30 september 2018

Palestijns borduurwerk

Op de zaterdag van Ambacht in Beeld volgde ik een workshop Palestijnse borduurtechnieken. Dat was een beetje een groot woord voor het borduren van patronen in kruissteek, maar toch zaten er heel leuke kanten aan. Het was bijzonder om Palestijnse studentes te ontmoeten (de mannen borduren niet, heb ik me laten vertellen – dat is jammer, borduren is reuze vredelievend). Het meisje dat mij wegwijs maakte was zelfs voor de eerste keer in haar leven op reis. Ze studeerde ‘counting’. Wat dat was werd me niet helemaal duidelijk, wel dat ze er superenthousiast van werd. Ze had natuurlijk in no time door dat ik al kon borduren, dus gaf ze verder haar aandacht aan de jonge meisjes die – duidelijk met animo – aan het werk waren. Zieltjes winnen voor het edele ambacht.

In Palestina heeft elke stad zijn eigen patronen.

 

Dit komt bijvoorbeeld uit Jeruzalem. Aanvankelijk was ik van plan om een deel van dit patroon op mijn kaartenmapje te borduren, maar de plaats voor het patroon op mijn mapje was meer in de breedte dan in lengte. Dus ik zocht op internet en vond op Pinterest een vracht aan patronen uit Palestina. Daar doe ik het dan maar mee. Er is een prachtig boek van Margarita Skinner, maar dat is uitverkocht en tweedehands belachelijk duur (als in bijna 400 dollar). Voor mijn kaartenmapje koos ik een patroon met blaadjes, omdat ik de meisjes ook blaadjes zag borduren aan de hand van een gereed kaartenmapje. Een blaadjespatroon is blijkbaar iets dat de Palestijnse vrouwen voor ons de moeite waard vonden. Het was een heerlijk snel werkje, geen problemen met zien, want het is een forse aïdastof. Een en al ontspanning. Dus.

De juf in mij heeft nog wel een of twee aanmerkingen over de manier waarop de workshop werd aangeboden. De kaartenmapjes, het schilderijlijstje, het garen, etc. was allemaal keurig verzorgd, maar het instapniveau was niet helder en het was leuk geweest om een telpatroon te krijgen. Nu was het óf vechten om het om dat ene kaartenmapje óf je eigen creativiteit gebruiken (en daar moet je dan wel weer wat borduurervaring voor hebben). Maar ach, het waren studentes, duidelijk meer gewend om les te krijgen dan om te geven.

Ik heb me goed geamuseerd, kennis gemaakt met Palestijnse motieven en het werkje thuis lekker vlot afgemaakt. Ga nog wel meer doen met die motieven. Ik vind ze mooi.

23 september 2018

Koninklijke Bach

Violist Shunske Sato

Bach en de Koninklijke Wachtkamer op CS Amsterdam, is er een beter combinatie mogelijk? Niet, dacht ik, toen ik de winactie zag op Facebook. Meedoen! Minstens drie keer per week kom ik er langs en ik was stikbenieuwd hoe het er van binnen uit zou zien. Daar een soloconcert te mogen meemaken van violist Shunske Sato, de nieuwe artistiek leider van de Nederlandse Bachvereniging is toch wel een bijzonderheid. Zaterdag 22 september hadden we nog vrij. Dus ik deed mee. En ik won twee kaartjes.

De Koninklijke Wachtkamer is koninklijk en zeer Cuypers (en Van Gendt, de architect van een huis waar ik 20 jaar in heb gewoond).  Hoog, maar eigenlijk niet zo heel groot. Willem III vond de ruimte dan ook niet koninklijk genoeg. Ik wel. Speciaal om via een rode loper door de gouden toegangshekken te gaan. We zaten vrij vooraan en dat maakte het concert helemaal speciaal. Zo dicht bij een violist in zo’n intieme ruimte had ik nog nooit gezeten. De muziek komt letterlijk direct bij je binnen. Mattheis (Passagio rotto), Westhoff (4e suite in C groot), F.W. Rust (Gigue uit 1e sonate in D Groot) en natuurlijk Bach: Tweede sonate in A klein (BWV 1003) en de Ciaconne uit de Tweede partita in D klein (BWV 1004). Zo’n heftig stuk dat er een snaar sprong. Sato bleef er nogal cool onder en ging even later door met een nieuwe snaar.

Tussendoor vertelde Ton Honing (Manager Representation NS) over de Koninklijke Wachtkamer en de zorg van de NS hiervoor. Na afloop kregen we een bijbel over Koninklijke Wachtkamers mee.

Zielstevreden liepen we naar huis. Daar konden we niet anders dan de Mysteriensonaten draaien van Bach’s voorganger H.I.F. Von Biber. Dat was trouwens ook passend in het programma geweest.

NS en Nederlands Bachvereniging, maar vooral Shunske Sato: dank jullie wel voor een fantastische avond!

13 september 2018

A stitch a day…

Sample uit Cross Stitcher November 2017

De vakantie is voorbij, maar dat niet alleen. De herfst is druk bezig van de zomer een herinnering te maken. Over minder dan vier maanden is het kerst en winter. Huh? Ja. De koude seizoenen zijn vorig jaar grotendeels langs mij heen gegaan, omdat ik met een hernia op de grond lag. Die hernia is nog (lang?) niet weg, maar ik kan weer langer staan, lopen en zitten (niet te lang). Nu is zitten het nieuwe roken, is mij verteld, dus misschien moet ik er maar blij mee zijn. Ik moet vaak aan die tijd terugdenken. Echt fijn was het niet. Daarom mocht ik toen toegeven aan een ‘guilty pleasure’ waar ik maar kort afleiding in mocht vinden: lekker kruissteekjes in lieve kerstmotiefjes en schattige kleurtjes borduren. Ik zocht iets passends uit in mijn favoriete guilty pleasure tijdschrift Cross Stitcher Magazine en kocht het pakket bij mijn favoriete guilty pleasure winkel Willow Fabrics. Veel verder dan een randje, een boompje en een balletje ben ik toen niet gekomen. Maar…. dit jaar gaat dat anders. Ik ben nu al begonnen om ervoor te zorgen dat het deze kerst klaar is. Hoe gebruik je een ding van 50×10 cm, een soort stekenlap? Geen idee, ik geniet nu met volle teugen van elk motiefje dat ik staand aan het lapje toevoeg. Let vooral op het fraaie Franse knoopje als oog van het rendiertje!

 

20 augustus 2018

Gray Mountain (review)

Gray MountainGray Mountain by John Grisham
My rating: 5 of 5 stars

This was an educational page turner. It gave me a lot of insight in the coal industry, the techniques and the consequences for the miners and the environment. I liked the ‘cowboy lawyers’ as opposed to the lawyers of the big firms, black suits, clean shaven but not really clean hands. Though there were things in the book that went too fast (the end f.e. way too fast, why was Samantha’s conversation with her parents so important?) and missed depth (Samantha f.e. was not in every situation very detailed), it was a great read. And this is the industry Trump wants to revive: it’s devastating for humans, miners and the families living there, the scenery and the environment. Unbelievable.

Dat schreef ik op Goodreads en ik zag een ‘link’ om te kopiëren en in je blog te plakken. Dan gebeurt er dit. Zo is bloggen dan weer een fluitje van een cent, als je je eigen materiaal kunt recyclen. Hoe dan ook: dit is een meer dan lezenswaardig boek.

12 augustus 2018

Een vlucht drones…

Sinds ik de openvouwende zijden bloemenlampen in het Rijksmuseum zag, ben ik een groot fan van Studio Drift. Hun werk verbindt techniek/technologie met de natuur en het brengt mij steeds in verrukking. Hun tentoonstelling in het Stedelijk zag ik al vier keer. En vandaag keken we op de kade van het Westerdok naar de vlucht van de drones. Honderden drones boven het IJ, die de vlucht van spreeuwen imiteerden. Het was bijzonder om zo met ons allen aan de rand van het water te zitten in afwachting van wat er te zien was. Het was mooi om te zien (die foto’s zeggen echt helemaal niets…). En ik ben er sterk voor dat Studio Drift het eindejaarsvuurwerk gaat verzorgen. Met drones. Dat scheelt een hoop paniek onder de vogels.