Misschien moet ik er maar een serie van maken: verhalen uit het treinraampje. In gepeins verzonken staarde ik naar buiten…ineens vervuilde een slordig en te hard rijdende zwarte auto mijn beeld. Daar loeide een politieauto achteraan. Nog een en nog één. Ja, ze reden de zwarte auto klem. De geluiden kon ik me wel voorstellen. Hoeveel personen zaten er in de auto? Het was voor zessen dus het had niets te maken met de executie. Of toch? En weer zal ik het eind niet weten, want we waren bij station Sloterdijk.

Hartog, de lekkerste bakker van Nederland heeft ook een lekker gevoel voor humor. Zaterdag was het lachen in de winkel. Om de aankondiging van de kerstpakketten: een Simpel Kerstpakket en - grijns - het Overdreven Kerstpakket. En kijk, die bakker is dus een van de weinige dingen die ik enorm zal missen uit mijn oude buurt. Maar, met de tram ben je er zo en dan ben ik ook een van de vele Amsterdammers die op zaterdag van ver naar de Ruyschstraat 56 gaat.

La rentrée heeft goed ingezet in la Douce… al mijn favorieten zijn godbetert met nieuwe cd’s gekomen en al weken zit ik me te verbijten. Ga ik ze downloaden bij de FNAC, want daar heb ik die kaart voor gekocht (maar dan heb ik de extra dvd’s niet)? Of bestel ik ze toch en neem de belachelijke verzendkosten voor lief? De redding kwam van liefpartner. Die moest voor werk in Parijs zijn en heeft rennend de halve FNAC leeggegraaid, alsof je niet hoeft te betalen aan het eind. We hebben genoten van de dvd’tjes; de komende tijd wordt het genieten van de cd’s. (meer lezen…)

Nog even en ik heb geen huis meer, alleen maar een citybox. Ik geef zoveel mogelijk weg, pak wat dingen in om nog mee te nemen en zet verder alles in dozen ‘voor de opslag’. Daar moet het wachten. Bijna 2 jaar. Ik kan me goed voorstellen dat ik na zo’n lange tijd dat spul zelfs helemaal niet wil. Wat moet je ook met al die spullen? Is er nog iemand die zo goed als nieuwe Ikea badkamerkastjes wil? Gratis!

Vanuit de trein zag ik de mannen naar het tentje lopen. Het tentje dat al een een paar weken in een weitje stond, vlakbij Office Centre West. Eén van de mannen was een politieagent zonder jasje. Je herkende hem makkelijk, aan zijn blauwe overhemd, de uitstulpingen op zijn heupen en zijn manier van lopen. Een andere man liep druk gesticulerend naast hem. Zonder twijfel zouden ze het nu ontdekken. Want natuurlijk was er iets niet pluis met een tentje in een weitje eind oktober. Zou het de buit van een overval zijn? De schuilplaats voor een kidnap? Een akelige (zelf)moord? Ik zal het nooit weten. We waren al bij Station Sloterdijk.