst. Er blijkt een naam te zijn voor die eindeloze bergweitjes. Dat noemen ze planèzes en in het Franse Massif du Cantal zijn ze in overvloed te vinden. Dus daar wil ik nu in het voorjaar een week wandelen. Dat is niet moeilijk want mijn favoriete wandelreisbureau SNP heeft er weer een mooie tocht van gemaakt.
