Trailer Cinderella

Donderdag 13 december 2012, was de première van Cinderella van Het Nationaal Ballet. In de redactie van het Magazine van Het Ballet leefden we daar al een tijdje naar toe. Het resultaat was nog mooier dan gedacht. Decors, kostuums, licht … het is een groot feest. Anna Tsygankova was een geloofwaardige Assepoester. Ze bracht verdriet en blijheid over en het bewegingsidioom van Wheeldon leek voor haar gemaakt. Matthew Golding was een kwajongensprins Guillaume. Ze trouwen jong in sprookjes en dus klopte het helemaal dat hij tot zijn ontmoeting met Cinderella niet meer deed dan met zijn beste vriend Benjamin, Remi Wörtmeyer – wat kan die jongen dansen! – ronddollen. Larissa Lezhnina ontpopte zich als stiefmoeder tot een waar komisch talent. En dat kunnen we ook zeggen van de stiefzusters Edwina (Megan Zimny Gray) en Clementine (Nadia Yanowsky).

Wheeldon heeft het verhaal van Grimm gebruikt en allerlei mooie symbolen neergezet op het podium. (Het stuk dat ik over de sprookjesachtergrond schreef, houden jullie nog even te goed, want ik heb even geen idee hoe ik mijn gewone website moet bijwerken.) Hij heeft eigentijdse karakters gemaakt die je meenemen in een sprookjesbestaan. En dat is mooi. Drie akten lang verlies je jezelf in de wondere en warme wereld waar uiteindelijk alles goed komt. Ik zou er wel elke avond naar toe willen… en gelukkig mag ik nog twee keer.

De muziek is van Prokofiev en dat had ik al een tijdje op mijn iPhone. Wat zei Sergei zelf over zijn muziek? “Wat ik vooral met de muziek van Assepoester wilde uitdrukken, was de poëtische liefde van Assepoester voor de prins, de geboorte en de bloei van die liefde, de obstakels op zijn weg en tenslotte de in vervulling gegane droom. Het sprookje bood een aantal fascinerende problemen voor mij als componist – de magische atmosfeer rond de toverfee petemoei, de twaalf fantastische dwergen die uit de klok springen als deze twaalf slagen geeft en zij de chechotka (een soort tapdans) dansen om Assepoester eraan te herinneren dat ze gauw naar huis moet gaan; de snelle scènewisseling wanneer de prins in wijde omtrek op zoek gaat naar Assepoester; de natuurpoëzie die wordt uitgebeeld door de vier feeën die de vier jaargetijden uitbeelden… ik probeerde de diverse personen – de lieve, weemoedige Assepoester, haar timide vader, haar slecht gehumeurde stiefmoeder, haar zelfzuchtige, nukkige zusjes, de gepassioneerde prins – zodanig in de muziek te karakteriseren dat de luisterende toeschouwer optimaal kon meeleven met hun lief en leed.” Ik geniet van zijn slepende melodielijnen en zijn meeslepende walsen.

Moraal van dit verhaal? Eigenlijk vind ik dat iedereen naar Cinderella moet. Maar, alle voorstellingen zijn al zo goed als uitverkocht (bijzonder!) en dan moet je weer 2 jaar wachten. Want na deze Amsterdamse cyclus gaat alles (decors, kostuums, etc.) naar San Francisco en het komt niet op tijd terug om de kerst van 2013 te halen. Het is dus nu of pas over twee jaar. Als je geen kaartjes meer kunt krijgen: word vriend van Het Nationaal Ballet op Facebook (of nog beter in het echt) en je bent sneller van alles op de hoogte zonder dat je achter het net hoef te vissen.

