Treinreizen in Nederland is vervelend. Nog los van de vertragingen (valt mee op het moment, afkloppen) zijn de treinen hier belabberd. De zitplaatsen zijn te smal en vaak zonder tussenliggende armleuning. Tjonge, jonge, wat een ongewenste intimiteit. Als je een zitplaats hebt… want soms zijn de treinen zo vol dat het hangen is of op de trap zitten. Ik reis in de spits en dan is er bovendien een groter aantal jongere mannen met veel te harde stemmen die voortdurend in hun mobilo zitten te kwekken. Als elke-dag-reiziger heb ik wel uitgevonden wat ik lekker vind. Dat zijn de eenpitter stoelen, het liefst met een ‘muur’ als buur en niet een dubbele bank. Daar zit je een beetje verscholen zonder dat de rest van de coupé zichtbaar is of er iemand hinderlijk tegen je aan schurkt. Hopen dat er – alsjeblieft, alsjeblieft – niet zo’n angry young man instapt. En dan laat ik weggedoken in mijn hoekje het landschap aan me voorbij gaan. Ik laaf mijn ogen aan het groen en de beestjes. De geluiden zijn gedempt. Dat is best lekker. Vandaag was lekker.