Er waren al volop lentetekenen te bespeuren. Zelfs in onze 100% verstedelijkte omgeving is het om 6 uur in de ochtend een overdonderend vogellawaai. Maar vandaag was de temperatuur eindelijk zeer aangenaam en scheen bijna de hele dag de zon. Tja, dan komt er toch een nadelige kant aan bod. De zon en de iPhone zijn niet de beste vrienden. Ontspannen met een spelletje in de trein is dan niet meer te doen. Daar heb ik een ander cadeautje voor gekregen. Een vrolijke en enthousiaste onderneemster in het iCentre duwde mij de ‘Papershade‘ in de handen: een papieren zonneschermpje. Neemt geen plaats in en is zo uit te vouwen in de trein! Superleuk en handig. Laat de lente maar losbarsten!

]]> http://www.philippa.nl/yvonnep/zomaar-lente/feed/ 1 http://www.philippa.nl/yvonnep/vegan-oesters-en-meer-merkwaardige-plantjes/ http://www.philippa.nl/yvonnep/vegan-oesters-en-meer-merkwaardige-plantjes/#comments Sun, 10 Feb 2013 18:21:57 +0000 YvonneP http://www.philippa.nl/yvonnep/?p=1433 De Wilde Keuken van Wouter Klootwijk is een leuk programma om naar te kijken. Afgelopen week ging de aflevering over ‘uitvinders’. We keken onze ogen uit naar iemand die iets slims deed met draadjes en mosselen en een slimme vinding met wind- en waterenergie. Maar waar we helemaal van uit ons dank gingen was van het item over Koppert Cress! We geloofden onze oren niet: blaadjes die naar oester smaakten of naar wat dan ook….

Maar het is waar! De volgende dag kwamen wij die blaadjes met vreemde smaakjes namelijk tegen bij de Sligro en wij konden ons niet bedwingen en kochten ze. Oesterblaadjes smaken echt naar oester, althans, ze smaken zilt en oesterachtig, maar de substantie is plantje. En dat is wat mij betreft een groot voordeel op de oester. Ze zijn wel goedkoper dan de oester (al zijn deze blaadjes nu weer relatief duur).

Het zijn geen plantjes waar het bedrijf een smaakje aan toevoegt, nee, de plantjes smaken van zichzelf zo. Het zijn zaailingen van natuurlijke planten. Mooi he?

We kochten ook nog de Sechuan Cress, dat prikkelt op de tong als champagne en echt, echt, het tintelt op de tong. Niet te geloven wat zo’n plantje met je doet! Het recept dat op de website staat met dit prachtige groene plantje is al even uitdagend als het plantje zelf.

We genoten van het enthousiasme en de passie van Rob Baan van het bedrijf en geloven helemaal in zijn producten. Ook enorme smaakmakers voor mensen zoals ik, die nu bijvoorbeeld proberen aan de vegan challenge mee te doen. Dat maakt Koppert Cress weer een stuk gemakkelijker. Als je ook ziet hoe het wordt geproduceerd (een slim gebruik van ledlampen en lichtkleuren) dan blijf je je helemaal verbazen. Ik vind het echt de innovatie voor de toekomst: gezond eten, goed voor dier en milieu en toch super, super lekker!

Donderdag 13 december 2012, was de première van Cinderella van Het Nationaal Ballet. In de redactie van het Magazine van Het Ballet leefden we daar al een tijdje naar toe. Het resultaat was nog mooier dan gedacht. Decors, kostuums, licht … het is een groot feest. Anna Tsygankova was een geloofwaardige Assepoester. Ze bracht verdriet en blijheid over en het bewegingsidioom van Wheeldon leek voor haar gemaakt. Matthew Golding was een kwajongensprins Guillaume. Ze trouwen jong in sprookjes en dus klopte het helemaal dat hij tot zijn ontmoeting met Cinderella niet meer deed dan met zijn beste vriend Benjamin, Remi Wörtmeyer – wat kan die jongen dansen! – ronddollen. Larissa Lezhnina ontpopte zich als stiefmoeder tot een waar komisch talent. En dat kunnen we ook zeggen van de stiefzusters Edwina (Megan Zimny Gray) en Clementine (Nadia Yanowsky).

Wheeldon heeft het verhaal van Grimm gebruikt en allerlei mooie symbolen neergezet op het podium. (Het stuk dat ik over de sprookjesachtergrond schreef, houden jullie nog even te goed, want ik heb even geen idee hoe ik mijn gewone website moet bijwerken.) Hij heeft eigentijdse karakters gemaakt die je meenemen in een sprookjesbestaan. En dat is mooi. Drie akten lang verlies je jezelf in de wondere en warme wereld waar uiteindelijk alles goed komt. Ik zou er wel elke avond naar toe willen… en gelukkig mag ik nog twee keer.

