30 september 2018

Palestijns borduurwerk

Op de zaterdag van Ambacht in Beeld volgde ik een workshop Palestijnse borduurtechnieken. Dat was een beetje een groot woord voor het borduren van patronen in kruissteek, maar toch zaten er heel leuke kanten aan. Het was bijzonder om Palestijnse studentes te ontmoeten (de mannen borduren niet, heb ik me laten vertellen – dat is jammer, borduren is reuze vredelievend). Het meisje dat mij wegwijs maakte was zelfs voor de eerste keer in haar leven op reis. Ze studeerde ‘counting’. Wat dat was werd me niet helemaal duidelijk, wel dat ze er superenthousiast van werd. Ze had natuurlijk in no time door dat ik al kon borduren, dus gaf ze verder haar aandacht aan de jonge meisjes die – duidelijk met animo – aan het werk waren. Zieltjes winnen voor het edele ambacht.

In Palestina heeft elke stad zijn eigen patronen.

 

Dit komt bijvoorbeeld uit Jeruzalem. Aanvankelijk was ik van plan om een deel van dit patroon op mijn kaartenmapje te borduren, maar de plaats voor het patroon op mijn mapje was meer in de breedte dan in lengte. Dus ik zocht op internet en vond op Pinterest een vracht aan patronen uit Palestina. Daar doe ik het dan maar mee. Er is een prachtig boek van Margarita Skinner, maar dat is uitverkocht en tweedehands belachelijk duur (als in bijna 400 dollar). Voor mijn kaartenmapje koos ik een patroon met blaadjes, omdat ik de meisjes ook blaadjes zag borduren aan de hand van een gereed kaartenmapje. Een blaadjespatroon is blijkbaar iets dat de Palestijnse vrouwen voor ons de moeite waard vonden. Het was een heerlijk snel werkje, geen problemen met zien, want het is een forse aïdastof. Een en al ontspanning. Dus.

De juf in mij heeft nog wel een of twee aanmerkingen over de manier waarop de workshop werd aangeboden. De kaartenmapjes, het schilderijlijstje, het garen, etc. was allemaal keurig verzorgd, maar het instapniveau was niet helder en het was leuk geweest om een telpatroon te krijgen. Nu was het óf vechten om het om dat ene kaartenmapje óf je eigen creativiteit gebruiken (en daar moet je dan wel weer wat borduurervaring voor hebben). Maar ach, het waren studentes, duidelijk meer gewend om les te krijgen dan om te geven.

Ik heb me goed geamuseerd, kennis gemaakt met Palestijnse motieven en het werkje thuis lekker vlot afgemaakt. Ga nog wel meer doen met die motieven. Ik vind ze mooi.

12 augustus 2018

Een vlucht drones…

Sinds ik de openvouwende zijden bloemenlampen in het Rijksmuseum zag, ben ik een groot fan van Studio Drift. Hun werk verbindt techniek/technologie met de natuur en het brengt mij steeds in verrukking. Hun tentoonstelling in het Stedelijk zag ik al vier keer. En vandaag keken we op de kade van het Westerdok naar de vlucht van de drones. Honderden drones boven het IJ, die de vlucht van spreeuwen imiteerden. Het was bijzonder om zo met ons allen aan de rand van het water te zitten in afwachting van wat er te zien was. Het was mooi om te zien (die foto’s zeggen echt helemaal niets…). En ik ben er sterk voor dat Studio Drift het eindejaarsvuurwerk gaat verzorgen. Met drones. Dat scheelt een hoop paniek onder de vogels.

 

26 juni 2018

Foute gemeentelijke netheid

Een heleboel rommel in deze stad wordt niet opgeruimd. In het water van het IJ drijven plastic petflesjes en ander plastic afval. De toegangsranden van het Centraal Station liggen vol met peuken. De papierbakken zijn standaard te klein, zodat er altijd net zo veel naast ligt als erin. Dit is een kleine selectie, om aan te geven dat er voor een ambitieuze gemeente een hoop rommel te ruimen valt. Het is logisch dat je daarin prioriteiten moet stellen. Zelf zou ik zeggen: zet plastic en herrie bovenaan de ToDolijst, maar ja, dat is wellicht te simpel gedacht. De gemeente heeft beslist dat eerst, primo, de plantjes moeten worden opgeruimd die zich rondom de stammetjes van de jonge bomen hadden genesteld….

Dan krijg je dus dit, een soort van grote asbak:

 

In plaats van dit (of leuker, met klaproosjes, mariakelkjes, blauwe windebloemetjes, klavertjes, etc.):

Dit soort dingen blijven mij verbazen…. Het wandelen van huis naar station en vv is meteen een stuk saaier.

19 juni 2018

De eerste bloem

Een aankondiging…. mijn van Lies gekregen courgetteplantje heeft bloemen….zij zegt dat het jongetjes zijn…. ik ga ze dus maar opeten.

 

bloeiende courgetteplant

 

17 juni 2018

Een werkweek

Langzamerhand wordt het weer een normaal leven met dagen van werk en dagen van vrij. Nee, de hernia is nog steeds niet weg, maar de pijn is beheersbaar en dat maakt het leven toch een stuk beter en mij een stuk actiever. Deze week viel ik zelfs in voor een collega en vond mezelf terug voor de klas, als vanouds. En met diezelfde groep ging ik op pad naar de Haagse studie van de NOS. Ik maakte nog net geen selfie, maar ik vond het net zo stoer als de studenten om begeleid door Ron Fresen zijn stand-up plaats te zien, bovenop het dak van de studio.

Het was ook de week van de premiere van Tristan & Isolde van het Nationaal Ballet. David Dawson is een choreograaf die ik hoog heb zitten, maar met dit avondvullende ballet kon hij me niet boeien. Eindeloos veel geren op het podium en ‘gedwarrel’ dat veel te lang duurde. De duetten tussen de twee hoofdpersonen waren een stuk beter verteerbaar, al konden de twee dansers mij niet overtuigen. Jammer, maar het kan niet elke keer raak zijn. De muziek van Szymon Brzóska vond ik overigens erg bijzonder.

Wel raak is mijn ouwe, trouwe, eigenste balletklasje waar ik ongeveer de jongste ben. Ik doe het weer. Mijn prestaties zijn echt niet meer podiumfähig, maar who cares? Ik heb er lol in.