19 juni 2018

De eerste bloem

Een aankondiging…. mijn van Lies gekregen courgetteplantje heeft bloemen….zij zegt dat het jongetjes zijn…. ik ga ze dus maar opeten.

 

bloeiende courgetteplant

 

17 juni 2018

Een werkweek

Langzamerhand wordt het weer een normaal leven met dagen van werk en dagen van vrij. Nee, de hernia is nog steeds niet weg, maar de pijn is beheersbaar en dat maakt het leven toch een stuk beter en mij een stuk actiever. Deze week viel ik zelfs in voor een collega en vond mezelf terug voor de klas, als vanouds. En met diezelfde groep ging ik op pad naar de Haagse studie van de NOS. Ik maakte nog net geen selfie, maar ik vond het net zo stoer als de studenten om begeleid door Ron Fresen zijn stand-up plaats te zien, bovenop het dak van de studio.

Het was ook de week van de premiere van Tristan & Isolde van het Nationaal Ballet. David Dawson is een choreograaf die ik hoog heb zitten, maar met dit avondvullende ballet kon hij me niet boeien. Eindeloos veel geren op het podium en ‘gedwarrel’ dat veel te lang duurde. De duetten tussen de twee hoofdpersonen waren een stuk beter verteerbaar, al konden de twee dansers mij niet overtuigen. Jammer, maar het kan niet elke keer raak zijn. De muziek van Szymon Brzóska vond ik overigens erg bijzonder.

Wel raak is mijn ouwe, trouwe, eigenste balletklasje waar ik ongeveer de jongste ben. Ik doe het weer. Mijn prestaties zijn echt niet meer podiumfähig, maar who cares? Ik heb er lol in.

 

11 juni 2018

Song for Syria

Wij hadden een Syrische avond met het Metropole Orkest en solisten van de Syrian Big Band. Hoe dat in elkaar steekt, geen idee, maar we vonden het fantastisch om klarinettist Kinan Azmeh live te horen. We kenden hem van het Silk Road Project van Yo Yo Ma, een project dat tientallen blogs verdient (de youtube video hangt hieronder). We kregen behalve Azmeh ook nog Ibrahim Keivo, zangeres Dima Orsho en Moslem Rahal op Ney. Speciale gast was Eric Vloeimans.

De muziek van de avond kwam uit het gebied tussen de Eufraat en de Tigris. In het Arabisch noemen ze dat al-Jazira, het eiland. Veel van de gespeelde muziek heeft zijn wortels in de vele culturen die daar vandaan komen. Er was bovendien een speciale compositie van Calliope Tsoupaki (Tragoudi) en ‘Song for Syria’ van Eric Vloeimans.

Het Metropole Orkest is natuurlijk een fantastisch orkest met solisten van formaat. We kregen zelfs een zinderende klarinet-battle tussen Azmeh en een van de leden van het orkest (klarinet is weggevallen tussen de orkestleden, dus het is raden naar de naam). Maar het is mij een raadsel waarom ze versterkt spelen en het geluid dan ook zo hard zetten. De klank vervormt en is schel en we gingen met suizende oren naar buiten.

Maar het was een prachtige avond. Melancholieke melodieën, afgewisseld met staaltjes van virtuositeit en vrolijkheid. Op het podium en in de zaal mensen die niet meer naar hun land terug kunnen en door de muziek het gevoel van thuis weer even kregen. Wij kregen een gevoel van hoe rijk Syrië zou kunnen klinken, als het niet in oorlog was.

 

9 juni 2018

Jonge man schildert jonge man

We rennen een beetje achter de tentoonstellingen aan op het moment. Vorig week zagen we op het laatste nippertje High Society (pikant detail: we waren een dag te vroeg voor de preview). Er hingen een paar beeldschone vrouwen, maar Rembrandt stal de show. De poetsbeurt had Marten en Oopje goed gedaan! Ze straalden je letterlijk tegemoet.

En nu vandaag deze jonge patser die een maandje in de Hermitage hangt. De vondst van Jan Six. De jonge man van het portret zou anno nu verveeld in zijn veel te dure sportauto veel te hard over de grachten rijden. Toen liet je je portret schilderen, of je vader zorgde ervoor. Als kunstenaar koos je een trendy jonge schilder. Gehuld in rijk kant (hoe dát geschilderd is…. zwart op wit en niet omgekeerd), weelderig fluweel en zachte leren handschoenen. Het resultaat is verbijsterend.

We hadden vanmorgen geluk… we waren heel vroeg en het was zo, zo rustig. Ik denk niet dat we nog eens de kans krijgen zo ongestoord en zo dichtbij naar dit schilderij te kijken. Als we het nog een keer zullen kunnen zien. Want Six gaat het verkopen. Ik hoop van harte aan een museum, want ik vind het niet kloppen dat werk van Rembrandt ergens boven het bed hangt van een rijke patser. Ik vind dat Rembrandt van ons allemaal is.

8 juni 2018

Tuintje op hoogte

Elk jaar probeerde ik wel weer wat slims met plantjes op het balkon, maar op 8-hoog is de wind heer en meester. Het gevolg is dat eigenlijk niets het bijzonder doet. Behalve een lavendelplant die ooit is meegenomen uit de Provence en zo ongeveer alles heeft meegemaakt. Vorig jaar heeft de buurman bamboeschermen rondom de balustrades gezet: dat helpt tegen wind. En wij hebben het nu ook.

Vanaf dat moment bleef de  loungeset staan als het waaide. Evengoed hebben we de set weggedaan – ik kon er niet meer op zitten. De kampeertafel met een kleed is gezellig en twee gewone stoelen, die heel recht kunnen, maar waar je ook in kunt liggen (voor de man). Dat was weekend 1. Vervolgens nog een weekend balkonbakken leeghalen, tuincentrum, planten planten en plannen hoe alles moet staan. De tuin op hoogte is klaar. We hebben een minimoestuin met pompoen, courgette en kerstomaat uit de kas van Lies, een bak aardbeien en een bakje kruiden. En we hebben bloemen, twee bakken vol en op elke hoek iets moois (hopen we): een klimroos (Amadeus) en een druif (Regent). En het groeit als kool (maar dat hebben we dan weer niet).