De muziek is van Prokofiev en dat had ik al een tijdje op mijn iPhone. Wat zei Sergei zelf over zijn muziek? “Wat ik vooral met de muziek van Assepoester wilde uitdrukken, was de poëtische liefde van Assepoester voor de prins, de geboorte en de bloei van die liefde, de obstakels op zijn weg en tenslotte de in vervulling gegane droom. Het sprookje bood een aantal fascinerende problemen voor mij als componist – de magische atmosfeer rond de toverfee petemoei, de twaalf fantastische dwergen die uit de klok springen als deze twaalf slagen geeft en zij de chechotka (een soort tapdans) dansen om Assepoester eraan te herinneren dat ze gauw naar huis moet gaan; de snelle scènewisseling wanneer de prins in wijde omtrek op zoek gaat naar Assepoester; de natuurpoëzie die wordt uitgebeeld door de vier feeën die de vier jaargetijden uitbeelden… ik probeerde de diverse personen – de lieve, weemoedige Assepoester, haar timide vader, haar slecht gehumeurde stiefmoeder, haar zelfzuchtige, nukkige zusjes, de gepassioneerde prins – zodanig in de muziek te karakteriseren dat de luisterende toeschouwer optimaal kon meeleven met hun lief en leed.” Ik geniet van zijn slepende melodielijnen en zijn meeslepende walsen.

Moraal van dit verhaal? Eigenlijk vind ik dat iedereen naar Cinderella moet. Maar, alle voorstellingen zijn al zo goed als uitverkocht (bijzonder!) en dan moet je weer 2 jaar wachten. Want na deze Amsterdamse cyclus gaat alles (decors, kostuums, etc.) naar San Francisco en het komt niet op tijd terug om de kerst van 2013 te halen. Het is dus nu of pas over twee jaar. Als je geen kaartjes meer kunt krijgen: word vriend van Het Nationaal Ballet op Facebook (of nog beter in het echt) en je bent sneller van alles op de hoogte zonder dat je achter het net hoef te vissen.

Donderdag 29 november ben ik, samen met nog minstens 30 andere vrouwen, gestart met een Detox programma in de sportschool BBB. Het is gebaseerd op het boek “In 28 dagen van gifbelt naar tempel” van Jacqueline van Lieshout. Waarom zo’n toestand? Nou, omdat ik nog wat laatste kilo’s wil afvallen en mijn lijf  even in een andere stand wil zetten dan de Weight Watchers modus. Dat geeft weer wat progressie. Maar ook: ik houd wel van die uitdagingen om gewone dingen eens op een andere manier te doen of eens een korte tijd niet te doen.

Is het lastig? Ach, je moet wat gewoonten doorbreken, maar zo spectaculair is dat nu ook weer niet. Geen koffie. Ik had twee dagen knallende koppijn. Geen brood. Beetje typisch, omdat dit juist een vezelrijk product is, zeker als het van dat loodzware spul is. Even geen gluten, zegt de coach. Die drie weken zal ik wel overleven. Geen vlees. Ja, dat lijkt me niet het beste product om mee te detoxen, dus wel logisch. Bovendien at ik dat toch niet meer sinds de Veggie Challenge. Geen koeproducten, geen eieren, maar wel… geitenmelk/kaas/kwark/yoghurt en idem van het schaap. Daarvan ontgaat de logica me en al zal ik er niet ineens veel kaas door gaan eten, het maakt detoxen een feest. Geen wijn. Ja, dat is wat…maar het is maar drie weken. Je mag bakken, braden, stoven, weet ik veel, als het maar in olijfolie gebeurt. Je mag noten…

Wat nou mogen? Niet mogen? Flauwekul, ik heb er zelf voor gekozen!

Het gaat dus prima. Ik drink me suf aan water en Yogi thee. Lekker. Eet superveel groenten, maar dat deed ik altijd al. Het enige verschil is meer vis, al zal ik dat drastisch verminderen als partnerlief weer in het buitenland zit. Ik ga wel met wat producten experimenteren. Eerlijk gezegd vond ik de Veggie Challenge in het begin veel en veel lastiger. Maar een stuk logischer. Dat ga ik trouwens in februari weer doen.

Nu eerst dit tot een goed eind brengen. Dan gaan we schoon de kerst in.

(English scroll down)
Op de keper beschouwd is de voedselindustrie te gevaarlijk voor zo’n belangrijk iets als het alledaagse voedsel. De intensieve veeteelt (per ongeluk typte ik veelteelt) is daar een voorbeeld van. Wat hebben we allemaal niet voor dierendrama’s gehad? Gekke koeienziekte, varkenspest, vogelpest, mond- en klauwzeer en wie nog dacht dat geitjes lekker door de bergen struinden, kwam door de Q-koorts met beide benen terug in de biostal. Te veel in een te kleine ruimte.

