We hebben het gisteren met eigen ogen gezien: het was Freddie. Nou ja, de reïncarnatie van Freddie dan. Nu heet hij Max. Als poema heeft hij ons de hele zomer bezig gehouden. Hij hield er altijd al van om te struinen in de tuinen. Mooiere tuinen dan de Veluwe zijn er niet in Nederland, toch? Wij vinden dat weer een geweldige stunt van hem. En zo typisch Freddie, die nu Max heet.

Al meer dan een uur hangt er boven - ik schat - de Baden Powellweg een helicopter. Af en toe vliegt ie een rondje en dan komt ie weer terug. Hangt daar maar te brommen. Ik ben niet onbevangen meer. Was het vroeger alleen ‘lekker sensatie’, nu hoor en zie ik de lichte dreiging letterlijk. We horen of lezen het morgen wel. Op de radio of in de kranten.

Het patroon van deze slofjes stond in het Borduurblad (nr. 9) en het was de reden dat ik het kocht. Het leken me leuke kleine cadeautjes voor nieuwe moeders en kindjes. Het leek me vooral een uitdaging om ze te maken… zo handig ben ik nu ook weer niet. Maar het viel mee. Ik heb maar een setje ‘verprutst’ (=mijn perfectionisme vond het beter de werkwijze iets te veranderen). Leuk zijn ze zonder meer, over het praktische twijfel ik nog.

Op de halte keek ik naar links om te zien óf de tram er al kwam. En terwijl ik mijn hoofd naar rechts draaide om aan die kant hetzelfde te doen, begon het. ‘Tuurlijk hypocriet teringwijf, kijk maar gauw de andere kant uit als je een Marokkaan ziet komen.’ Mijn tas, mijn jas, mijn schouders, mijn hoofd, mijn benen, alles werd meegenomen in de scheldkanonnade die mij ten deel viel omdat ik Nederlands leek. Er stonden vier andere mensen op de halte maar die deden niets. Er kwam een tram aan de andere kant en ik stak vlug over. Liever een kwartier omrijden, dan dit nog langer aanhoren. In de tram kon ik de gedachte niet van me afzetten: als ie nu een mes had getrokken, had dan ook niemand niemand iets gedaan?

We hadden ons doel bereikt. Ons eerste doel. Tweede doel was recht naar beneden naar Slowakije. Onderweg kwamen we nog het Poolse Krakow tegen, volgens velen de mooiste stad van Polen. Het is inderdaad de leukste stad die wij hebben gezien. Later reisden we door naar Zakopane. Over dit laatste stadje moet je niemand geloven, het is een gekkenhuis.
In Krakow en in Zakopane maakten we kennis met een fenomeen dat we voor het gemak maar ‘Poolse toestanden’ hebben genoemd. In het kort betekent het lang wachten, zonder dat je precies weet of je aan het eind krijgt wat je hebben wil. Tja, we zullen maar zeggen dat het een restant is…
Vanaf een hoge berg in Polen hadden we nog net tijd om ons volgende reisdoel te zien liggen: Slowakije.