11 oktober 2017

Bossie blommen

Het moderne bosje bloemen is een takje van zus, een sprietje van zo, twee bloemetjes rood en een exoot. Bij mij in de straat gaan de bloemenwinkels (pardon bloemenjuweliers) zelfs zover dat ze je naar de markt verwijzen als je gewoon een bosje bloemen wilt. Daar zijn ze niet meer van of voor. Die hippe boeketjes zien er best leuk uit, hoor, (als je er tenminste ook meteen die vaas bijkoopt waar ze in zijn geschikt) op de dag van aankoop. Daarna start het grote verwelken en omdat het allemaal verschillende bloemen zijn heb je eigenlijk vanaf dag twee een zielige aanblik. Mij doet het bovendien erg denken aan vroeger, de handgeplukte bloemen uit de tuin. Wij hadden niet zo’n grote tuin, dus het bleef bij van alles één, hooguit twee, met een takje struik voor het groen en om het kale eraf te halen. Liet een bloemetje zijn koppie hangen, dan plukte je een nieuwe. Zo had je de hele zomer een aardig boeketje; handig als je niet zoveel geld hebt. Misschien komt het wel daardoor dat ik veel en veel meer geniet van een doodgewone vaas vol met rozen… gekocht in knop, lekker 20 in een vaas, die langzaam uitkomen. Mijn ideale bossie blommen.

17 september 2017

Ode aan de Meester

Meer bloggen. Het is zo vaak een goed voornemen. Vorig jaar dacht ik het. En toen had ik heel veel tijd door een ongelukkige combinatie van burn out en astma. Nu heb ik de gedachte weer, maar werk weer drie hele volle dagen (en dat valt niet altijd mee). Toch proberen? Toch proberen!

Afgelopen vrijdag 15 september waren we bij de premiere van Ode aan de Meester. Een programma met vier (op onze avond vijf) choreografieën van Hans van Manen. De laatste – Vijf Tango’s – is 40 jaar oud, maar spettert als een jonge blom. Leerden we toen de tango’s van Piazzolla kennen? De jongste choreografie is On the Move van 1992, indertijd voor het NDT gemaakt. Daartussenin vind je Symphonieën der Nederlanden (op muziek van Louis Andriessen) en Sarcasmen. Dat zag ik in 1981 met Rachel Beaujean en Clint Farha. Spectaculair. Nu waren het Igone de Jongh en Marijn Rademaker. Ook spectaculair. Als cadeautje voor de verjaardag van de nu 85-jarige Maestro danste Ballett am Rhein, Martin Schläpfer, Alltag. En voor ons was er nog de violiste Liza Ferschtman in het 1e vioolconcert van Prokofjev en het Sexteto Canyengue van Carel Kraayenhof in de tango’s. De koning en koningin kwamen ook op het verjaarsfeestje. Trouwens. Heeft ze bij de tango’s weer een traantje weggepinkt?

Het was een prachtige avond. Afwisselend en spannend. Het maakt ook zo mooi duidelijk waarom Van Manen een topchoreograaf is. Heldere lijnen, precies en energiek! Gaan als je kunt.

Sarcasmen

Foto Het Nationaal Ballet
Igone de Jongh & Marijn Rademaker

24 januari 2017

Maandag – blogdag + Audrey et Hubert

Ja, goede voornemens kun je natuurlijk altijd maken… uit onderzoek is gebleken dat die na een week al verwateren. Het zijn korte onrustige nachten met veel dromen, waar ik me vrijwel niets van herinner. De dingen die nog moeten vlechten zich door de dingen die al zijn geweest. Zo hield de tandarts (moest ik een afspraak mee maken) een pleidooi voor le petit robe noir (ik bezocht de Givenchy tentoonstelling in het Haags Gemeentemuseum). Voor mij zijn het drukke dagen. Ik moet alles opschrijven anders vergeet ik het. Reden te meer om te bloggen. Zou je zeggen. Als geheugensteuntje. Als ‘zo was het’.  Althans, ‘zo vond ik het’. Wat vond ik van Givenchy? De tentoonstelling was mooi ingericht, maar er bleek overduidelijk uit dat Givenchy niet een echt vernieuwende modeontwerper is geweest. Wel een meester in elegantie, in fraaie lijnen die iemand (met het juiste figuur) mooier maken. Het is vakmanschap waarnaar het goed kijken is. En dan is het klaar. Wel een leuke middag gehad. Maar een zo’n drukke dag is ook een dag pas op de plaats, want erg moe. Ooit gaat het vast beter.

8 januari 2017

Quick & Clean

2016 was geen goed jaar voor mij. Vanaf mei een burn out, in oktober aan het hoesten en meer geslagen…. astma als uitslag op ongeveer de laatste dag van het jaar. 2017 moet dus echt anders in veel opzichten. Anders en beter. Om te beginnen zijn we in huis intern aan het verschuiven. Mart zijn eigen werkkamer boven en ik een gebied beneden. Zo’n verschuiving is een echte verhuizing, neem dat van mij aan, en er komt schrijnend aan het licht dat je in de jaren dat je in een huis woont maar sporadisch iets hebt weggegooid. Aan papier. Bijvoorbeeld. Er kwam ook confronterend duidelijk aan het licht dat ik genoeg wol en aanverwante artikelen heb om mij plusminus twee levens lekker bezig te houden. Dus, plan voor 2017: koop eens niets. Winkel in je eigen voorraad. Keus zat. Voor bijna alles wat ik zie en zou willen maken is genoeg in huis, en als dat eens niet het geval is dan draai ik het om: zoeken naar iets dat je kunt maken met wat ik wel heb. Eigenlijk heb ik daar best zin in….  nu nog even het huis helemaal op orde maken. Dat zit lekkerder. Goed Nieuw Jaar! Voor jullie ook.

3 juli 2016

Het nerveuze paard bedwingen…

Tussen mij en onze auto bestaat een haat-liefdeverhouding. Zozeer dat ik er al tijden niet echt meer in rijd. Omdat op die manier je zelfstandigheid een aardige knauw krijgt ben ik angsthaasrijlessen gaan nemen. De uitslag was duidelijk: u heeft een goede voertuigbeheersing, u rijdt veilig, u rijdt alert, er zit iets tussen uw oren. Klopt, een heel hoofd vol spookgedachten. Maar het heeft wel geholpen. Om er nog een laagje zekerheid bovenop te doen hadden we ons ingeschreven voor een bijzondere training remmen en slippen en zo. Daar had ik al de hele week buikpijn van en op de dag zelf wilde ik eigenlijk niet meer. Toch meegegaan… ik kan altijd nog toeschouwer zijn, dacht ik. Maar… dankzij de support van Eric van Prodrive Training en mijn eigen man vond ik mijzelf ineens achter het stuur van de auto op een spekgladde weg. Ik kan dat aan… ! Een noodstop kan ik ook maken en iets ontwijken. Dat geeft weer een stuk meer zelfvertrouwen. Enne… ik vond het best een beetje leuk, al was ik doodmoe aan het eind.

0CEE6BD1-BAE6-4D08-998E-C26B93D45F80