Monopolistische handel, slavernij, kolonisatie, kaperij, uitbuiting, oorlogvoering. Toch? Zo is Nederland groot geworden en daar zijn we trots op! Toch?

In elk geval JP de MP in de algemene beschouwingen!

Van Beatus, Picos en narrige weergoden

Jullie hebben nog wat vakantieverhalen te goed. Zo met de duidelijk naderende herfst is het mooi te overdenken wat de zomer bracht. In die tijd - het was eind juli - verlangden wij naar wat frisse lucht en wat koelte. Richting bergen gingen we, dit keer Picos de Europa.  Zouden we ook richting regen gaan of zouden de weergoden ons dit keer welgevalliger zijn? Reis nog even mee… (meer lezen…)

Leuk zijn ze, hè? Ja, dit is inderdaad de mini-uitvoering van de eerste-sok-ooit. Ik had nog wat over en breidde ze voor Madée, de dochter van een geweldig leuke collega! Die is niet bang om haar dochtertje al vroeg in de bling bling te zetten! Ondertussen ben ik met verbazing op een tot nog toe onbekende kant van mezelf gestuit.

Want, kijk maar, er is nog blauw over … 3 minibeetjes wol en ik kan het niet weggooien. Ik kan er namelijk nog een lapje voor Gerald van breien en een flessemutsje.
En zie je dat andere sokje op de pennen? Ja, dat is hetzelfde als het garen van de tweede-sok-ooit en het sokje voor Rikki in Zuid-Afrika. Deze wordt voor Anna in Groningen en ik hoop van harte dat het garen dan op is. Anders nog maar een flessemutsje. Zucht.
De grote sok is voor mijn hartsvriendin Erna. Die heeft belachelijk kleine voetjes, dus daar hou ik ook weer een boel van over. Gelukkig wil zij het restje hebben, anders zag ik mij weer genoodzaakt tot het eind van het bolletje door te breien.
Het is gewoonweg een neurose, misschien zelfs wel een dwangneurose! Komt dit vaker voor bij breiers en is er wat tegen te doen (behalve stug doorbreien)?

Cute socks, eh? Yes, indeed, this is the mini-version of the first-sock-ever. I had some yarn left and knitted the socks for Madée, the baby daughter of a very nice colleague. She’s not afraid to dress her little girl in bling bling. In the mean time I discovered a fairly unknown side of myself.
‘Cause, look, there’s still blue yarn left. A wee bit of yarn and I can’t throw it away. I could knit a piece for Gerald or a little bottlebonnet. And do you see the other little sock on the needles? Yes, that certainly is the same as the little socks I sent to Rikki in South-Africa. These are for Anna in Groningen and I heartily hope that the yarn is finished after those. Otherwise I’ll have to make another bottlebonnet. Sigh.
The big sock is for my close friend Erna. She has absurd small feet, so there will be a lot of yarn left. Fortunately she wants to have the rest otherwise I felt forced to knit till the end of the yarn.
It is simply a neurosis, may be even an obsessional neurosis! Is this a known pattern for knitters? Is there may be some therapy (except staying the course)?

Echt eerlijk waar… het is te warm en ik heb het even veel te druk, want ik ben gaan studeren: algemene cultuurwetenschappen aan de Open Universiteit. Ik moet er nog wel even aan wennen. Een nieuwe schooltas voor mijn 4 syllabi, mijn mapje met papier en de schriften. Lezen, leren, onderstrepen en opsomlijstjes op geeltjes/gelen. Inschrijven voor dit dan en voor dat zus en natuurlijk weer net te laat (maar nog wel op tijd). Maar ik verlang hevig naar de rust van garen en pennen. Eerst terug naar Antwerpen als zestiende-eeuwse metropool. Misschien later een paar steken als beloning.

Honestly… it’s too hot and I’m too busy, ’cause I’ve started to study: science of the arts at the Open University. I still got to get used. I have bought a new schoolsatchel for my 4 workbooks, my file with papers and my notebooks. Reading, learning, underlining and making lists of facts on post-its in all kind of sizes. Subscribe for this then and that so and of course, a bit too late (but still just in time). I long for the calmness of my yarns and needles. But first back to Antwerp as a 16th century metropolis. May be later some stitches as reward.