Weet u waar ik niet tegen kan? Zigeunermuziek! Dat werkt onmiddellijk en direct op mijn traanklieren en emoties. Echt gênant was dat toen ik in een restaurant op de Hongaarse pusta werd toegespeeld door zo’n violist, notabene met maar één tand. Ja, hoor. Toch tranen met tuiten. Vandaag liep ik langs de wereldwinkel – dat heet tegenwoordig Meeting Colours, ieder zijn zin – en de muziek lokte me naar binnen. Ik ging naar buiten met Gypsy Caravan. De druiperige viool van nummer 5 had zijn werk weer gedaan.