2 januari 2019

Wien ist nur Wien allein!

Waterig Weens zonnetje

Wat een stad! Wenen. Vienna. Een en al kunst, literatuur en muziek… en toeristen. Elk café dat in een boekje staat kun je beter van je lijstje schrappen, tenzij je een uur in de rij wilt staan voor een kopje koffie. Trouwens, voor alles wat in een boekje is genoemd, staat een rij. Gelukkig hadden wij online kaartjes gekocht voor Brueghel (al moesten we die nog omruilen voor echte kaartjes, wat is er mis met e-tickets?) in het Kunsthistorisch Museum. We verheugden ons op 90 prachtige werken, maar helaas…. de opzet van de tentoonstelling is een gemiste kans. Te druk. Een gekunsteld concept in drie thematische perioden. De nissen met onderzoeks/restauratie materiaal roepen meer vraagtekens op dan antwoorden (onduidelijke foto’s, geen multimediamateriaal en onduidelijke beschrijvingen). De Torens van Babel hangen niet naast elkaar op een ruime muur, maar in een hoek. Erg ruimtebesparend. En dan de vloer: die maakt volcontinu een krakend geluid… lawaai zeg maar…. Toch blij dat we het hebben gezien, we maken onze eigen verbindingen wel.

We bezochten de Stephanskirche, en gingen op zoek naar een lekker, ouderwets warenhuis. Behalve het überdure Steffl vonden we niet echt iets. Wat we allemaal wel vonden: onze tickets voor het Konzerthaus in het vriendelijke ticketoffice, een beetje huis van Freud. En ’s avonds aten we Georgisch in restaurant Tiflis, in de straat van ons hotel. Allebei aanradertjes.

Georgisch voorgerecht

We gingen langs bij Beethoven aan de Mölker Bastei 8 en bij Mozart in de Domgasse 5. Dat is trouwens marketingwise de meest uitgemolken persoon van Wenen. Na alle toeristen, struikel je over hem. We bezochten de Secession, het BeethovenFries van Klimt. Indrukwekkend.

Beethoven’s straat

 

Uitzicht uit Mozart’s raam – Blutgasse – onveranderd.

Hoogtepunt was ons bezoek aan het Wiener Konzerthaus, waar we de Wiener Symphoniker hoorden in de Negende van Beethoven. Met koor en solisten. Een belevenis.

Wiener Konzerthaus – we waren er echt.

En de mooiste tentoonstelling bezochten we op de valreep in het KunstForum: Faszination Japan – Monet – Klimt – Van Gogh. Schitterend. Mooi opgezet. En zo veel bijzondere werken.

Prachtige Breitner… in privébezit. Wat een geluksvogel.

Wenen… ik wil gauw terug. Voor nog meer muziek, kunst en andere aangenaamheden….

 

26 november 2018

Lichtjes…

 

Lichtjes… ik ben er dol op. Al die flonkerende puntjes maken de wereld zo feestelijk. Of het nu echt handig is qua milieu, duurzaamheid en zorgvuldig omgaan met de aarde weet ik niet, al geeft het mij een fijn gevoel dat er steeds meer LEDverlichting wordt gebruikt. Je snapt dat ik een grote fan ben van het Amsterdam Licht Festival / Amsterdam Light Festival . Dat is uitgegroeid tot een feest van licht en kunst, in 2018/2019 met Jeroen Henneman als eregast. Thema: the medium is the message.  Twee jaar lang heb ik er niet van kunnen genieten, maar dit jaar ben ik er klaar voor. Ik zag de bouwers bouwen en ’s avonds hebben we onmiddellijk kaarten besteld voor een rondvaarttocht. Want van lichtjes genieten op het water is toch het allerleukst. Laat die decembermaand maar komen!

