Een baaierd is een ongevormd element waaruit volgens het boek Genesis de aarde is geschapen. Baaierd is ook een ander woord voor chaos, doorgangsgevangenis of herberg. En wij dachten nog wel dat het een oud woord was voor een rok. Waarom dit wandelgebied zo heet, ik heb geen idee, maar als dit chaos is, dan is het prima. We wandelden pakweg 16 km (17,5 zei de kilometerteller van Chanoe) van en naar station Driebergen-Zeist. We kronkelden door het bos, liepen over de hei, ploegden door het zand. We stegen en dalen. We zagen bosmeertjes, vennetjes en beekjes. We liepen over bruggen van steen, ijzer en hout. We zaten op een hoge bank en op een bank met uitzicht. We lunchten zomaar op een zandheuveltje en alles smaakte drie keer zo lekker. En alsmaar scheen de zon. Het was een fantastische wandeling, waarvan ik verslag legde in foto’s met mijn nieuwe Canon S100 (wel klein, maar groot in techniek). Ik wil wel elke week wandelen…

Als kind in Nijmegen liep ik ze allemaal: de Kaloramamars, de Rosamars, de Vierdaagse…. toen ik in de gaten kreeg dat de Dam tot Dam wandeltocht bestond (beetje laat, het bleek de tiende al) leek het me leuk om dat ook te doen. Ik schreef me in voor 18 km en stelde me een doel: ik wilde het in een tempo van 6 km per uur doen. Beetje ambitie kan geen kwaad. En dat is prima gelukt. Kreeg rond 8.15 mijn startstempel. Raakte een kwartier kwijt bij en aan de pont. En stond om 10.00 uur op de 9 km stempelplaats. Het was fris, maar mooi weer met een zonnetje. Lekker loopweer. Om 10.30 ging ik weer verder. Veel natuurschoon was er niet te zien onderweg dus er was alle reden om stevig door te stappen. Om 11.15 bereikte ik de 13 km stempelplaats. Daar werden wat druppeltjes ineens een serieuze regenbui: regenjack maar aan en meteen doorstappen. Om 12.00 uur ging ik nat maar tevreden de finish door. Yes!

Zo’n wandeltocht gaat echt alleen maar om de kilometers. Weinig moois gezien onderweg. Wat me wel lang bij zal blijven is dat de organisatie ons een aantal kilometers langs een pluimveeverwerkingsbedrijf liet lopen. Hoe verzin je het?! Ook is er veel herrie onderweg: de organisatie had muziek georganiseerd tijdens de kilometers, maar de ‘omwonenden’ ook. En dat is jammer genoeg nooit Bach of Beethoven. Volgende keer oordopjes mee. Want ik ga het vaker doen: het is een puike manier om je conditie op peil te houden en je haalt nog eens een frisse neus (al zijn er echt eerlijk waar wandelaars die lopen te roken!).

Ornamented Journey van Kristi Joeste & Kristiina Ehin is een bijzonder mooi boek in veel opzichten. Ook al passen ze nooit in je boekenkast, ik hóu van vierkante boeken. Waarschijnlijk omdat ze aan alle kanten luxe uitstralen (alleen al het papier dat moet worden weggesneden). Dat is een reden. De inhoud is nog veel meer reden om het boek bijzonder te vinden. Het is een ontmoeting van de kunst van het breien met de kunst van het schrijven. Literatuur en handwerken. Het is een ontmoeting van moderne vrouwen uit Estonia met de vrouwen van vroeger. Het is folklore die leeft. En het levert prachtige klein kunststukjes op. Zie hieronder.

De verhalen gaan over Estonia, vrouwen (en hun relaties met mannen), breien en handschoenen/wanten. Het zijn de verhalen van het meisje dat uitgehuwelijkt wordt, over zilveren breinaalden en over het volkslied dat voor het eerst wordt gezongen op een nog steeds belangrijk evenement: het Songfestival van Estonia.

