Ze zijn vertrokken. De Meloentjes. Om 19.10 reden ze eindelijk de straat uit. Na dagen koortsachtige voorbereidingen. Afgelopen weekend gaf Pappa Meloen de auto een grote beurt. Al maanden werd er groot ingekocht. De berging stond vol met alles wat er mee moest. Zo kwam het dat ik van de week mijn fiets langs een tray pindakaas moest wurmen.
De aanhangwagen tot drie keer toe gepakt. Want waar laat je die huishoudtrap en die droogmolen? Mamma Meloen deed niets anders dan wassen en stofzuigen. Dat waren althans de hoorbare en zichtbare activiteiten. En de kindertjes Meloen? Ondertussen behoorlijke pubers, waren, geloof ik, bezig zoveel mogelijk Nederland mee te nemen.Wij kwamen hier wonen toen ze van vakantie terugkwamen. Diezelfde aanhangwagen vol met Marokkaanse heerlijkheden. Heel veel meloenen, bijvoorbeeld, waar wij er als welkom meteen een van kregen. Vandaar: De Meloentjes.
Nu heb ik ze uitgezwaaid. Knappe pappa Meloen in zijn Hawaïshirt, trainingsbroek, gymschoenen en pet achterstevoren op het hoofd. Mooie mamma Meloen in stijlvol rood, met witte sjaals. Zoon Meloen in Marokkaans voetbaltenue. De Meloentjesmeiden in spijkergoed met naveltruitjes en kleine tasjes. Thermoskannen thee. Zakken chips. Snel de laptop nog mee. Een laatste controle. Weg zijn ze. Met honderden, duizenden, tig, op weg. Tot over een maand!

Kijk, qua plant is het moois er natuurlijk wel van af. Hoe kan het ook anders. Als je als balkonexemplaar besluit om zoveel tomaten te produceren dan hoef je ook helemaal niet mooi te zijn. De noeste vlijt smaakt nog zoeter

Vakantieplannen. Je hebt er meestal meer dan vakantiedagen. Wij dachten aan ‘de nieuwe Europese landen’. Na een weekendje Madrid werd het Spanje. Maar met het oog op de bosbranden, regen en hitte zijn we weer terug bij ons eerste plan. We zochten op hoeveel kilometers het was van hier naar Warschau. Dat was 1219,8 km. Viel mee. Leuker was die rechte lijn. Dat gaan we doen. Polen. Tjechië. Slowakije. En..

Het is weer zo ver… vanmorgen is liefpartner naar de bergen vertrokken. Net als vorig jaar ben ik opnieuw Alpenweduwe. Ik ga er maar een leuke tijd van maken. Ben in elk geval goed begonnen: vanmorgen drie uur in de sportschool doorgebracht. Op mijn gemakje twee keer onder de zonnebank. Niet handig. Ben nu tomatenrood. Misschien toch maar iets minder op mijn gemakje.

Als ik in de brievenbus zo’n echte, kleurrijke ansichtkaart zie liggen, word ik vrolijk. En ik blijk niet de enige te zijn. Paulo uit Portugal heeft dat ook en die heeft er meteen iets leuks op verzonnen.
Gebaseerd op het idee van bookcrossing, begon hij met postcrossing. Als je ook van kleur in je brievenbus uit onverwachte hoeken van de wereld houdt, moet je vooral meedoen. Ik ga weer een kaartje schrijven.