Zie de ‘point’ voet van Cedric Ygnace in deze foto van het ballet Hallelujah Junction van Ted Brandsen. Mooi. Een perfecte voet in een bijna perfect programma. Het Nationaal Ballet (filmpje!) brengt tot 7 april Points of View, een programma dat weer een log waard is. Het programma opende met Merce Cunningham’s Duets. Scherpe bewegingen, precies, soms in herhaling en dat was maar goed ook, want ik wilde de bewegingen graag nog een keer zien. Conclusie: Merce is cool. Kammerballett van Hans van Manen is tien jaar geleden gemaakt voor het NDT met heel andere dansers/essen. Het past het Nationaal nu prima en zeker Igone de Jongh die ontroert. De Belgisch-Colombiaanse choreografe Annabelle Lopez Ochoa maakte voor dit programma de nieuwe choreografie Since op eveneens nieuwe muziek van Jacob Ter Veldhuis. Het was niet mijn stijl. Te pretentieus, te veel gezwaai met armen. Ted Brandsen sloot feestelijk af met ‘mannengeweld’ in ‘Hallelujah Junction’. Ted spettert.
Ik heb het programma nu twee keer gezien en het blijft genieten. Op de meest onverwachte momenten schieten er weer bewegingen voor mijn ogen en moet mijn lichaam even mee… Echt mooi…nou ja, je weet wat je kunt doen…

I went to Points of View, the new programm of the National Ballet and it was terrific. In short: Merce is cool. Hans too. I didn’t particularly like Ochoa but Ted sparkles with his ‘male violence’. Great evening.

CarlaCarrie uit Utrecht maakte ooit een prachtige sjaal van een offwhite heel zachte wol met een klein draadje goud erdoor heen. Ik was er weg van! Zij had dat besteld bij Ewa’s Sockenwolle uit Duitsland. Vorige week heb ik het gedurfd: in al mijn slechte Duits heb ik mooi spul besteld en vandaag kwam het pakket. Het is schitterend. Er zit wat in voor mijn secret pal 10, voor mijn magische bol ’slachtoffer’ en voor mezelf. Nogal vleiend was dat Ewa mijn Duits ‘Super’ vond en er een cadeautje bij deed. Nu heeft Ewa alweer een hele nieuwe collectie in de schitterendste kleuren. Vooral ‘Bergwiese’ is helemaal mijn smaak. Eerst maar cadeautjes maken en zelf sokken breien. Daarna mag ik mijn Superduits weer gebruiken.

CarlaCarrie from Utrecht once made a beautiful shawl from a offwhite very soft wool with a little bit of gold in it. I loved it! She ordered it at Ewa’s Sockenwolle in Germany. Last week I had the nerve: in my very poor German I ordered yarn and today it arrived.  It is beautiful. In it is something for my SP10, for my magical skein ‘victim’ and for myself. It was very flattering that Ewa thought my German ‘Super’ and that she had added a little present. Now there is a whole new collection in the prettiest colours. ’Bergwiese’ is something to dream off. But first I have to make some presents and knit some socks. Then I may use my SuperGerman again.

Deze lijst nam ik over van haar en van haar.
I picked this list from her and from her:
* Maak wat je hebt gelezen vet / Bold the ones you’ve read
* Cursiveer wat je wilt lezen / Italicize the ones you want to read
* Doe niets met wat je niet wilt lezen/ Leave blank the ones you don’t want to read. (meer lezen…)

Even dacht ik dat ik gedoemd was voor altijd rechttoe rechtaan sokken te breien… maar zie! Sinds Secret Pal 9 is zij mijn sokkenheldin en zij had gezegd dat het makkelijk ‘wegbree’. Dus begon ik aan mijn eigen Monkey Socks in die lekkere pastelkleurtjes van Trekking XXL. Geweldig patroon. ‘t Garen vertoont wat kuren: de draad draait. Verder kan ik geen regelmaat in het kleurverloop ontdekken, maar dat wordt pas (g)een probleem bij sok twee. Voorlopig ben ik een tevreden breister.

Just for a moment I thought that I had to knit plain socks for the rest of my life, but look…! Since Secret Pal 9 she is my sock hero and she had said that it was an easy knit. So I started my own Monkey Socks in those Trekking XXL pastel colours. Great pattern. The yarn displays odd behaviour: it twists. Moreover: I can’t find any regularities in the change of colour, but that will only be a/no problem at the start of sock two. For the time being I’m a very content knitter.

Dit is een van Juta’s Stockings uit Folk Knitting in Estonia van Nancy Bush. Toen Saskia uit Haarlem deze sok maakte was ik razend enthousiast. Zeurde Jo An van Wolhalla aan het hoofd om deze kleur te pakken te krijgen: licht Sering van Opal. Het moest mijn eerste niet rechttoe rechtaan sok worden. Sok één vorderde gestaag, al zat er een klein foutje in. Bij de allerlaatste steek van de teen sloeg het noodlot toe en zakte er een steek helemaal naar beneden. O.k., uithalen en ‘de perfecte jutasok’ te breien. Helaas…zo werkt het niet. Blijkbaar. Er zitten veel en veel meer fouten in en de kleur vind ik helemaal niets meer. Het is een teken aan de wand: als je een sok al niet kunt overdoen, dan het leven zeker niet. ‘t Is dus de vraag of deze sok ooit een maatje krijgt.

This is one of Juta’s Stockings from Folk Knitting in Estonia by Nancy Bush. When Saskia from Haarlem was knitting this sock I was so eager to make it myself. I badgered Jo An from Wolhalla into getting this colour for me: light lilac by Opal. It was meant to be my first not straightforward sock. Jutasock 1 progressed, though it had some little mistakes. The very, very last stitch, though, dropped down all the way. O.k., again and this had to be ‘the perfect jutasock’. It didn’t work out. Much more mistakes than in the first one and I started to dislike the colour. It’s a omen: if you can’t even redo a sock, than it’s certainly impossible to relive your life.  Will there ever be a second sock?