15 juni 2019

Duurzaam plezier

Vroeger… altijd een gevaarlijk begin, hoe vroeger dan? In mijn jeugd, als kind en dat was in de jaren ’50 en ’60 van de vorige eeuw, in dat vroeger dus, was kleren kopen een gebeurtenis, een uitzondering en duur. Ik herinner me een keer winkelen toen ik 12 was. We gingen naar C&A en daar kreeg ik een groen, roze en blauw gestreepte overgooier. Het zegt wat als je je dat nog zo goed kunt herinneren.

Mijn moeder maakte alles zelf. Vaak samen met buurvrouwen, zodat ze elkaar konden helpen. Knipmode was er al, en Marion was er nog, maar de bladen hadden geen uitgebreide websites vol tips en filmpjes.  Mijn moeder vond kleren maken niet echt leuk, geloof ik, want ik herinner me vele drama’s rondom het naaimachien. Het was nu eenmaal in die tijd de voordeligste manier om netjes gekleed te gaan.

Ik was niet de makkelijkste om kleren voor te maken, want ik had uitgesproken ideeën over wat ik wel/niet wilde dragen. Dat hing niet zozeer af van de mode: mode was de Parijse couture. Je wilde dragen wat de ‘tieneridolen’ droegen op de tv. In diezelfde tijd ontplofte Carnaby Street in Londen en kwam er een eigen modebeeld op gang. Twiggy, Mary Quant, minijurkjes, pop art…. Swinging Carnaby Street. Nou ja, er was mijn vader en daardoor waren mijn rokjes niet zo kort en broeken mocht al helemaal niet van de nonnen op school. Maar binnen de grenzen lukte veel.

Op mijn achttiende  ging ik op mezelf wonen. Kleren bleven even duur, en ik had niet meteen een naaimachine. Ik kocht daarom veel tweedehands en vermaakte eindeloos. Tot ik me een naaimachine kon veroorloven. Vanaf dat moment maakte ik alles zelf en… ik had er wel lol in. In de jaren ’80 ging ik studeren, kreeg ik een verantwoordelijke baan, werd ik feministisch, kreeg ik steeds minder tijd. Het zelf kleding maken hield op. De modewereld veranderde en de kledingindustrie ook.

Een tijdje geleden zag ik de documentaire The True Cost of Fashion. Dat confronteerde me zichtbaar met feiten, die me eigenlijk wel bekend waren. Het maakte me boos en dus besloot ik, dat mijn knop om moest. Denim naailes van Destiny van Vliet bij De Steek Amsterdam deed de rest. Nu is er een fijn denim jasje, een grappig topje en hangt er een jurk ‘in de rijg’.  Af en toe gaat mijn naaigeheugen spontaan open en af en toe heb ik de hulptroepen van De Steek nodig. Het is misschien nog niet perfect, maar ik haal er wel mega veel voldoening uit. Nieuwe (en beslist onnodige, want kast vol) kleren heb ik dit jaar nog niet gekocht.

 

4 april 2019

Over Drente, Friesland, Madrid en de dingen die voorbij gaan

Mijn laatste werkende jaar is ingegaan en qua werk kan me dat niet snel genoeg afgelopen zijn. Na een burn out, een winter lang astma tot gediagnosticeerd werd dat het dit was en ter afsluiting een hernia, wisten ze op de hogeschool blijkbaar niet meer wat ze met me aan moesten. Ik ben er verdrietig om geweest, boos, ik heb geprobeerd de zaken te keren… maar nu? Blijkbaar ben ik al weg… dus ik breng de werkdagen door met klusjes (als ze er zijn) en de niet werkdagen ben ik een zeer actieve prepensionada. Halverwege de maand juli van dit jaar gaat dat over in voor-alijd-vrij. Alle officiële zaken zijn al gebeurd, pensioen is aangevraagd, zelfs AOW. Voor het eerste van mijn leven ga ik geld krijgen in plaats van verdienen.

