1 augustus 2018

A Guarda….

Eindelijk… het is de vijftiende dag van onze vakantie. We zitten in een dorp dat nog net in Spanje ligt: A Guarda. Je zou naar Portugal kunnen lopen en de taal van de mensen lijkt af en toe Portugees. Ik versta de ober niet meer. Er is zee, er is een boulevard, er zijn restaurantjes aan zee. De vogels die je hoort zijn zeemeeuwen. Beneden ons huisje (na vele missers eentje met ruimte en een keuken, eten in een restaurant is een keuze) zit een wolwinkel en ook een straat verderop is er een merceria. Met watermeloenstof. Dat wil ik. Nu is het nacht. Boven ons hoofd stralen sterren, terwijl de mannen in de plaatselijke kroeg naast de wolwinkel steeds harder praten. Zien we Mars vanaf ons grote terras? Ik weet het niet. We zagen vandaag wel veel oceaan en mooie kustlijnen. Mooie bloemen en mooi weer. Lekker eten. Domweg gelukkig in A Guarda.

26 juni 2018

Foute gemeentelijke netheid

Een heleboel rommel in deze stad wordt niet opgeruimd. In het water van het IJ drijven plastic petflesjes en ander plastic afval. De toegangsranden van het Centraal Station liggen vol met peuken. De papierbakken zijn standaard te klein, zodat er altijd net zo veel naast ligt als erin. Dit is een kleine selectie, om aan te geven dat er voor een ambitieuze gemeente een hoop rommel te ruimen valt. Het is logisch dat je daarin prioriteiten moet stellen. Zelf zou ik zeggen: zet plastic en herrie bovenaan de ToDolijst, maar ja, dat is wellicht te simpel gedacht. De gemeente heeft beslist dat eerst, primo, de plantjes moeten worden opgeruimd die zich rondom de stammetjes van de jonge bomen hadden genesteld….

Dan krijg je dus dit, een soort van grote asbak:

 

In plaats van dit (of leuker, met klaproosjes, mariakelkjes, blauwe windebloemetjes, klavertjes, etc.):

Dit soort dingen blijven mij verbazen…. Het wandelen van huis naar station en vv is meteen een stuk saaier.

30 september 2012

De mooie chaos van Bornia’s Baaierd

Bornia's Baaierd

Een baaierd is een ongevormd element waaruit volgens het boek Genesis de aarde is geschapen. Baaierd is ook een ander woord voor chaos, doorgangsgevangenis of herberg. En wij dachten nog wel dat het een oud woord was voor een rok. Waarom dit wandelgebied zo heet, ik heb geen idee, maar als dit chaos is, dan is het prima. We wandelden pakweg 16 km (17,5 zei de kilometerteller van Chanoe) van en naar station Driebergen-Zeist. We kronkelden door het bos, liepen over de hei, ploegden door het zand. We stegen en dalen. We zagen bosmeertjes, vennetjes en beekjes. We liepen over bruggen van steen, ijzer en hout. We zaten op een hoge bank en op een bank met uitzicht. We lunchten zomaar op een zandheuveltje en alles smaakte drie keer zo lekker. En alsmaar scheen de zon. Het was een fantastische wandeling, waarvan ik verslag legde in foto’s met mijn nieuwe Canon S100 (wel klein, maar groot in techniek). Ik wil wel elke week wandelen…

17 augustus 2012

Que la montagne est douce…

Niet van plan om in het Frans te gaan bloggen, maar dit is een mooie omschrijving van onze vakantie. We hadden het naar ons zin. We reden naar Troyes, deden daar onze eerste vakantieavond in Frankrijk met oesters en tartare de tomates. Vervolgens reden we door naar de Isère en sloegen onze tent op in Saint Laurant en Beaumont,  Camping Belvédère de l’Obiou. Die camping hadden we zelfs gereserveerd! Prachtige ruime plaats voor onze tent en aan de rand van het Parc des Ecrins (die zijn modern zeg, ze zitten zelfs op Facebook).

