Iets gemaakt van één bolletje wol - dat moest in augustus naar je secret pal worden gestuurd. Het heette niet voor niets ‘one skein secret pal’. Ik had een prachtig groen bolletje Rowan Kid Classic gevonden. Daarvan heb ik de one-skein sjaal gehaakt uit het haakboek van Debbie Stoller (met die rare titel, kijk bij haar). Dat noemen ze tegenwoordig grootmoeders patronen. Iedere keer ben ik dan verontwaardigd. Het komt gewoon uit de tijd dat ik jong was… maarre….
Ondertussen ontdekte ik dat mijn secret pal ging trouwen/getrouwd was. Dat vroeg om wat speciaals. Daarom stuurde ik haar mijn ‘Tweede Sok Ooit’ sokken, voor vrolijke warme voeten.
Mijn secret pal was Magfly uit Noorwegen en ik hoop dat de envelop met deze (en nog wat andere) verrassingen goed aankomt. En dat ze er blij mee is. Ik vond het leuk om te doen.

In august we had to send something made from one skein to our secret pal. After all it was called ‘One Skein Secret Pal’. I had found a beautiful skein of green Rowan Kid Classic. I crocheted the one-skein scarf from Debbie Stoller’s crochet book with the typical name (read what she says about that). A thing like that is nowadays a ‘grandma pattern’. Each time I read that I’m indignant about it. Absurd, these are just patterns from the time I was young…but…
In the mean time I discovered that my secret pal was going to marry/was married. A reason for something special. That’s why I send her my Second Sock Ever socks, for colourful warm feet.
Magfly from Norway was my secret pal. I hope my envelop with surprises arrives safe and sound and I hope she likes her presents. I liked the secret pal project very much.

Tja, dan is het paar ‘grote sokken’ klaar en hou je ontzettend veel wol over. Niet genoeg voor nog een paar ‘grote sokken’, maar toch veel… gelukkig heeft zij net gezinsuitbreiding gehad. Van de ene dag op de andere werd ze moeder van Rikki. Rikki is om op te eten. Maar je zal maar in één klap een hele garderobe moeten hebben. Dus: mijn eerste paar minisokjes ooit is voor haar. Ook al omdat ik het zonder haar nooit zou hebben geleerd. Zij haalde me over om naar SnB te gaan. De sokjes zijn gemaakt van Opal Petticoat (dat ik voortdurend Pirouette noem) en ik hoop dat ze nog niet te klein zijn als ze in Zuid-Afrika aankomen.

Yes, the ‘big socks’ are ready and there’s a lot of yarn left. Not enough for another pair of ‘big socks’, but still… Fortunately she just had addition to the family. From one day to the next she became Rikki’s mother. Rikki is lovely, but imagine you’ll need a whole child wardrobe at one go! So, my first pair of minisocks ever is for her! Because without her I would never have learned it. She persuaded me to go to Stitch ‘n Bitch.
I made the socks from Opal Petticoat (Pirouette as I persist) and I hope Rikki will not have outgrown them when they arrive in South Africa.

Tjonge, jonge, wat hebben we net gelachen… We keken naar Shaolin Soccer (Siu lam juk kau), een bizarre film over een Chinees voetbalteam gedreven door Kung Fu. Onze gids gaf er vier sterren aan en een andere recensie beloofde ook veel. Dit logje is ons geheugensteuntje voor de toekomst. Wij houden wel van dit soort humor en er schijnt een vervolg op te zijn; de titel komt hier te staan als mijn spamrobot mijn antwoordmailtje van de Movie Database vrijgeeft… grrrr!
Ter geruststelling: het vervolg op onze zwerftochten door Frankrijk en Spanje komt echt! Die stukjes kosten alleen veel tijd om te maken. Het verslag (met filmpje!) van Pure Jazzfest in Den Haag, komt ook. Bovendien wil ik jullie laten zien wat ik voor mijn secret pal heb gemaakt. En ik heb hele lollige minisokjes gebreid. Een sok van Cherry Tree Hill vordert gestaag. Maar: eerst moet ik even een klus afmaken.

‘t Is me het weekje wel. Hoge werkturbulentie en ’s avonds ook druk bezig. We waren naar de voorstelling van Rafael Campallo, nuevo flamenco in het Concertgebouw. We hadden volledig verkeerde plaatsen, op het podium! Ik kan je verzekeren dat een flamencodanseres van achteren er niet echt elegant uitziet. Zeker niet in nuevo flamenco dat soms meer op Spaans tapdansen lijkt. Het waren ook stiptheidsmensen, na 2 x 3 kwartier + half uurtje pauze stonden we weer buiten. Dat was dat. Volgende keer beter.

Wij vonden het maar niets dat het North Sea Jazz Festival naar Rotterdam ging. We hadden ook gehoord dat er een kleiner NSJF in Den Haag zou worden georganiseerd. En jawel hoor, dit weekend barst het Pure Jazzfest los voor onversneden jazz. We hadden al in het programma van Hans Dulfer op BNR gehoord dat het NSJF niet alleen zijn Noordzee had verloren, maar ook minder met jazz van doen had. We hebben dus niets gemist en gaan ons vanavond lekker als vanouds op een nieuwe manier te buiten (letterlijk) aan Den Haag jazzstad. We hebben er zin!

In het land van La Mancha

Het was 20 juli 2006 en we gingen verder. Zouden we vanuit Valencia naar het zuiden trekken? Naar Sevilla, Granada en Cordobá of terug naar het noorden? We besloten de zuidelijke streek voor een aparte vakantie te bewaren en naar Toledo te rijden, de stad in het land van Don Quichote, de man van La Mancha. (meer lezen…)