26 november 2018

Lichtjes…

 

Lichtjes… ik ben er dol op. Al die flonkerende puntjes maken de wereld zo feestelijk. Of het nu echt handig is qua milieu, duurzaamheid en zorgvuldig omgaan met de aarde weet ik niet, al geeft het mij een fijn gevoel dat er steeds meer LEDverlichting wordt gebruikt. Je snapt dat ik een grote fan ben van het Amsterdam Licht Festival / Amsterdam Light Festival . Dat is uitgegroeid tot een feest van licht en kunst, in 2018/2019 met Jeroen Henneman als eregast. Thema: the medium is the message.  Twee jaar lang heb ik er niet van kunnen genieten, maar dit jaar ben ik er klaar voor. Ik zag de bouwers bouwen en ’s avonds hebben we onmiddellijk kaarten besteld voor een rondvaarttocht. Want van lichtjes genieten op het water is toch het allerleukst. Laat die decembermaand maar komen!

24 oktober 2018

De Dirigent

Via Radio 4 De Klassieken ‘won’ ik vrijkaartjes voor de voorpremière van De Dirigent, de film over het leven van Antonia Brico, die hartstochtelijk graag dirigent wilde zijn. Om te beginnen: het is een aanrader! Voor ieder die van muziek houdt en iedereen die zin heeft in het verhaal van een pittige tante die haar droom leeft.

Omdat ik om 16:00 uur pas de mail zag, was het even jakkkeren om nog op tijd in Pathé Buitenhof in Den Haag te komen, maar het is gelukt. Ab Nieuwdorp van Radio 4 De Klassieken hield vooraf een inleidend verhaal. Leuk.

De film is 137 minuten heerlijke feel good. Iedereen die Antonia in het begin afviel of dwars zat, kon zij op een gegeven moment op hun plaats zetten.  Bij tijden is dat een beetje al te mooi. De film klopt, qua musici, qua dirigeren (al waren het af en toe beelden van Brico waarbij ik toch moest denken aan het tv-programma Maestro), qua tijdsbeeld, qua kleren (gebreide sokken en gebreide baret gesignaleerd). Allemaal leuk. Toch bleef ik achter met mixed feelings. Antonia Brico heeft een eigen vrouwenorkest gehad dat een beetje als een bijzonderheid werd gezien en daarom succesvol was. Toen ze ook mannelijke musici ging aannemen, was het succes voorbij. Ze is nooit chef-dirigente geweest bij een orkest. Ik geloof echt niet dat dit kwam omdat ze minder kwaliteit had dan mannelijke dirigenten. Zeker niet. De film eindigt op een hoogtepunt van succes, maar haar dirigentenleven ging helemaal niet zo succesvol verder.

We hadden ontzettend leuke buren trouwens, die mij nog een fantastisch boek aanraadden over Frieda Belinfante, eveneens een vrouwelijke dirigent – Een schitterend vergeten leven. Gaan we lezen.

Verder: ik wacht nu op de film over bijvoorbeeld Henriette Bosmans of Tera de Marez Oyens, vrouwelijke componisten. Want wie als vrouw componiste wilde zijn moest net zo goed van ijzer zijn. Maar: laten we eerst genieten van dit eerbetoon aan een muzikale vechtster op de bok.

30 september 2018

Palestijns borduurwerk

Op de zaterdag van Ambacht in Beeld volgde ik een workshop Palestijnse borduurtechnieken. Dat was een beetje een groot woord voor het borduren van patronen in kruissteek, maar toch zaten er heel leuke kanten aan. Het was bijzonder om Palestijnse studentes te ontmoeten (de mannen borduren niet, heb ik me laten vertellen – dat is jammer, borduren is reuze vredelievend). Het meisje dat mij wegwijs maakte was zelfs voor de eerste keer in haar leven op reis. Ze studeerde ‘counting’. Wat dat was werd me niet helemaal duidelijk, wel dat ze er superenthousiast van werd. Ze had natuurlijk in no time door dat ik al kon borduren, dus gaf ze verder haar aandacht aan de jonge meisjes die – duidelijk met animo – aan het werk waren. Zieltjes winnen voor het edele ambacht.

