Trailer Cinderella

Donderdag 13 december 2012, was de première van Cinderella van Het Nationaal Ballet. In de redactie van het Magazine van Het Ballet leefden we daar al een tijdje naar toe. Het resultaat was nog mooier dan gedacht. Decors, kostuums, licht … het is een groot feest. Anna Tsygankova was een geloofwaardige Assepoester. Ze bracht verdriet en blijheid over en het bewegingsidioom van Wheeldon leek voor haar gemaakt. Matthew Golding was een kwajongensprins Guillaume. Ze trouwen jong in sprookjes en dus klopte het helemaal dat hij tot zijn ontmoeting met Cinderella niet meer deed dan met zijn beste vriend Benjamin, Remi Wörtmeyer – wat kan die jongen dansen! – ronddollen. Larissa Lezhnina ontpopte zich als stiefmoeder tot een waar komisch talent. En dat kunnen we ook zeggen van de stiefzusters Edwina (Megan Zimny Gray) en Clementine (Nadia Yanowsky).

Wheeldon heeft het verhaal van Grimm gebruikt en allerlei mooie symbolen neergezet op het podium. (Het stuk dat ik over de sprookjesachtergrond schreef, houden jullie nog even te goed, want ik heb even geen idee hoe ik mijn gewone website moet bijwerken.) Hij heeft eigentijdse karakters gemaakt die je meenemen in een sprookjesbestaan. En dat is mooi. Drie akten lang verlies je jezelf in de wondere en warme wereld waar uiteindelijk alles goed komt. Ik zou er wel elke avond naar toe willen… en gelukkig mag ik nog twee keer.

De muziek is van Prokofiev en dat had ik al een tijdje op mijn iPhone. Wat zei Sergei zelf over zijn muziek? “Wat ik vooral met de muziek van Assepoester wilde uitdrukken, was de poëtische liefde van Assepoester voor de prins, de geboorte en de bloei van die liefde, de obstakels op zijn weg en tenslotte de in vervulling gegane droom. Het sprookje bood een aantal fascinerende problemen voor mij als componist – de magische atmosfeer rond de toverfee petemoei, de twaalf fantastische dwergen die uit de klok springen als deze twaalf slagen geeft en zij de chechotka (een soort tapdans) dansen om Assepoester eraan te herinneren dat ze gauw naar huis moet gaan; de snelle scènewisseling wanneer de prins in wijde omtrek op zoek gaat naar Assepoester; de natuurpoëzie die wordt uitgebeeld door de vier feeën die de vier jaargetijden uitbeelden… ik probeerde de diverse personen – de lieve, weemoedige Assepoester, haar timide vader, haar slecht gehumeurde stiefmoeder, haar zelfzuchtige, nukkige zusjes, de gepassioneerde prins – zodanig in de muziek te karakteriseren dat de luisterende toeschouwer optimaal kon meeleven met hun lief en leed.” Ik geniet van zijn slepende melodielijnen en zijn meeslepende walsen.

Moraal van dit verhaal? Eigenlijk vind ik dat iedereen naar Cinderella moet. Maar, alle voorstellingen zijn al zo goed als uitverkocht (bijzonder!) en dan moet je weer 2 jaar wachten. Want na deze Amsterdamse cyclus gaat alles (decors, kostuums, etc.) naar San Francisco en het komt niet op tijd terug om de kerst van 2013 te halen. Het is dus nu of pas over twee jaar. Als je geen kaartjes meer kunt krijgen: word vriend van Het Nationaal Ballet op Facebook (of nog beter in het echt) en je bent sneller van alles op de hoogte zonder dat je achter het net hoef te vissen.

This was KIP (Knitting in Public) weekend for me and I probably knitted less than not KIP weekends. But I had so much fun.

Saturday I made my contribution to make the city more beautiful with knit work: call it urban knitting. The cycle racks (fietsnietjes) were dressed in tight dresses, making a colorful picture in area of the Westergasfabriek. It was organized by BreiWerkWest and to be honest I really did like the result.

The weather was no fun at all and we finished during the first half of the football match. Tried to watch somewhere inside of the several cafes in the Westerpark but every place was crowded and noisy. I went home and managed to make such a weird movement that I heard my back snap. It hurts.

Aching back or not, nothing could withheld me from seeing ‘Nijinsky’, Cédric Ygnace really gave a masterful performance of the life of this dancer,of whom very little film images are saved.

The European Fiber Network (EFN) organized a wild hunt through Amsterdam. An act for 3 women, 3 wip’s, one camera and lots of creativity. Not particularly knitting creativity. We had to take pictures of several very Amsterdam things with a WIP, like endangered species, non knitters, animals, draw bridges, museums, trams, coffee shops, etc. We were so lucky to find an endangered species that was a non knitter and an animal at the same time that was willing to knit for us. I managed to fall again and also managed to take a pictures of that. Not for the competition, alas, falling knitters didn’t get you points.

