Nou ja, dus je denkt dat je kunt breien. Insteken, draad omslaan, doorhalen en af laten glijden. Een heleboel handelingen, maar ach, het ontspant. Dan is daar les 1 van de cursus Noors Rondbreien van het Nederlands Centrum voor Handwerken. Hadewych van der Werf is de ervaren juf. We krijgen veel voorbeelden te zien en veel informatie. En dan start fase 1: zo leren breien dat de draden met kleuren over je wijsvinger kunnen liggen. Zie mij klungelen. Gelukkig heb ik twee hele mouwen van de Sitcom Chic om mee te oefenen. Ik Zal Dit In De Vingers Krijgen.

 Well, you think you can knit. Insert, yarn forward, pull through, slip off. Lots of doings, but who cares, it is relaxing. And then, lesson 1 of the course Norwegian Circular Knitting  of the Nederlands Centrum voor Handwerken (Dutch Center for Fancywork).  Hadewych van der Werf is the experienced teacher. She shows us lots of examples. We start with phase 1: knitting in such a way that the different colours yarn find a place on your index finger. Watch my fiddling. My luck is that I have two sleeves for my Sitcom Chic to exercise.  I.w.i.l.l.g.e.t.t.h.e.h.a.n.g.

that my secret pal also graciously put this Harmony Guide 1 in my parcel. I’m very keen on reference books (I have f.e. more dictionaries than a normal human being, even a ‘dico’ for middle age Dutch) so this was another bull’s-eye! Now back to my couch with blanket and brainless knitting project.

I got a parcel of my SP 11 and her gifts are so well-chosen, beautiful, lovely and more of those words. She’s from Finland and she guessed right that I would love Finnish design. So now I’m the proud owner of Marimekko napkins and coasters and a beautiful linen towel that feels soft as silk. For the funny bit there was a Moomin tin (with all the translations written on the lovely green card). In another tin were two pieces of the nicest smelling lavender soap with dried roses around it. And, and, and… she sent me two skeins of very soft silkwool. With such gifts I would like to be a cat: I would wrap myself around it and sleep. For now: I’m flu feverish and hope a shower (with a Finnish lavender soap) will help against the headache.

De Majesteit kwam, dus we moesten vroeg komen. Omdat de majesteit kwam, waren we bijna te laat. Een ritje van 18 minuten werd 62 minuten. Door een toeval de auto snel kwijt. Hans van Manen - 75 jaar. In een maand kunnen we 20 van zijn 120 balletten zien. Een Van-Manen-danser is scherp, snel, sloom en secuur. Neemt de dans serieus en zichzelf minder. Is volwassen en weet botte emoties teder te verpakken. Dat is niet iedereen gegeven. Maar als het er allemaal is, dan is het genieten. Na afloop champagne, kaviaar en holle woorden. Ik word daar nooit een ster in. Liever schrijven. Gauw naar huis. Op naar de volgende voorstelling. Jullie ook.

Her Majesty came, so we had to come early. Because Her Majesty came, we were almost late. A 18 minutes’ travel took 62 minutes. I had luck in finding a parkingplace. Hans van Manen - 75 years. In one month we can see 20 of his 120 ballets. A Van-Manen-dancer is sharp, fast, lethargic and meticulous. Takes dance seriously and him/herself less. Is mature and knows how to disguise blunt emotions. That is no job for just anybody. But if a dancer has it, well, it’s magic. Afterwards champagn, caviar and empty phrases. Not my strong side. Better write. Home. To the next performance. You too!

Ik opende onze huisdeur en ik vond het binnen heerlijk ruiken. De ‘dagje aan het strand’-wasverzachter had zich vermengd met de geur van de aardbeienkroontjes die ik vanmorgen niet had opgeruimd. Bij de post zat een envelop waarop het handschrift van mijn liefste vriendin. Meer dan ooit verheugde ik me erop. Deze week weer anders dan vorige week. Toen we hoorden dat zij misschien wel ernstig ziek zou zijn. Ja, zij met die belachelijk kleine voeten die toch stoere sokken wil. Kreeg ze. Deze week hopen we op andere berichten. Bij haar huis heeft een zwanenpaar de sloot met zeven jonge zwanen in een zwanenmeer veranderd. Zeven jonge zwanenlevens. Hoop doet leven. Ik hoop dat het waar is.

I opened my front door and I loved the smell of our house. The ‘day at the beach’ fabric softener had blended with the scent of the strawberry coronets I forgot to clear up. The post held an envelop with the handwriting of my dearest friend. It pleased me more than ever. This week in a different way than last week. When we heard that she might be seriously ill. Yes, she with the ridiculously small feet who still wants tough socks. She got them. This week we hope for better news. In front of her house a couple of swans has changed the ditch into a swan lake. Seven young swanlifes. While there is life there is hope. I hope it is true.