In Palestina heeft elke stad zijn eigen patronen.

 

Dit komt bijvoorbeeld uit Jeruzalem. Aanvankelijk was ik van plan om een deel van dit patroon op mijn kaartenmapje te borduren, maar de plaats voor het patroon op mijn mapje was meer in de breedte dan in lengte. Dus ik zocht op internet en vond op Pinterest een vracht aan patronen uit Palestina. Daar doe ik het dan maar mee. Er is een prachtig boek van Margarita Skinner, maar dat is uitverkocht en tweedehands belachelijk duur (als in bijna 400 dollar). Voor mijn kaartenmapje koos ik een patroon met blaadjes, omdat ik de meisjes ook blaadjes zag borduren aan de hand van een gereed kaartenmapje. Een blaadjespatroon is blijkbaar iets dat de Palestijnse vrouwen voor ons de moeite waard vonden. Het was een heerlijk snel werkje, geen problemen met zien, want het is een forse aïdastof. Een en al ontspanning. Dus.

De juf in mij heeft nog wel een of twee aanmerkingen over de manier waarop de workshop werd aangeboden. De kaartenmapjes, het schilderijlijstje, het garen, etc. was allemaal keurig verzorgd, maar het instapniveau was niet helder en het was leuk geweest om een telpatroon te krijgen. Nu was het óf vechten om het om dat ene kaartenmapje óf je eigen creativiteit gebruiken (en daar moet je dan wel weer wat borduurervaring voor hebben). Maar ach, het waren studentes, duidelijk meer gewend om les te krijgen dan om te geven.

Ik heb me goed geamuseerd, kennis gemaakt met Palestijnse motieven en het werkje thuis lekker vlot afgemaakt. Ga nog wel meer doen met die motieven. Ik vind ze mooi.

12 augustus 2018

Een vlucht drones…

Sinds ik de openvouwende zijden bloemenlampen in het Rijksmuseum zag, ben ik een groot fan van Studio Drift. Hun werk verbindt techniek/technologie met de natuur en het brengt mij steeds in verrukking. Hun tentoonstelling in het Stedelijk zag ik al vier keer. En vandaag keken we op de kade van het Westerdok naar de vlucht van de drones. Honderden drones boven het IJ, die de vlucht van spreeuwen imiteerden. Het was bijzonder om zo met ons allen aan de rand van het water te zitten in afwachting van wat er te zien was. Het was mooi om te zien (die foto’s zeggen echt helemaal niets…). En ik ben er sterk voor dat Studio Drift het eindejaarsvuurwerk gaat verzorgen. Met drones. Dat scheelt een hoop paniek onder de vogels.

 

26 juni 2018

Foute gemeentelijke netheid

Een heleboel rommel in deze stad wordt niet opgeruimd. In het water van het IJ drijven plastic petflesjes en ander plastic afval. De toegangsranden van het Centraal Station liggen vol met peuken. De papierbakken zijn standaard te klein, zodat er altijd net zo veel naast ligt als erin. Dit is een kleine selectie, om aan te geven dat er voor een ambitieuze gemeente een hoop rommel te ruimen valt. Het is logisch dat je daarin prioriteiten moet stellen. Zelf zou ik zeggen: zet plastic en herrie bovenaan de ToDolijst, maar ja, dat is wellicht te simpel gedacht. De gemeente heeft beslist dat eerst, primo, de plantjes moeten worden opgeruimd die zich rondom de stammetjes van de jonge bomen hadden genesteld….

Dan krijg je dus dit, een soort van grote asbak:

 

In plaats van dit (of leuker, met klaproosjes, mariakelkjes, blauwe windebloemetjes, klavertjes, etc.):

Dit soort dingen blijven mij verbazen…. Het wandelen van huis naar station en vv is meteen een stuk saaier.