17 september 2017

Ode aan de Meester

Meer bloggen. Het is zo vaak een goed voornemen. Vorig jaar dacht ik het. En toen had ik heel veel tijd door een ongelukkige combinatie van burn out en astma. Nu heb ik de gedachte weer, maar werk weer drie hele volle dagen (en dat valt niet altijd mee). Toch proberen? Toch proberen!

Afgelopen vrijdag 15 september waren we bij de premiere van Ode aan de Meester. Een programma met vier (op onze avond vijf) choreografieën van Hans van Manen. De laatste – Vijf Tango’s – is 40 jaar oud, maar spettert als een jonge blom. Leerden we toen de tango’s van Piazzolla kennen? De jongste choreografie is On the Move van 1992, indertijd voor het NDT gemaakt. Daartussenin vind je Symphonieën der Nederlanden (op muziek van Louis Andriessen) en Sarcasmen. Dat zag ik in 1981 met Rachel Beaujean en Clint Farha. Spectaculair. Nu waren het Igone de Jongh en Marijn Rademaker. Ook spectaculair. Als cadeautje voor de verjaardag van de nu 85-jarige Maestro danste Ballett am Rhein, Martin Schläpfer, Alltag. En voor ons was er nog de violiste Liza Ferschtman in het 1e vioolconcert van Prokofjev en het Sexteto Canyengue van Carel Kraayenhof in de tango’s. De koning en koningin kwamen ook op het verjaarsfeestje. Trouwens. Heeft ze bij de tango’s weer een traantje weggepinkt?

Het was een prachtige avond. Afwisselend en spannend. Het maakt ook zo mooi duidelijk waarom Van Manen een topchoreograaf is. Heldere lijnen, precies en energiek! Gaan als je kunt.

Sarcasmen

Foto Het Nationaal Ballet
Igone de Jongh & Marijn Rademaker

21 juni 2015

Cultuur vloedgolf

Wij hadden een cultureel weekje… we begonnen met de opera Lulu van Alban Berg in het Muziektheater van de Nationale Opera. Dat was best hard werken: geen muziek om bij weg te dromen en geen verhaal dat makkelijk te volgen is. Dat hoeft ook niet altijd, maar het vergt wel veel concentratie. Evengoed vier uur op het puntje van onze stoelen gezeten. De enscenering was trouwens werkelijk subliem, gebaseerd op de stomme film. Kijk zelf maar even…

Na afloop bleef het toneel open. Het was vervreemdend om te zien dat het decor toen nog alleen kaal spaanplaat was.

Diezelfde week bezochten we ook de première van Cool Britania van Het Nationale Ballet. And cool it was! Empire Noire van David Dawson was wereldpremière 1 op speciaal hiervoor gecomponeerde muziek van Greg Haines. Een stuk met een ijzingwekkend tempo. 22 minuten full speed ahead.  Concerto Concordia van Christopher Wheeldon was wereldpremière 2. Op vreemde muziek van Poulenc en in retro kostuums maakte dit ballet me erg vrolijk. Het derde stuk Chroma van Wayne McGregor was al wat ouder. Zeer innovatieve bewegingen, niet altijd mooi, maar wel fascinerend. Ik werd nogal afgeleid door de hansopjes die de dansers aan hadden. Gelukkig mag ik nog een keer in de herkansing.

We sloten deze cultuurweek af met een uur Eva Maria Westbroek & het Amsterdam Sinfonietta in  het Concertgebouw. Ter gelegenheid van het Holland Festival was er de 12 Hour Prom – een eendaags minifestival of zo… hoe dan ook: alle stoelen waren uit de grote zaal en in alle foyers en zalen gebeurde wat. Soort flitsconcerten voor tien euro. Westbroek zong Les nuits d’été van Hector Berlioz en Knoxville: summer of 1915 van Samuel Barber. Dat zijn 2 grote favorieten van mij. Maar niet gezongen door Westbroek. Ze heeft een prachtige stem, groots en meeslepend, maar net iets te veel voor mij en voor de nachten. Ik prefereer Veronique Gens, ook al om haar mooie (en verstaanbare) Frans.

