Gewoon naar huis rijden via een weg die ik kan dromen en ineens… steekt er argeloos een waterhoentje over! Op dat moment word ik terug in de tijd geslingerd. Ik had net mijn rijbewijs en maakte mijn eerste ritje alleen. Op de terugweg, vier banen naast elkaar, zie ik eerst een bus in de eerste baan slingeren en naar de tweede baan gaan, waar ik ook rijd. Voor mij begint iedereen rakelings van baan te wisselen en ik kan nog net het vege lijf redden naar de derde baan. Daar is geen auto, nee, maar wel een overstekende moeder eend met haar kroost. Die kan ik niet meer ontwijken. Aiaiai… En wat doe ik nu? Ik slinger de auto naar rechts en ontwijk het waterhoentje. Ik kijk nog even in mijn achteruitkijkspiegel. Het laatste wat ik van het waterhoentje zie is dattie klem zit tussen twee met auto’s volgepakte rijbanen.
