Veertien jaar en 7 maanden heb ik er over gedaan om dit truitje te maken – je begrijpt dat ik niet weinig trots ben op dit werkje.
In werkelijkheid heeft het natuurlijk jaren in een plastic zak in een mand in een hoekje in een kast gelegen. Met al het huizengedoe kwam het boven water. Daarbij kwam de behoefte aan therapeutisch handwerken om tot rust te komen. Allerlei bookcrossers die in verwachting waren deden de rest.
Aan het werk en ook dat ging niet snel, toch vanaf augustus bezig geweest en zonder haar en SnB_Amsterdam was het niet gelukt.
Het jochie waar het destijds voor was bedoeld kan het hoogstens nog als muts gebruiken, maar gelukkig is er wel weer een nieuw jochie. De walrus gaat naar een uiltje… en nu maar hopen dat ze dit niet leest voor het er is.
