26 november 2018

Lichtjes…

 

Lichtjes… ik ben er dol op. Al die flonkerende puntjes maken de wereld zo feestelijk. Of het nu echt handig is qua milieu, duurzaamheid en zorgvuldig omgaan met de aarde weet ik niet, al geeft het mij een fijn gevoel dat er steeds meer LEDverlichting wordt gebruikt. Je snapt dat ik een grote fan ben van het Amsterdam Licht Festival / Amsterdam Light Festival . Dat is uitgegroeid tot een feest van licht en kunst, in 2018/2019 met Jeroen Henneman als eregast. Thema: the medium is the message.  Twee jaar lang heb ik er niet van kunnen genieten, maar dit jaar ben ik er klaar voor. Ik zag de bouwers bouwen en ’s avonds hebben we onmiddellijk kaarten besteld voor een rondvaarttocht. Want van lichtjes genieten op het water is toch het allerleukst. Laat die decembermaand maar komen!

23 september 2018

Koninklijke Bach

Violist Shunske Sato

Bach en de Koninklijke Wachtkamer op CS Amsterdam, is er een beter combinatie mogelijk? Niet, dacht ik, toen ik de winactie zag op Facebook. Meedoen! Minstens drie keer per week kom ik er langs en ik was stikbenieuwd hoe het er van binnen uit zou zien. Daar een soloconcert te mogen meemaken van violist Shunske Sato, de nieuwe artistiek leider van de Nederlandse Bachvereniging is toch wel een bijzonderheid. Zaterdag 22 september hadden we nog vrij. Dus ik deed mee. En ik won twee kaartjes.

De Koninklijke Wachtkamer is koninklijk en zeer Cuypers (en Van Gendt, de architect van een huis waar ik 20 jaar in heb gewoond).  Hoog, maar eigenlijk niet zo heel groot. Willem III vond de ruimte dan ook niet koninklijk genoeg. Ik wel. Speciaal om via een rode loper door de gouden toegangshekken te gaan. We zaten vrij vooraan en dat maakte het concert helemaal speciaal. Zo dicht bij een violist in zo’n intieme ruimte had ik nog nooit gezeten. De muziek komt letterlijk direct bij je binnen. Mattheis (Passagio rotto), Westhoff (4e suite in C groot), F.W. Rust (Gigue uit 1e sonate in D Groot) en natuurlijk Bach: Tweede sonate in A klein (BWV 1003) en de Ciaconne uit de Tweede partita in D klein (BWV 1004). Zo’n heftig stuk dat er een snaar sprong. Sato bleef er nogal cool onder en ging even later door met een nieuwe snaar.

Tussendoor vertelde Ton Honing (Manager Representation NS) over de Koninklijke Wachtkamer en de zorg van de NS hiervoor. Na afloop kregen we een bijbel over Koninklijke Wachtkamers mee.

Zielstevreden liepen we naar huis. Daar konden we niet anders dan de Mysteriensonaten draaien van Bach’s voorganger H.I.F. Von Biber. Dat was trouwens ook passend in het programma geweest.

NS en Nederlands Bachvereniging, maar vooral Shunske Sato: dank jullie wel voor een fantastische avond!

28 juni 2018

Absoluut Kwab

Rijksvrienden hebben een streepje voor en daarom mochten wij op 27 juni 2018 naar een preview van de nieuwe tentoonstelling in het Rijksmuseum: Kwab – Dutch design in de eeuw van Rembrandt. In alle zalen heerst dan drukte en vriendin Daphne en ik liepen in koninklijke rust door Kwab. Wat een woord! Wij hadden er nog nooit van gehoord en eerlijk gezegd zijn we er nog niet uit wat we er van vinden. Mooi? Lelijk? Maar het laat je niet los. Het is misschien ook wel een stiekeme manier van het Rijksmuseum om het zilver onder de aandacht te brengen.

Behalve zilver zit kwab ook verborgen in behang van leer met goudbeslag (!), schilderijlijsten en poten van tafeltjes. Het is een stijl met bizarre vormen, die soms doet denken aan Jugendstill, maar door het gebruik van monstertjes, ‘beenderen’ en doodkoppen toch veel minder lieflijk is. Wij hebben ook geleerd dat iets kwab kan zijn, maar ook niet absoluut kwab. Een formulering die wat ons betreft voor van alles bruikbaar is.

Het spectaculairst is de setting, het decor, waarin de stukken staan. Ontworpen door Keso Dekker, die ik beter ken van zijn werk van Het Nationaal Ballet. Dekker heeft ervoor gezorgd dat zelfs als je absoluut niet kwab bent, deze tentoonstelling toch fascineert door wat hij met de zalen heeft gedaan. En let vooral op de zaal met streepjes op de grond en spiegels als plinten: zeeziekte ligt op de loer.

9 juni 2018

Jonge man schildert jonge man

We rennen een beetje achter de tentoonstellingen aan op het moment. Vorig week zagen we op het laatste nippertje High Society (pikant detail: we waren een dag te vroeg voor de preview). Er hingen een paar beeldschone vrouwen, maar Rembrandt stal de show. De poetsbeurt had Marten en Oopje goed gedaan! Ze straalden je letterlijk tegemoet.

En nu vandaag deze jonge patser die een maandje in de Hermitage hangt. De vondst van Jan Six. De jonge man van het portret zou anno nu verveeld in zijn veel te dure sportauto veel te hard over de grachten rijden. Toen liet je je portret schilderen, of je vader zorgde ervoor. Als kunstenaar koos je een trendy jonge schilder. Gehuld in rijk kant (hoe dát geschilderd is…. zwart op wit en niet omgekeerd), weelderig fluweel en zachte leren handschoenen. Het resultaat is verbijsterend.

We hadden vanmorgen geluk… we waren heel vroeg en het was zo, zo rustig. Ik denk niet dat we nog eens de kans krijgen zo ongestoord en zo dichtbij naar dit schilderij te kijken. Als we het nog een keer zullen kunnen zien. Want Six gaat het verkopen. Ik hoop van harte aan een museum, want ik vind het niet kloppen dat werk van Rembrandt ergens boven het bed hangt van een rijke patser. Ik vind dat Rembrandt van ons allemaal is.