In een onbewaakt ogenblik klikte ik op meedoen met de VeggieChallenge. Ik wilde wel eens proberen of ik 2 dagen per week vegetarisch en 2 dagen per week veganistisch kon eten. Veganistisch vind ik een fout woord, het klinkt als een enge ziekte. Niets is natuurlijk minder waar. We eten goed van al het goede van de aarde. Het is tegelijkertijd een leuke kookuitdaging: gisteren aten we linzenburgers (reuze lekker) en straks eten we met soja gevulde cannelloni (in plaats van met risotto). Ik heb geprobeerd de melk in mijn thee te vervangen door rijstmelk, maar dat was geen succes. We vinden het allebei leuk, trouwens, en ik heb de uitdaging vrolijk met een maand verlengd.

We hebben Parsifal‘  van Wagner ‘gedaan’. Dat was een forse zit, maar alleszins de moeite waard. De eerste acte is wat statisch en traag, maar daarna is er genoeg drama, tragedie en actie om de rest van de uren op het puntje van je stoel te blijven zitten. Het schitterende decor van Anish Kapoor speelde daarin een grote rol. Wat weet die man tegelijkertijd de ruimte te gebruiken en te beïnvloeden!

De rotsformaties uit het eerste beeld, de spectaculaire spiegel in het tweede decor en de ‘herinnering’ aan de spiegel in het laatste decor: fascinerend. De muziek werd zo mooi gespeeld door ons eigen onvolprezen Concertgebouworkest onder leiding van Iván Fischer, het koor en dan vooral de mannen, was ijzersterk. Kostuums, beweging, het was allemaal schitterend. Een ding moet me van het hart, ik zeg het elke voorstelling, maar nu ga ik het ook opschrijven: een aantal koordames moet nu toch echt hoognodig naar de Weight Watchers. Het is niet meer om aan te zien. O.k, o.k., het gaat om de stemmen, maar ook om meer, want anders kocht ik wel de cd.

En dan nu: de laatste loodjes van het werk. De studie weer verder oppakken, uitzien naar de vakantie, maar we gaan dit jaar laat.