17 juni 2018

Een werkweek

Langzamerhand wordt het weer een normaal leven met dagen van werk en dagen van vrij. Nee, de hernia is nog steeds niet weg, maar de pijn is beheersbaar en dat maakt het leven toch een stuk beter en mij een stuk actiever. Deze week viel ik zelfs in voor een collega en vond mezelf terug voor de klas, als vanouds. En met diezelfde groep ging ik op pad naar de Haagse studie van de NOS. Ik maakte nog net geen selfie, maar ik vond het net zo stoer als de studenten om begeleid door Ron Fresen zijn stand-up plaats te zien, bovenop het dak van de studio.

Het was ook de week van de premiere van Tristan & Isolde van het Nationaal Ballet. David Dawson is een choreograaf die ik hoog heb zitten, maar met dit avondvullende ballet kon hij me niet boeien. Eindeloos veel geren op het podium en ‘gedwarrel’ dat veel te lang duurde. De duetten tussen de twee hoofdpersonen waren een stuk beter verteerbaar, al konden de twee dansers mij niet overtuigen. Jammer, maar het kan niet elke keer raak zijn. De muziek van Szymon Brzóska vond ik overigens erg bijzonder.

Wel raak is mijn ouwe, trouwe, eigenste balletklasje waar ik ongeveer de jongste ben. Ik doe het weer. Mijn prestaties zijn echt niet meer podiumfähig, maar who cares? Ik heb er lol in.

 

Leuk? Deel dit dan:

Geen reacties

No comments yet.

Sorry, op dit moment geen comentaar mogelijk.