For English, scroll down

Twee jaar geleden deed ik cursus ‘Het betere breiwerk’ bij de Dutch Knitters om ervoor te zorgen dat mijn breiwerk een professionele uitstraling zou krijgen. Want: iets zelfgemaakts is prachtig, maar je moet niet zien dat het zelfgemaakt is. Vind ik. Lekker hoog, die lat! Zo’n cursus loont, zie hier mijn meesterproef:

Moth – zo heet het patroon – is gebreid met superdun kantgaren van Jamieson & Smith van de Shetland Islands en het patroon is van Lucinda Guy uit het boek Northern Knits. De knoopjes zijn de Parijse touch, want gekocht in een kantjes en bandjes winkel op Montmartre. Vraag me niet welke, er zijn er veel en ik was er in veel. Alleen het beste is goed genoeg, hè?! Vrijdag 24 gaat Moth feestelijk ingepakt naar jarige vriendin Erna.

We deden ook nog wat culturele dingen deze week. We zouden op 31 mei naar Thomas Hampson die in het Concertgebouw liederen van Mahler zou zingen. Door een keelonsteking moest Hampson het concert afzeggen. De nieuwe datum was 14 juni en gelukkig konden we. Topavond was het, 2 x drie kwartier puur genieten en ook nog twee toegiften. Pakweg 25 Mahlerliederen perfect gezongen.

Tot slot bezochten we ook nog de Human Music Box, The Irrepressibles met Jamie McDermott. Dat duurde krap een uur, maar dat is erg lang als je met kromme tenen zit. Laten we het er maar op houden dat ik niet veel geef om de meeste popmuziek.

I finished my Moth, a pattern by Lucinda Guy from Northern Knits. It is knit with 2 ply lace yarn by Jamieson & Smith from the Shetlands and this is wonderful yarn to knit with. I am very proud with the result.
We enjoyed an evening with ‘Lieder’ by Mahler sung by Thomas Hampson and this was a perfect evening. We did not enjoy the Human Music Box from The Irrepressibles and Jamie McDermott.

For English scroll down

In het kader van het Holland Festival bezocht ik op 10 juni La Flûte Enchantée van het Théâtre des Bouffes du Nord in de regie van Peter Brook. Peter Brook staat bekend als de meester van de lege ruimte en heeft op die manier het theater vernieuwd. Heeft zijn aanpak iets toegevoegd aan Mozart’s hit? Het was leuk om zulke jonge zangers op het podium aan het werk te zien. Dat moet worden gezegd, al waren de zangprestaties daardoor niet altijd van een hoge kwaliteit. De Papageno stak er met kop en schouders boven uit en ook de Papagena van onze avond. Maar de Koningin van de Nacht was nog een prinses, Sarastro geen echte bas, Tamino en Pamino waren voor elkaar geknipt: superbraaf. Monostatos zong een onverstaanbare eigen variatie van het Duits. De begeleiding zonder orkest, maar met een vleugel was inderdaad anders: adequaat, maar veel van Mozart’s subtiliteiten waren verdwenen. De opera was een stuk korter, doordat de dramatische lijn veelal via gesproken tekst door twee ‘komieken’ (programma) werd verder gebracht.
Was het theater of was het muziek? Ook de Nederlandse recensenten in de kranten hadden het daar moeilijk mee. Het NRC stuurde een theaterrecensent, De Volkskrant een muziekexpert.

Het moet gezegd worden: het toneelbeeld was schitterend, maar was het nu zo vernieuwend? We vinden opera allang niet meer alleen goed als het podium vol staat met neptempels en klatergoud. Het vervangen van de recitatieven door in het Frans gesproken tekst (soms best geestig) gaf Die Zauberflöte wel meer vaart en maakte er eigenlijk een soort musical van. Het is de vraag of we daar nu op zaten te wachten. De jonge operastemmen waren fris, maar op Papageno na nog lang niet klaar voor zulke grote rollen. Het publiek was volgens mij vooral theaterpubliek voor wie Brook een goede en gewaardeerde bekende was en opera een verre, onbekende kunstvorm. Dat zou het ovationele applaus op het eind kunnen verklaren. Ik heb enthousiast geklapt voor de jonge mensen die hun best hebben gedaan. Verder beklijft deze Flûte niet.

Visited The Magic Flute under direction of Peter Brook by the Théâtre du Bouffes du Nord. Young and not always strong enough voices sung Mozart’s opera.  The recitatives were spoken in French and sometimes very amusing. That made the opera more like a musical. The audience was very enthusiastic. As an opera it was not always convincing, though it was a good thing that young people had a chance to sing roles like this.