Westbroek’s interpretatie van het stuk van Barber kon ik beter waarderen, al heb ik hier ook weer een andere voorkeur. De lichtheid en de naïviteit afgewisseld met de melancholie van het weten dat het allemaal voorbij gaat treft Dawn Upshaw mooier. Luister maar.

Hoe dan ook is het een machtige ervaring om zo’n grote stem in het echt over je heen te horen donderen. Dat neemt niemand ons meer af. Daarna thuis de boel nog even afsluiten met de laatste afleveringen van Seizoen 1 van House of Cards.

Heerlijke week toch?

19 oktober 2014

Septemberblues

Het was even wennen na zo’n heerlijke vakantie, maar er was zoveel te doen in september dat het voorbij was voor ik het wist. Natuurlijk, het werk begon weer en zo’n start van een nieuw studiejaar is altijd heftig. Dit doen, dat doen, zus doen en zo doen. Het culturele seizoen ging direct van start. Op 5 september genoten we intens van Claudio Monteverdi’s Orfeo in het Muziektheater. De choreografe Sasha Waltz was verantwoordelijk voor de regie. Zij houdt zich de laatste jaren bezig met crossovers tussen opera en ballet en ook haar Orfeo was  prachtig voor oog en oor. Zulke mooie bewegingen, prachtige zang. Het ontroerde diep.

Maar ook mijn Zing en Beleef cursus in Het Concertgebouw begon. Weer onder de bezielende leiding van Hans Veldhuizen en dit keer over Mozart. We zingen rondom het Requiem. Mozart zingen is geweldig: als het lukt word je opgenomen tussen alle stemmen en beland je van puur geluk in de kroonluchters van de koorzaal. Zingen…

Philippe Jaroussky verstaat die kunst als geen ander. Een engelachtige stem met een duivelse muzikaliteit. Daar kun je alleen maar van genieten. We bezochten het concert van hem en dirigente/mezzosopraan Nathalie Stutzmann op 14 september in de Anton Philipszaal in Den Haag. Prachtige zaal trouwens, wel een beetje ‘ongezellig’. Hier had je gewoon bij moeten zijn en als je Philippe Jaroussky nog nooit hebt gehoord, neem dan de tijd om naar deze film over zijn muziek en zijn zang te kijken (duurt 1 1/2 uur).

We bezochten een televisieopname van Pauw (kun je ook doen, leuk) en we brachten een paar uur door op Unseen,  fotofair (we waren niet erg onder de indruk).

Waar we wél erg van onder de indruk waren: de Gurre Lieder van de Nationale Opera (DNO kan nu al niet meer stuk zeg, wat een begin van het seizoen). Schitterende enscenering, fantastisch gezongen. Kijk zelf maar:

 

15 december 2012

Betoverd door Cinderella, Wheeldon en Sergei Sergeyevich Prokofiev

Trailer Cinderella

Donderdag 13 december 2012, was de première van Cinderella van Het Nationaal Ballet. In de redactie van het Magazine van Het Ballet leefden we daar al een tijdje naar toe. Het resultaat was nog mooier dan gedacht. Decors, kostuums, licht … het is een groot feest. Anna Tsygankova was een geloofwaardige Assepoester. Ze bracht verdriet en blijheid over en het bewegingsidioom van Wheeldon leek voor haar gemaakt. Matthew Golding was een kwajongensprins Guillaume. Ze trouwen jong in sprookjes en dus klopte het helemaal dat hij tot zijn ontmoeting met Cinderella niet meer deed dan met zijn beste vriend Benjamin, Remi Wörtmeyer – wat kan die jongen dansen! – ronddollen. Larissa Lezhnina ontpopte zich als stiefmoeder tot een waar komisch talent. En dat kunnen we ook zeggen van de stiefzusters Edwina (Megan Zimny Gray) en Clementine (Nadia Yanowsky).