Vlees, ik eet het nog maar bij hoge uitzondering, als ik echt niet kan weigeren. Vis… was er onlangs niet iets met gerookte zalm? Laat maar…

Al dat voedsel wordt verkocht in supermarkten die kilo’s knallen en boeren onderbetalen voor hun groenten. Er staat nog een hoop meer in de supermarkt waarvan ik driekwart liever laat staan. Te zout. Te zoet. Teveel dit. Teveel dat.  Het is niet echt iets om vrolijk te worden.

Van de zomer heb ik meegedaan aan de Veggie Challenge. En ik merk dat ik zonder er bewust mee bezig te zijn, via Pinterest, veel zogenaamde vegan recepten verzamel. Recepten zonder vlees, zonder vis, zonder melk, zonder eieren…. Mijn broodbeleg is al sinds de zomer ‘vegan’. Ik ben er gewoon niet toe gekomen om weer terug te veranderen. Ik vind het wel goed zo. Ik taal er ook niet naar.

Mijn sportschool BBB Healthclub houdt vanaf 28 november een ‘detox‘ actie die er in feite op neer komt dat je een maand vegan leeft, zonder alcohol en koffie. Tot nog toe denk ik steeds dat ik dit wel aankan. En ga doen. Op dat ene na: mijn wolkje melk in de sterke Engelse thee in de ochtend. En als ik echt niet mag smokkelen, dan drink ik net zo lief geen thee.

English: I can easily live a vegan life. And in fact, because of a challenge I did so in summer and I am planning to do so end november and half of december. But, I can’t drink me morning tea without milk. So it will either be cheating or skipping that cuppa tea all together.

Een baaierd is een ongevormd element waaruit volgens het boek Genesis de aarde is geschapen. Baaierd is ook een ander woord voor chaos, doorgangsgevangenis of herberg. En wij dachten nog wel dat het een oud woord was voor een rok. Waarom dit wandelgebied zo heet, ik heb geen idee, maar als dit chaos is, dan is het prima. We wandelden pakweg 16 km (17,5 zei de kilometerteller van Chanoe) van en naar station Driebergen-Zeist. We kronkelden door het bos, liepen over de hei, ploegden door het zand. We stegen en dalen. We zagen bosmeertjes, vennetjes en beekjes. We liepen over bruggen van steen, ijzer en hout. We zaten op een hoge bank en op een bank met uitzicht. We lunchten zomaar op een zandheuveltje en alles smaakte drie keer zo lekker. En alsmaar scheen de zon. Het was een fantastische wandeling, waarvan ik verslag legde in foto’s met mijn nieuwe Canon S100 (wel klein, maar groot in techniek). Ik wil wel elke week wandelen…

Als kind in Nijmegen liep ik ze allemaal: de Kaloramamars, de Rosamars, de Vierdaagse…. toen ik in de gaten kreeg dat de Dam tot Dam wandeltocht bestond (beetje laat, het bleek de tiende al) leek het me leuk om dat ook te doen. Ik schreef me in voor 18 km en stelde me een doel: ik wilde het in een tempo van 6 km per uur doen. Beetje ambitie kan geen kwaad. En dat is prima gelukt. Kreeg rond 8.15 mijn startstempel. Raakte een kwartier kwijt bij en aan de pont. En stond om 10.00 uur op de 9 km stempelplaats. Het was fris, maar mooi weer met een zonnetje. Lekker loopweer. Om 10.30 ging ik weer verder. Veel natuurschoon was er niet te zien onderweg dus er was alle reden om stevig door te stappen. Om 11.15 bereikte ik de 13 km stempelplaats. Daar werden wat druppeltjes ineens een serieuze regenbui: regenjack maar aan en meteen doorstappen. Om 12.00 uur ging ik nat maar tevreden de finish door. Yes!

Zo’n wandeltocht gaat echt alleen maar om de kilometers. Weinig moois gezien onderweg. Wat me wel lang bij zal blijven is dat de organisatie ons een aantal kilometers langs een pluimveeverwerkingsbedrijf liet lopen. Hoe verzin je het?! Ook is er veel herrie onderweg: de organisatie had muziek georganiseerd tijdens de kilometers, maar de ‘omwonenden’ ook. En dat is jammer genoeg nooit Bach of Beethoven. Volgende keer oordopjes mee. Want ik ga het vaker doen: het is een puike manier om je conditie op peil te houden en je haalt nog eens een frisse neus (al zijn er echt eerlijk waar wandelaars die lopen te roken!).