Toch bleken we vrijwel elke dag een uur te rijden: de wandelingen die we uitzochten lagen in het hart van de Ecrins. We waren er eerder geweest, in 2004 om precies te zijn. We kampeerden toen in La Bérarde, een gehucht aan het eind van de weg, waar de wereld ophoudt en de bergen begonnen. Je kwam daar via het engste weggetje van de wereld. Vrijwillig heb ik dat nu weer gedaan en ja, het weggetje is supereng. Maar eigenlijk is maar één kilometer supereng en we wandelden er twee van de heerlijkste wandelingen. We gaan dus terug (en dan blijf ik gewoon 2 weken aan het eind van die wereld zodat ik maar 1 x heen en 1 x terug hoef). We hadden demi pension in Le Champ de Pin: dat is wandelen tot je er bij neervalt, douchen en aanschuiven voor een driegangenmaaltijd! Verwennerij.

La Bérarde

De terugreis hadden we midden in de week gepland vanwege ‘zwarte zaterdag’. Geen grote stad dit keer, maar zomaar een plaatsje in de Vogezen: Val d’Ajol, waar we de nacht doorbrachten in Hotel La Residence. Een toevalstreffer! Een statig oud hotel, met eigen park en zwembad en een luxe restaurant. Op het menu de terroir stond een Strudel d’Escargots de Cleurie aux Girolles, snel vertaald een slakkenloempia, hoe verzin je het?! Verrassing van de avond was de risotto d’épeautre. Risotto van spelt (en dat moesten wij ook opzoeken). Al geprobeerd na te maken (wat een werk!), kwam in de buurt, maar we gaan toch het recept vragen!

Nu thuis. En dadelijk weer aan het werk. Eerst nog even de Hollandse hittegolf. En wat cultuur en zo. Morgen.

14 augustus 2010

Giorno … Sera …

A hiker's rest

All good things must come to an end, says the proverb with which I don’t agree. I could easily be on a holiday for the rest of my life. Especially in the Val di Rhêmes in Italy where our holidays ended.

Slovenia - Soca Trail

As planned we started in Slovenia. We first stayed at Camp Soca in Bovec. Great camping, great hikes, but oh my, it was so hot. So we only hiked once. And went to Italy twice. We ate the best trout ever in the camping’s restaurant! The camping offered a WIFI-spot in the bar, where it was enjoyable in the evenings.  Still, we thought a lake would be more refreshing, so we went to the Lake Bohinj. We stayed at Camp Danica. Great place, we even had a internet connection in the tent. I can tell you: very addictive.

Ljubljana

DH had this memory lane idea: he wanted to go to Krk, Croatia, where he stayed as a kid. If we learned something this holiday, it is that memories aren’t the best holiday guides. In about 35 years Krk changed in an easy accessible island (via a bridge instead of ferries) with many tourists. Loads of tourists. No fun. Great camping though, camping Pila in Punat (internet yes, on the most unexpected places). Our greatest challenge: make the lady at the reception desk laugh! We succeeded.

Bassano del Grappa

We traveled on. Italy! Finally. We went to the Veneto area and found ourselves in Bassano del Grappa on the campsite Santa Felicita. Now that is a place I can recommend! No cooking necessary, because a very good and inexpensive restaurant is your neighbour: L’Antica Abbazia. Do as the Italians do, enjoy an exquisite dinner.  I loved shopping in Bassano (the Italian H&M is a cool (airco) must: Oviesse). We went to Asolo – such a lovely place. But it was hot, hot, hot. That’s the second thing we learned about ourselves this holiday: we are great sun lovers, but we don’t like the heat. We know where to find this. So, on the road again.

Refugio San Benevolo

To the mountains this time and we finally found our paradise on earth: camping Val di Rhêmes in Gran Paradiso. Lots of Italians there and I loved their Bon Giorno! and Buona Sera! Always said with an exclamation mark (or two or three), always expressing more joie de vivre than you can handle, often shortened to Giorno! or Sera! We did two great hikes and stayed there till the end of our holidays. Next year, we go to the Gran Paradiso and this camping of the Louvin family straight away.

Gran San Bernardo

We drove home via Strasbourg, where we made the second memory lane mistake. We stayed at the Maison Rouge hotel which I enjoyed so much on a business trip some 25 years ago.  A bit past glory nowadays. And Strasbourg, being a UNESCO place, was much more crowded than I remembered. Oh, we loved shopping at the FNAC and Galeries Lafayette, but the historical centre was not our cup of tea. We ate, however, exquisitely. At ‘Chez Yvonne’.

Strasbourg - Chez Yvonne

And now, home again. Preparing for work. Preparing for my exam in October. I would not mind winning the lottery.