Afterward we gathered in the OBA restaurant on the 7th floor. It would be nice to make OBA our regular knitting place for the Mondays. Enough light and big tables. Cassandra and Miranda added up our points and yeah…. Nancy, Jacky and I were the winning team. But in fact, everybody was a winner. It was a lovely afternoon, ladies. Thank you for organizing it!

If I ever win the lottery, I would buy time… new approach… photo, short text. Tell me if it works (well, it doesn’t, so it seems – troubles with the lay out).

This is the reason for not blogging so much. I started a study for translator English. Long story short: want to work more in the peace and quiet of my own thoughts without bureaucracy.

She gave me the Kreativ Blogger Award. Thank you so much, I feel quite honored. I know I should pick out 8 or so other Creative Bloggers. Of course, all of you earn this award. Take it if you want it.

I did a workshop Twined Knitting with the Dutch Knitters in De Afstap. It was fun (all the workshops with TDK are fun by the way) and I love this technique. This winter I’ll have nice mittens. See! De Afstap is my LYS nowadays. Five minutes cycling. Dangerously near.

Finally. I had a beautiful interview with a nice dancer… no, a nice interview with a beautiful dancer, in fact a handsome dancer. Yes. Well, let’s be honest, I could be his mother. I wish I was his mother. Wouldn’t I be proud! Go read about Peter Leung, follow the links and see his own pieces, or, go to the Muziektheater for the new programma of the Nationaal Ballet: 4 Temperamenten (4 Temperaments) and see Peter dance in the challinging Woolf by Dominique Dumais (I interviewed her too).

De Majesteit kwam, dus we moesten vroeg komen. Omdat de majesteit kwam, waren we bijna te laat. Een ritje van 18 minuten werd 62 minuten. Door een toeval de auto snel kwijt. Hans van Manen – 75 jaar. In een maand kunnen we 20 van zijn 120 balletten zien. Een Van-Manen-danser is scherp, snel, sloom en secuur. Neemt de dans serieus en zichzelf minder. Is volwassen en weet botte emoties teder te verpakken. Dat is niet iedereen gegeven. Maar als het er allemaal is, dan is het genieten. Na afloop champagne, kaviaar en holle woorden. Ik word daar nooit een ster in. Liever schrijven. Gauw naar huis. Op naar de volgende voorstelling. Jullie ook.

Her Majesty came, so we had to come early. Because Her Majesty came, we were almost late. A 18 minutes’ travel took 62 minutes. I had luck in finding a parkingplace. Hans van Manen – 75 years. In one month we can see 20 of his 120 ballets. A Van-Manen-dancer is sharp, fast, lethargic and meticulous. Takes dance seriously and him/herself less. Is mature and knows how to disguise blunt emotions. That is no job for just anybody. But if a dancer has it, well, it’s magic. Afterwards champagn, caviar and empty phrases. Not my strong side. Better write. Home. To the next performance. You too!

Of de duivel ermee speelt…het is al stervensdruk op het werk en dan komt je vrijetijdsbesteding ook nog eens met werk. Natuurlijk is het allemaal leuk, maar het is ook allemaal veel. Dus was het hier héél, héél stil. Maar ik schreef mooie dingen. Het nieuwe balletseizoen bij Het Nationaal Ballet opent straks met het Hans van Manen Festival. Daar schreef ik niet over. Maar: als je ooit een fan was van Clint Farha moet je even klikken.
Alsof het nog niet genoeg is komen er grote romantische balletten aan: Coppelia, Romeo & Julia� en Sleeping Beauty. In al die balletten zitten karakterrollen. De koning, de koningin, grootvader, grootmoeder, noem maar op. Ik interviewde twee (ex-)dansers (bestaan niet) die deze rollen al heel, heel lang spelen: Leve de koning en koningin. Bij Raimondo kun je bovendien fantastisch trainen (dat deed ik vroeger en wie weet…)!
Het Sleeping Beauty filmpje op de Nationaal Ballet site laat twee feeën zien verwikkeld in een gesprek. Deze bijzondere balletmime is het onderwerp van het tweede artikel -� De kunst van het gebaar – waar de scène uit dit filmpje van alle kanten wordt belicht. Onder meer door Peter Wright en de twee eerste feeën ooit.
‘t Was ff werken, maar de moeite waard.

For pleasure (yes!) I write for the Magazine of the Dutch National Ballet. And because I was assigned for two articles it was very quiet in this corner. I interviewed two (ex)dancers (don’t exist) who are very experienced in� character roles like the king and queen. The second article is about mime in ballet. You can find them on my website, but unfortunately they are in Dutch. There are, however, some nice pictures.