Ornamented Journey van Kristi Joeste & Kristiina Ehin is een bijzonder mooi boek in veel opzichten. Ook al passen ze nooit in je boekenkast, ik hóu van vierkante boeken. Waarschijnlijk omdat ze aan alle kanten luxe uitstralen (alleen al het papier dat moet worden weggesneden). Dat is een reden. De inhoud is nog veel meer reden om het boek bijzonder te vinden. Het is een ontmoeting van de kunst van het breien met de kunst van het schrijven. Literatuur en handwerken. Het is een ontmoeting van moderne vrouwen uit Estonia met de vrouwen van vroeger. Het is folklore die leeft. En het levert prachtige klein kunststukjes op. Zie hieronder.

De verhalen gaan over Estonia, vrouwen (en hun relaties met mannen), breien en handschoenen/wanten. Het zijn de verhalen van het meisje dat uitgehuwelijkt wordt, over zilveren breinaalden en over het volkslied dat voor het eerst wordt gezongen op een nog steeds belangrijk evenement: het Songfestival van Estonia.

Het is een pracht van een boek, een document om lekker in te lezen en plaatjes te kijken. Als toetje staat er in beschreven hoe je die schitterende handschoenen kunt breien. Gaan we doen! En oh, wat wil ik graag naar Estonia…

Niet van plan om in het Frans te gaan bloggen, maar dit is een mooie omschrijving van onze vakantie. We hadden het naar ons zin. We reden naar Troyes, deden daar onze eerste vakantieavond in Frankrijk met oesters en tartare de tomates. Vervolgens reden we door naar de Isère en sloegen onze tent op in Saint Laurant en Beaumont,  Camping Belvédère de l’Obiou. Die camping hadden we zelfs gereserveerd! Prachtige ruime plaats voor onze tent en aan de rand van het Parc des Ecrins (die zijn modern zeg, ze zitten zelfs op Facebook).

Toch bleken we vrijwel elke dag een uur te rijden: de wandelingen die we uitzochten lagen in het hart van de Ecrins. We waren er eerder geweest, in 2004 om precies te zijn. We kampeerden toen in La Bérarde, een gehucht aan het eind van de weg, waar de wereld ophoudt en de bergen begonnen. Je kwam daar via het engste weggetje van de wereld. Vrijwillig heb ik dat nu weer gedaan en ja, het weggetje is supereng. Maar eigenlijk is maar één kilometer supereng en we wandelden er twee van de heerlijkste wandelingen. We gaan dus terug (en dan blijf ik gewoon 2 weken aan het eind van die wereld zodat ik maar 1 x heen en 1 x terug hoef). We hadden demi pension in Le Champ de Pin: dat is wandelen tot je er bij neervalt, douchen en aanschuiven voor een driegangenmaaltijd! Verwennerij.

De terugreis hadden we midden in de week gepland vanwege ‘zwarte zaterdag’. Geen grote stad dit keer, maar zomaar een plaatsje in de Vogezen: Val d’Ajol, waar we de nacht doorbrachten in Hotel La Residence. Een toevalstreffer! Een statig oud hotel, met eigen park en zwembad en een luxe restaurant. Op het menu de terroir stond een Strudel d’Escargots de Cleurie aux Girolles, snel vertaald een slakkenloempia, hoe verzin je het?! Verrassing van de avond was de risotto d’épeautre. Risotto van spelt (en dat moesten wij ook opzoeken). Al geprobeerd na te maken (wat een werk!), kwam in de buurt, maar we gaan toch het recept vragen!

Nu thuis. En dadelijk weer aan het werk. Eerst nog even de Hollandse hittegolf. En wat cultuur en zo. Morgen.

We hebben Parsifal‘  van Wagner ‘gedaan’. Dat was een forse zit, maar alleszins de moeite waard. De eerste acte is wat statisch en traag, maar daarna is er genoeg drama, tragedie en actie om de rest van de uren op het puntje van je stoel te blijven zitten. Het schitterende decor van Anish Kapoor speelde daarin een grote rol. Wat weet die man tegelijkertijd de ruimte te gebruiken en te beïnvloeden!

De rotsformaties uit het eerste beeld, de spectaculaire spiegel in het tweede decor en de ‘herinnering’ aan de spiegel in het laatste decor: fascinerend. De muziek werd zo mooi gespeeld door ons eigen onvolprezen Concertgebouworkest onder leiding van Iván Fischer, het koor en dan vooral de mannen, was ijzersterk. Kostuums, beweging, het was allemaal schitterend. Een ding moet me van het hart, ik zeg het elke voorstelling, maar nu ga ik het ook opschrijven: een aantal koordames moet nu toch echt hoognodig naar de Weight Watchers. Het is niet meer om aan te zien. O.k, o.k., het gaat om de stemmen, maar ook om meer, want anders kocht ik wel de cd.

En dan nu: de laatste loodjes van het werk. De studie weer verder oppakken, uitzien naar de vakantie, maar we gaan dit jaar laat.