Om de tijd snel te laten gaan, plan ik halverwege elke maand van dit jaar iets erg leuks. In januari gingen we dus met een groep breimeiden van Stitch ’n Bitch De Pijp naar Drente. Van alles doen (en laten). Kitty heeft me daar zowaar brioche geleerd. Elke dag een paar toeren en ik hoop dat ik zo ooit toekom aan meer dan suf in het rond breien. Het is niet een steek die me aan komt waaien.

In februari bracht ik met ‘oudste’ vriendin een weekend door in haar Friese huis. We hadden geluk met het weer en zaten zelfs voor het eerst van dit jaar buiten in de zon. En Friesland is mooi. Rustgevend mooi.

Maart was een heugelijke maand. Ik gaf voor de eerste keer een Absolute Beginners cursus breien bij Hooks&Yarn. Vier meiden leerde ik breien. En dat lijkt simpel, maar is het helemaal niet. Zeker als je het zelf ongeveer blind kunt. En er was resultaat. Ze bleven alle vier tot het eind en produceerden allemaal het eindproduct. Zij blij, ik blij.

Mijn salaris voor de beginnerscursus heb ik in ‘natura’ ontvangen. Een prachtig DMC kastje, zodat ik eindelijk mijn borduurgarens mooi kon opbergen.

Halverwege maart gingen man en ik naar Madrid. Het was heerlijk weer, we hebben genoten en de Spaanse lessen beginnen tot iets te leiden. Ik durf te vragen waar de ingang is, waar de wc is en waar de wc is.

En nu is het al april en kijken we uit naar ons reisje Portugal en Badajoz Spanje…. Semana Santa! Sock Madness is in volle gang; het wachten is op ronde 2 en ik hou me bezig met mijn guilty pleasure: kruissteekjes borduren. Een is superleuk, maar plaatje pas als het ontvangen is… En dit werkje moest ook eens af, dat lag al maanden op een paar steekjes te wachten.

26 november 2018

Lichtjes…

 

Lichtjes… ik ben er dol op. Al die flonkerende puntjes maken de wereld zo feestelijk. Of het nu echt handig is qua milieu, duurzaamheid en zorgvuldig omgaan met de aarde weet ik niet, al geeft het mij een fijn gevoel dat er steeds meer LEDverlichting wordt gebruikt. Je snapt dat ik een grote fan ben van het Amsterdam Licht Festival / Amsterdam Light Festival . Dat is uitgegroeid tot een feest van licht en kunst, in 2018/2019 met Jeroen Henneman als eregast. Thema: the medium is the message.  Twee jaar lang heb ik er niet van kunnen genieten, maar dit jaar ben ik er klaar voor. Ik zag de bouwers bouwen en ’s avonds hebben we onmiddellijk kaarten besteld voor een rondvaarttocht. Want van lichtjes genieten op het water is toch het allerleukst. Laat die decembermaand maar komen!

24 oktober 2018

De Dirigent

Via Radio 4 De Klassieken ‘won’ ik vrijkaartjes voor de voorpremière van De Dirigent, de film over het leven van Antonia Brico, die hartstochtelijk graag dirigent wilde zijn. Om te beginnen: het is een aanrader! Voor ieder die van muziek houdt en iedereen die zin heeft in het verhaal van een pittige tante die haar droom leeft.

Omdat ik om 16:00 uur pas de mail zag, was het even jakkkeren om nog op tijd in Pathé Buitenhof in Den Haag te komen, maar het is gelukt. Ab Nieuwdorp van Radio 4 De Klassieken hield vooraf een inleidend verhaal. Leuk.