Het is een pracht van een boek, een document om lekker in te lezen en plaatjes te kijken. Als toetje staat er in beschreven hoe je die schitterende handschoenen kunt breien. Gaan we doen! En oh, wat wil ik graag naar Estonia…

Niet van plan om in het Frans te gaan bloggen, maar dit is een mooie omschrijving van onze vakantie. We hadden het naar ons zin. We reden naar Troyes, deden daar onze eerste vakantieavond in Frankrijk met oesters en tartare de tomates. Vervolgens reden we door naar de Isère en sloegen onze tent op in Saint Laurant en Beaumont,  Camping Belvédère de l’Obiou. Die camping hadden we zelfs gereserveerd! Prachtige ruime plaats voor onze tent en aan de rand van het Parc des Ecrins (die zijn modern zeg, ze zitten zelfs op Facebook).

Toch bleken we vrijwel elke dag een uur te rijden: de wandelingen die we uitzochten lagen in het hart van de Ecrins. We waren er eerder geweest, in 2004 om precies te zijn. We kampeerden toen in La Bérarde, een gehucht aan het eind van de weg, waar de wereld ophoudt en de bergen begonnen. Je kwam daar via het engste weggetje van de wereld. Vrijwillig heb ik dat nu weer gedaan en ja, het weggetje is supereng. Maar eigenlijk is maar één kilometer supereng en we wandelden er twee van de heerlijkste wandelingen. We gaan dus terug (en dan blijf ik gewoon 2 weken aan het eind van die wereld zodat ik maar 1 x heen en 1 x terug hoef). We hadden demi pension in Le Champ de Pin: dat is wandelen tot je er bij neervalt, douchen en aanschuiven voor een driegangenmaaltijd! Verwennerij.

De terugreis hadden we midden in de week gepland vanwege ‘zwarte zaterdag’. Geen grote stad dit keer, maar zomaar een plaatsje in de Vogezen: Val d’Ajol, waar we de nacht doorbrachten in Hotel La Residence. Een toevalstreffer! Een statig oud hotel, met eigen park en zwembad en een luxe restaurant. Op het menu de terroir stond een Strudel d’Escargots de Cleurie aux Girolles, snel vertaald een slakkenloempia, hoe verzin je het?! Verrassing van de avond was de risotto d’épeautre. Risotto van spelt (en dat moesten wij ook opzoeken). Al geprobeerd na te maken (wat een werk!), kwam in de buurt, maar we gaan toch het recept vragen!

Nu thuis. En dadelijk weer aan het werk. Eerst nog even de Hollandse hittegolf. En wat cultuur en zo. Morgen.

In een onbewaakt ogenblik klikte ik op meedoen met de VeggieChallenge. Ik wilde wel eens proberen of ik 2 dagen per week vegetarisch en 2 dagen per week veganistisch kon eten. Veganistisch vind ik een fout woord, het klinkt als een enge ziekte. Niets is natuurlijk minder waar. We eten goed van al het goede van de aarde. Het is tegelijkertijd een leuke kookuitdaging: gisteren aten we linzenburgers (reuze lekker) en straks eten we met soja gevulde cannelloni (in plaats van met risotto). Ik heb geprobeerd de melk in mijn thee te vervangen door rijstmelk, maar dat was geen succes. We vinden het allebei leuk, trouwens, en ik heb de uitdaging vrolijk met een maand verlengd.

We hebben Parsifal‘  van Wagner ‘gedaan’. Dat was een forse zit, maar alleszins de moeite waard. De eerste acte is wat statisch en traag, maar daarna is er genoeg drama, tragedie en actie om de rest van de uren op het puntje van je stoel te blijven zitten. Het schitterende decor van Anish Kapoor speelde daarin een grote rol. Wat weet die man tegelijkertijd de ruimte te gebruiken en te beïnvloeden!

De rotsformaties uit het eerste beeld, de spectaculaire spiegel in het tweede decor en de ‘herinnering’ aan de spiegel in het laatste decor: fascinerend. De muziek werd zo mooi gespeeld door ons eigen onvolprezen Concertgebouworkest onder leiding van Iván Fischer, het koor en dan vooral de mannen, was ijzersterk. Kostuums, beweging, het was allemaal schitterend. Een ding moet me van het hart, ik zeg het elke voorstelling, maar nu ga ik het ook opschrijven: een aantal koordames moet nu toch echt hoognodig naar de Weight Watchers. Het is niet meer om aan te zien. O.k, o.k., het gaat om de stemmen, maar ook om meer, want anders kocht ik wel de cd.

En dan nu: de laatste loodjes van het werk. De studie weer verder oppakken, uitzien naar de vakantie, maar we gaan dit jaar laat.