Op de halte keek ik naar links om te zien óf de tram er al kwam. En terwijl ik mijn hoofd naar rechts draaide om aan die kant hetzelfde te doen, begon het. ‘Tuurlijk hypocriet teringwijf, kijk maar gauw de andere kant uit als je een Marokkaan ziet komen.’ Mijn tas, mijn jas, mijn schouders, mijn hoofd, mijn benen, alles werd meegenomen in de scheldkanonnade die mij ten deel viel omdat ik Nederlands leek. Er stonden vier andere mensen op de halte maar die deden niets. Er kwam een tram aan de andere kant en ik stak vlug over. Liever een kwartier omrijden, dan dit nog langer aanhoren. In de tram kon ik de gedachte niet van me afzetten: als ie nu een mes had getrokken, had dan ook niemand niemand iets gedaan?