De film is 137 minuten heerlijke feel good. Iedereen die Antonia in het begin afviel of dwars zat, kon zij op een gegeven moment op hun plaats zetten.  Bij tijden is dat een beetje al te mooi. De film klopt, qua musici, qua dirigeren (al waren het af en toe beelden van Brico waarbij ik toch moest denken aan het tv-programma Maestro), qua tijdsbeeld, qua kleren (gebreide sokken en gebreide baret gesignaleerd). Allemaal leuk. Toch bleef ik achter met mixed feelings. Antonia Brico heeft een eigen vrouwenorkest gehad dat een beetje als een bijzonderheid werd gezien en daarom succesvol was. Toen ze ook mannelijke musici ging aannemen, was het succes voorbij. Ze is nooit chef-dirigente geweest bij een orkest. Ik geloof echt niet dat dit kwam omdat ze minder kwaliteit had dan mannelijke dirigenten. Zeker niet. De film eindigt op een hoogtepunt van succes, maar haar dirigentenleven ging helemaal niet zo succesvol verder.

We hadden ontzettend leuke buren trouwens, die mij nog een fantastisch boek aanraadden over Frieda Belinfante, eveneens een vrouwelijke dirigent – Een schitterend vergeten leven. Gaan we lezen.

Verder: ik wacht nu op de film over bijvoorbeeld Henriette Bosmans of Tera de Marez Oyens, vrouwelijke componisten. Want wie als vrouw componiste wilde zijn moest net zo goed van ijzer zijn. Maar: laten we eerst genieten van dit eerbetoon aan een muzikale vechtster op de bok.

30 september 2018

Palestijns borduurwerk

Op de zaterdag van Ambacht in Beeld volgde ik een workshop Palestijnse borduurtechnieken. Dat was een beetje een groot woord voor het borduren van patronen in kruissteek, maar toch zaten er heel leuke kanten aan. Het was bijzonder om Palestijnse studentes te ontmoeten (de mannen borduren niet, heb ik me laten vertellen – dat is jammer, borduren is reuze vredelievend). Het meisje dat mij wegwijs maakte was zelfs voor de eerste keer in haar leven op reis. Ze studeerde ‘counting’. Wat dat was werd me niet helemaal duidelijk, wel dat ze er superenthousiast van werd. Ze had natuurlijk in no time door dat ik al kon borduren, dus gaf ze verder haar aandacht aan de jonge meisjes die – duidelijk met animo – aan het werk waren. Zieltjes winnen voor het edele ambacht.

In Palestina heeft elke stad zijn eigen patronen.

 

Dit komt bijvoorbeeld uit Jeruzalem. Aanvankelijk was ik van plan om een deel van dit patroon op mijn kaartenmapje te borduren, maar de plaats voor het patroon op mijn mapje was meer in de breedte dan in lengte. Dus ik zocht op internet en vond op Pinterest een vracht aan patronen uit Palestina. Daar doe ik het dan maar mee. Er is een prachtig boek van Margarita Skinner, maar dat is uitverkocht en tweedehands belachelijk duur (als in bijna 400 dollar). Voor mijn kaartenmapje koos ik een patroon met blaadjes, omdat ik de meisjes ook blaadjes zag borduren aan de hand van een gereed kaartenmapje. Een blaadjespatroon is blijkbaar iets dat de Palestijnse vrouwen voor ons de moeite waard vonden. Het was een heerlijk snel werkje, geen problemen met zien, want het is een forse aïdastof. Een en al ontspanning. Dus.

De juf in mij heeft nog wel een of twee aanmerkingen over de manier waarop de workshop werd aangeboden. De kaartenmapjes, het schilderijlijstje, het garen, etc. was allemaal keurig verzorgd, maar het instapniveau was niet helder en het was leuk geweest om een telpatroon te krijgen. Nu was het óf vechten om het om dat ene kaartenmapje óf je eigen creativiteit gebruiken (en daar moet je dan wel weer wat borduurervaring voor hebben). Maar ach, het waren studentes, duidelijk meer gewend om les te krijgen dan om te geven.

Ik heb me goed geamuseerd, kennis gemaakt met Palestijnse motieven en het werkje thuis lekker vlot afgemaakt. Ga nog wel meer doen met die motieven. Ik vind ze mooi.