Wheeldon heeft het verhaal van Grimm gebruikt en allerlei mooie symbolen neergezet op het podium. (Het stuk dat ik over de sprookjesachtergrond schreef, houden jullie nog even te goed, want ik heb even geen idee hoe ik mijn gewone website moet bijwerken.) Hij heeft eigentijdse karakters gemaakt die je meenemen in een sprookjesbestaan. En dat is mooi. Drie akten lang verlies je jezelf in de wondere en warme wereld waar uiteindelijk alles goed komt. Ik zou er wel elke avond naar toe willen… en gelukkig mag ik nog twee keer.

Matthew & Anna

De muziek is van Prokofiev en dat had ik al een tijdje op mijn iPhone. Wat zei Sergei zelf over zijn muziek? “Wat ik vooral met de muziek van Assepoester wilde uitdrukken, was de poëtische liefde van Assepoester voor de prins, de geboorte en de bloei van die liefde, de obstakels op zijn weg en tenslotte de in vervulling gegane droom. Het sprookje bood een aantal fascinerende problemen voor mij als componist – de magische atmosfeer rond de toverfee petemoei, de twaalf fantastische dwergen die uit de klok springen als deze twaalf slagen geeft en zij de chechotka (een soort tapdans) dansen om Assepoester eraan te herinneren dat ze gauw naar huis moet gaan; de snelle scènewisseling wanneer de prins in wijde omtrek op zoek gaat naar Assepoester; de natuurpoëzie die wordt uitgebeeld door de vier feeën die de vier jaargetijden uitbeelden… ik probeerde de diverse personen – de lieve, weemoedige Assepoester, haar timide vader, haar slecht gehumeurde stiefmoeder, haar zelfzuchtige, nukkige zusjes, de gepassioneerde prins – zodanig in de muziek te karakteriseren dat de luisterende toeschouwer optimaal kon meeleven met hun lief en leed.” Ik geniet van zijn slepende melodielijnen en zijn meeslepende walsen.

Moraal van dit verhaal? Eigenlijk vind ik dat iedereen naar Cinderella moet. Maar, alle voorstellingen zijn al zo goed als uitverkocht (bijzonder!) en dan moet je weer 2 jaar wachten. Want na deze Amsterdamse cyclus gaat alles (decors, kostuums, etc.) naar San Francisco en het komt niet op tijd terug om de kerst van 2013 te halen. Het is dus nu of pas over twee jaar. Als je geen kaartjes meer kunt krijgen: word vriend van Het Nationaal Ballet op Facebook (of nog beter in het echt) en je bent sneller van alles op de hoogte zonder dat je achter het net hoef te vissen.

20 juni 2010

KIP fun 2010

cycle rack dressed to kill

This was KIP (Knitting in Public) weekend for me and I probably knitted less than not KIP weekends. But I had so much fun.

Saturday I made my contribution to make the city more beautiful with knit work: call it urban knitting. The cycle racks (fietsnietjes) were dressed in tight dresses, making a colorful picture in area of the Westergasfabriek. It was organized by BreiWerkWest and to be honest I really did like the result.

The weather was no fun at all and we finished during the first half of the football match. Tried to watch somewhere inside of the several cafes in the Westerpark but every place was crowded and noisy. I went home and managed to make such a weird movement that I heard my back snap. It hurts.

Aching back or not, nothing could withheld me from seeing ‘Nijinsky’, Cédric Ygnace really gave a masterful performance of the life of this dancer,of whom very little film images are saved.

Falling down ...

The European Fiber Network (EFN) organized a wild hunt through Amsterdam. An act for 3 women, 3 wip’s, one camera and lots of creativity. Not particularly knitting creativity. We had to take pictures of several very Amsterdam things with a WIP, like endangered species, non knitters, animals, draw bridges, museums, trams, coffee shops, etc. We were so lucky to find an endangered species that was a non knitter and an animal at the same time that was willing to knit for us. I managed to fall again and also managed to take a pictures of that. Not for the competition, alas, falling knitters didn’t get you points.

Afterward we gathered in the OBA restaurant on the 7th floor. It would be nice to make OBA our regular knitting place for the Mondays. Enough light and big tables. Cassandra and Miranda added up our points and yeah…. Nancy, Jacky and I were the winning team. But in fact, everybody was a winner. It was a lovely afternoon, ladies. Thank you for organizing it!