Haven’t blogged for a long time. Facebook came in between. You can find me there . I got addicted to Farmville too. Short and fast are the advantages on Facebook (and on Twitter), but at the same time it’s a limitation. What if you want to say more things at once?
We planned to go to Manchester these days but snow came in between. We had lots of quiet and secret time at home.

Work & studies
Work is partly very troublesome and no fun at all. In a way it is a dead-end situation. Twice lucky: I was allowed to get a coach and I got myself another temporary job for 2 days a week in Utrecht. And what about my English studies? I passed my foundation course and that’s why I keep writing in English. Practice makes perfect. Native speakers: if you find mistakes, don’t hesitate to tell. My monumental performance: I finished writing ‘my book‘ and even did all the final editing. Now it is waiting for the publishing party.

Knitting
In between working, writing and studying not much time was left. Still, I finished one pair of socks. There will be more! After all it is the holiday time.

On it: the little acorn necklace that she made as a Sinterklaas gift. Check out her website, she makes beautiful things.

Roll over Beethoven…
We did a lot of concerts. We started with Jonathan Biss. Nice guy, great player. We saw Yevgeny Sudbin. They taught him to play the piano virtuoso, but forgot to teach him to laugh. And then: David Fray. I especially loved his interpretation of the second part of Beethoven’s 15th Sonata (Pastoral) for piano.
Ever since all that Beethoven we  play Beethoven at home or on our iPod’s and we watch dvd’s about the man’s music and life. So here’s some Beethoven for you too…

It’s Valery Sokolov (violin) and David Fray playing Beethoven’s Sonate N°6.

Haute Cuisine
We will be home for Christmas. So nice. We plan to do serious cooking, because for once we will have enough time. I plan to do a lot of Alain Passard. My new Chef Hero. L’Arpège is his 3 star restaurant in Paris and he is specialised in vegetables. I bought his latest book ‘Recettes and collages’ and it’s awesome. You have to find out a lot by yourself, because the book is illustrated with collages made from the photos from the dishes. Read about the book on Papilles & Pupilles (in French, with recipes).

I can really recommend his recipes. Truly vegetarian and truly haute cuisine.
One thing I have to mention: don’t forget to go to Het Nationaal Ballet: the Sleeping Beauty is a beautiful and festive ballet.

This is Abdelkader Benali telling us enthusiastically about his reading 1q84, the new Murakami. He did this during (and in fact sort of opening) Murakami Night at Selexyz Scheltema in Amsterdam.

I am an unwilling Murakami fan. After reading the first book I just thought: well… , but in the weeks (!) after finishing the book the characters and the story kept haunting me. It ended up in buying a next Murakami. This happened about 4 times and after that I reconciled myself to the situation: I am a fan. So on hearing about the night about his new book I  put down my name immediately.

It was fun. Benali was infectiously, Christine Otten told us about the music in 1q84 together with Booktunes. We saw beautiful stills from the film Norwegian Wood, which we can see from 9 December 2010 (both main characters beautiful young people with handknitted scarves and hat (!)).

But Luk van Haute, one of the 3 Murakami translators, made me come up against hard facts. This was really, really informative and made me eat my humble pie. I used to say that you could better read the English Murakami translations, being much more readable and swinging than the Dutch translations. Well, Van Haute made his case clear: this is certainly true if you want to read adaptions instead of translations. Do read the English books if you want to read a Murakami in which translators decided to leave out things as: young girls drinking pina coladas, song titles, even whole parts of stories (in English it is the Wind Up Bird Chronicle and not Chronicles like the Dutch title). In short: do read the English versions if you are afraid of sex, drugs and rock & roll. And he gave many, many examples. So I will buy and reread the Dutch translations of Kafka on the Shore, the Wind Up Bird Chronicles, Blind Willow Sleeping Woman, After Dark. Of course, not a real trial. Wish I could read and knit at the same time…

Selexyz: well done! Do it more often!