28 juni 2018

Absoluut Kwab

Rijksvrienden hebben een streepje voor en daarom mochten wij op 27 juni 2018 naar een preview van de nieuwe tentoonstelling in het Rijksmuseum: Kwab – Dutch design in de eeuw van Rembrandt. In alle zalen heerst dan drukte en vriendin Daphne en ik liepen in koninklijke rust door Kwab. Wat een woord! Wij hadden er nog nooit van gehoord en eerlijk gezegd zijn we er nog niet uit wat we er van vinden. Mooi? Lelijk? Maar het laat je niet los. Het is misschien ook wel een stiekeme manier van het Rijksmuseum om het zilver onder de aandacht te brengen.

Behalve zilver zit kwab ook verborgen in behang van leer met goudbeslag (!), schilderijlijsten en poten van tafeltjes. Het is een stijl met bizarre vormen, die soms doet denken aan Jugendstill, maar door het gebruik van monstertjes, ‘beenderen’ en doodkoppen toch veel minder lieflijk is. Wij hebben ook geleerd dat iets kwab kan zijn, maar ook niet absoluut kwab. Een formulering die wat ons betreft voor van alles bruikbaar is.

Het spectaculairst is de setting, het decor, waarin de stukken staan. Ontworpen door Keso Dekker, die ik beter ken van zijn werk van Het Nationaal Ballet. Dekker heeft ervoor gezorgd dat zelfs als je absoluut niet kwab bent, deze tentoonstelling toch fascineert door wat hij met de zalen heeft gedaan. En let vooral op de zaal met streepjes op de grond en spiegels als plinten: zeeziekte ligt op de loer.

9 juni 2018

Jonge man schildert jonge man

We rennen een beetje achter de tentoonstellingen aan op het moment. Vorig week zagen we op het laatste nippertje High Society (pikant detail: we waren een dag te vroeg voor de preview). Er hingen een paar beeldschone vrouwen, maar Rembrandt stal de show. De poetsbeurt had Marten en Oopje goed gedaan! Ze straalden je letterlijk tegemoet.

En nu vandaag deze jonge patser die een maandje in de Hermitage hangt. De vondst van Jan Six. De jonge man van het portret zou anno nu verveeld in zijn veel te dure sportauto veel te hard over de grachten rijden. Toen liet je je portret schilderen, of je vader zorgde ervoor. Als kunstenaar koos je een trendy jonge schilder. Gehuld in rijk kant (hoe dát geschilderd is…. zwart op wit en niet omgekeerd), weelderig fluweel en zachte leren handschoenen. Het resultaat is verbijsterend.

We hadden vanmorgen geluk… we waren heel vroeg en het was zo, zo rustig. Ik denk niet dat we nog eens de kans krijgen zo ongestoord en zo dichtbij naar dit schilderij te kijken. Als we het nog een keer zullen kunnen zien. Want Six gaat het verkopen. Ik hoop van harte aan een museum, want ik vind het niet kloppen dat werk van Rembrandt ergens boven het bed hangt van een rijke patser. Ik vind dat Rembrandt van ons allemaal is.

24 januari 2017

Maandag – blogdag + Audrey et Hubert

Ja, goede voornemens kun je natuurlijk altijd maken… uit onderzoek is gebleken dat die na een week al verwateren. Het zijn korte onrustige nachten met veel dromen, waar ik me vrijwel niets van herinner. De dingen die nog moeten vlechten zich door de dingen die al zijn geweest. Zo hield de tandarts (moest ik een afspraak mee maken) een pleidooi voor le petit robe noir (ik bezocht de Givenchy tentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum). Voor mij zijn het drukke dagen. Ik moet alles opschrijven anders vergeet ik het. Reden te meer om te bloggen. Zou je zeggen. Als geheugensteuntje. Als ‘zo was het’.  Althans, ‘zo vond ik het’. Wat vond ik van Givenchy? De tentoonstelling was mooi ingericht, maar er bleek overduidelijk uit dat Givenchy niet een echt vernieuwende modeontwerper is geweest. Wel een meester in elegantie, in fraaie lijnen die iemand (met het juiste figuur) mooier maken. Het is vakmanschap waarnaar het goed kijken is. En dan is het klaar. Wel een leuke middag gehad. Maar een zo’n drukke dag is ook een dag pas op de plaats, want erg moe. Ooit gaat het vast beter.