Soms is het heel simpel om iets voor de wereld te betekenen. I Knit – laten we ze maar de Londense Stitch ’n Bitch noemen – heeft samen met Wateraid een actie verzonnen als campagne voor water en toiletten. Van levensbelang. ’t Is nogal eenvoudig om hier aan mee te doen. Brei een lappie van 15 x 15 cm met blauw. Dat is het. Niet meer. Geen hele sjaal. Geen hele sok. Alleen een vierkantje. Je kunt het zelf naar het Londense adres sturen. Staat bij I Knit. Kost ook haast niets. Daar maken zij dan een hele rivier van. En wat is mooier dan een stukje rivier breien?
—–
Sometimes it is simple to do something good. I Knit - let we call them the London Stitch ‘n Bitch -started a knitted petition together with Wateraid to campaign for water and toilets. Of vital importance. It is rather easy to join this. Knit a piece of 15 x 15 cm in a blue colour. That’s it. Nothing more. No scarf. No socks. Just a square. You can send it to the London adress (I Knit, Knit A River, 7 Courthope House, Hartington Road, London, SW8 2HS). They make a river out of it. And is there something more beautiful than knitting a piece of a river? 

Hij (of zij) moet van het bureau af van mijn partner. Mijn eenzame schoen. Schoen 2 is nergens te vinden. Ik weet nog dat ik vorig jaar op deze schoe nen van de betonnen trap ben gevallen. Ik weet nog dat ik ze naar de schoenmaker heb gebracht. Heb ik ze opgehaald? De schoenmaker die ik mijn eenzame schoen liet zien, zei van wel. Want hij had de ander ook niet. Vaag begon het me te dagen. Een schoen in een zak. Een plastic zak die ik heb weggegooid. Denk het wel. Nog een keer zoeken voor de schoen in de vuilnisbak beland? Ja! Tussen de elektriciteitsspullen. Nee, ik ben niet slordig. Echt niet.
——-
Partner says that it must off the desk. My lonely shoe. Shoe 2 is nowhere to be found. I remember that I fell down the stairs on these shoes. I remember that I took them to the shoemaker. Did I fetch them? The shoemaker whom I showed my lonely shoe, says yes. He didn’t have the other shoe either. The penny dropped. A shoe in a bag. A plastic bag that I threw away. Think so. One more time for a search action before the shoe ends in the dustbin? Yes!\Amongst the electricity gear. No, I’m not a slob. Honestly not.

In Angelsaksische landen heten ze chemocaps en in Nederland maakte Carla er een site voor. Steeds meer vrouwen gaan na een chemokuur niet aan de pruik, maar kiezen er voor om het hoofd te bedekken met een mutsje of een sjaal. Daar kun je er dus niet genoeg van hebben. Jammer genoeg zijn er twee vrouwen voor wie ik dit soort mutsjes kan maken. En omdat een muts voor een volwassen vrouw iets anders is dan een babybeanie eerst maar eens een proefexemplaar. Dat is dit. Gemaakt met Katia Tropical (te wit!) op pennen 4 (te groot!) met dit patroon. Ook het ajour is niet gelukt zoals het hoort. Op naar exemplaar nummer twee!
———-
In Anglo-Saxon countries they call it chemocaps and in The Netherlands Carla made a website about it. More and more women do not wear a wig after their chemotreatment, but a cap or a shawl. So, you can’t have enough of those. Unfortunately there are two women for whom I can make those caps. And because such a cap for a grown up women is different from a babybeanie I started making a sample. See photo. Made with Katia Tropical (too white) on needles 4 (too big) with this pattern. The lace is not right too. O.k., I’ll make another one.

In die tijd (was het jaren ’70?) breidden we allemaal. Overal. Bij vergaderingen, in de collegezalen, tijdens acties. Ik herinner me de truien die je overdwars breidde en helemaal recht. Eén keer wassen en het was een nachtjapon. Maar ach… Ineens herinnerde ik me ook het kleine cadeautje dat ik in die tijd maakte. Want ja, niet veel geld. Op pennetjes 2 met 10 of 12 steken breidde je een klein lapje. Nam het over op cocktailprikkers. Hechtte het begindraadje af. Nam genoeg garen om er een minibolletje aan te laten hangen. Een veiligheidsspeldje achterop maakte het tot een broche. De Stitch ’n Broche.
———-
In those days - the seventies? - we all knitted. Everywhere. During meetings, at university, at manifestations. I remember the jumpers we knitted sideways in garter stitch. One washing and it was a long dress. Who cared? At once I remembered the small present I made in those days. There was not much money. On needles 2 you knit a small piece. Put it on cocktail sticks. Weave in end. Make a small skein with the other yarn. A safety pin at the back makes it a brooch. The Stitch ‘n Brooch. 

Op googlezoek naar een speciaal iets voor het alfabetproject waar ik aan meedoe (dan wel ingestonken ben kwam ik deze site tegen. Zo kwam het dat ik op de vroege morgen de tranen van het lachen al uit mijn ogen moest vegen. Hoe verder je scrollt, hoe zotter het wordt. Snik…