We zitten nu ongeveer een maand binnen. Iets langer. Maar ja, wie geeft er nog om de precieze datum? De tijd loopt een weg. Alles gebeurt in de beslotenheid van je huis of digitaal. Niet altijd even makkelijk. Simpelweg boodschappen doen is een onderneming geworden. Let goed op hoe je met vriendschappen om gaat: kwetsbaar. Het kan dan zo’n opluchting zijn om gewoon even ‘bij te praten’ via de good old telephone. Een wereld zonder contact, fysieke nabijheid, onbekommerd aanraken, elkaar even vasthouden…. moeten we dit willen?

Ik mis mijn voorstellingen, de tentoonstellingen, mijn repetities met koren voor de opera’s, voor de performances. Ik mis…. tja…. ik mis. En ik ben nu ook weer niet zo professioneel dat ik thuis een potje ga sta te oefenen, zingen, opnemen, ach.

Ik doe wel trouw mijn Spaans. Maar dat is zo ook weer afgelopen. Op zoek naar iets nieuws tot het september is. Komen we ooit nog in Spanje? Voortdurend zijn er beelden voor mijn ogen. Ik zit op een terras in Salamanca en praat met … hoe heette ze ook alweer? Ik loop door Barcelona, Badelona, Madrid, Badajoz, Zaragoza, Bielsa, wherever…. ineens voelt de wereld buiten Nederland echt heel ver. Komen we daar ooit nog?

Hoe maakbaar proberen we de wereld te maken? Zijn we echt in staat een virus te beheersen? Moeten we dat willen…. En gaat het echt wel zo anders als in de tijd dat we al deze technische vaardigheden niet hadden? Het virus is onbekend, we weten niet wat het doet. Het komt, het heerst, het is, het verandert, het is (misschien) niet. Hoe anders is het dan in de tijden van de pest, de Spaanse griep, de….. ik weet het niet. Ik doe wat ze zeggen dat ik moet doen, maar ik heb weinig geloof. Dat is niet nieuw. Ik geloof niet. We moeten het zien. Hoe dan ook: doe wat je voelt dat klopt. Hou afstand?! Stay safe. En brei maar wat. Of zo.

Leuk? Deel dit dan: