Soms zit je helemaal vast. Het onderwerp waar je mee bezig bent is groot, te groot. De mogelijkheden zijn groots, wijds en dus onoverzichtelijk. Het leek zo leuk, maar het eindresultaat is slapeloze nachten of nachtmerries. Overdag bleef je stiekem doen wat je al goed kon en begon je even stiekem niet aan dat nieuwe. Dat had ik in mijn werk. En ik was niet de enige die een paar wezensvragen had over ‘hoe’ en ‘wat’. Gelukkig is mijn baas wars van orthodoxie en zo kwam het dat wij de hele dag een beetje creatief bezig waren. Onder leiding van een professional van het COCD associeerden wij vrolijk en zweepten wij elkaar op tot leuke, onhaalbare, fantastische, (on)uitvoerbare, (on)verstandige ideeën. Zo ontdekten wij ook de overeenkomsten tussen Stalin en een braamstruik. Ik kan het iedereen aanraden. Heb je niet zo’n baas als ik, dan kun je ook het boek kopen en je baas ertoe verleiden. Want het werkt! De opbrengst van zo’n dagje is hoger dan tien vergaderingen.

Normaal stap ik in de auto en zet mijn handtas op de passagiersstoel. Hoe het er daar en toen precies aan toe is gegaan weet ik niet, maar vandaag kwam deze handeling niet onbevangen tot stand. Als je in de auto rijdt, is de auto niet op slot. Dus ook niet als je voor een verkeerslicht staat. Of als je even, weet ik veel waarom, in een straat moet wachten. Komt bij dat mijn portemonnee al diverse keren is gerold. Bovendien is mijn tas relatief nieuw en ik ben er zeer tevreden over (en wie weet hoe breekbaar de verhouding vrouw/handtas is respecteert dit). En, niet te vergeten, zoals de meeste vrouwen, draag ik mijn hele hebben en houwen in die tas. Doorslaggevend is dat ik tegenwoordig geplaagd wordt door driftbuien. Ik sluit dus niet uit… Heb mijn tasje maar op de grond voor de stoel gezet.

Mijn oma kon aardappels schillen als de beste. Dat, zo vertelde ze graag, had ze in haar dienstje geleerd. Ze schilde de aardappels dun, heel erg dun. Dat moest, want in de tijd dat mijn oma in betrekking was, was zuinigheid het grootste goed in Nederland. Ook bij mensen die zich ‘booien’ konden veroorloven. Dat heel dun schillen deed zij niet met een dunschiller, maar met een gewoon aardappelmesje. Prachtige lange slierten schil kon ze ermee maken. Het kleinste krieltje was de grote uitdaging. Die petieterige aardappeltjes moesten niet alleen heel dun worden geschild, maar ook nog rond blijven. Ik geef het je te doen, maar mijn oma kon het. En dat was een groot wonder, want mijn oma had typische werkvrouwhanden: groot als mannenhanden. Vandaag moest ik aan deze kunst van oma denken. Ik had aardappelpuree gepland voor het menu vanavond. Dan vraag ik bij de groenteboer of hij geschilde kruimige aardappels heeft. Nee. Ai. Dan zoek ik samen met hem de allergrootste uit. Die schil ik dan met een dunschiller en dan worden ze toch nog rechthoekig… nee, de kunst van het piepers jassen moet je leren. Dat komt je niet aanwaaien.

De commercial met de duif heeft dierenbeschermers weer in de telefoon en computer doen kruipen. Dat terwijl ieder weldenkend mens kan verzínnen dat de er twee duiven waren gebruikt… Bij mij trok het een ander luikje open. Het was zomer en de zwaluwen hadden het druk in de lucht. Eén was misgevlogen of in de klauwen van een kat terecht gekomen… je weet het niet… in elk geval lag ie op het terras in de tuin. Wat te doen? De dierenambulance bellen? Ja, ben je nu gek! Toch gedaan. "Oh, een zwaluw? Die kunnen niet uit zichzelf omhoog vliegen, die moeten op hoogte zijn. U moet het beest boven een beetje vrije ruimte omhoog gooien en dan vliegt ie zo weg." Waar vind je nog vrije ruimte in Amsterdam? O.k. de Weesperzijde dan maar. Met vogeltje in de hand namen we een flinke aanloop en projectielde het beessie de lucht in en kijk, kijk, hij sloeg met zijn vleugels, vloog weg, echt waar en viel vervolgens te pletter op het dek van een woonboot. Denk maar niet dat wij nog ooit…

Eljo vroeg of ik het muziekstokje wilde overnemen. Ik heb volstrekt geen dirigententalent, maar ik neem het aanbod aan. Dit is dan tegelijkertijd de langste log die ik ooit produceerde. Vraag 1: Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer? Niks, nada, njiente, njet. Misschien komt het nog, maar ik combineer muziek en computers niet. Vraag 2: Wat is je laatst gekochte cd? Dat is geen cd, maar een dvd, omdat het muziek is die je moet zien. Het is van Tan Dun, de opera Tea - a mirror of soul. Een opera waar je twee uur gefascineerd naar zit te kijken en waar de instrumenten water en papier een virtuoze rol hebben.

Vraag 3: Wat is letterlijk het laatst beluisterde nummer voor je dit bericht las? Dat loopt lekker door elkaar. We luisterden naar een concert met muziek van Gershwin op radio 4, maar omdat een van de camera’s het nog niet deed (huh?), was er grote stilte. Toen vonden we deze 634-5789″” target=”_blank”>hilarische versie op de weblog van Bie. Luister vooral naar het telefoongesprek. Dat is snikken van het lachen. Toen we uitgelachen waren, begon Gershwin. Perfecte timing. Lang leve radiocamera’s.  

Vraag 4: Geef 4 nummers door die je heel vaak luistert of die veel voor je betekenen. Mag vast, om er vijf te geven…

Miles Davis - l’Ascenseur pour l’échafaud; in de auto, zwart en nat asfalt, koplampen en witte strepen.
John Coltrane - Lonnie’s Lament; die zachte, warme klanken die de man kon produceren… onnavolgbaar.
Charlie Mingus - The black Saint and the sinner Lady; muziek die langzaam je rust verstoort. Mingus is de meesterlijke gek.
Mickey 3D - Tu vas pas mourir de rire - zo’n deuntje dat je niet meer kwijt raakt en een clip van een droevige schoonheid. Francis Poulenc - Dialogues des Carmélites ; vooral het slot, waar de muziek de guillotine voelbaar in de nek van de nonnetjes laat vallen. Om te huilen!

 In het kort: ik hou van jazz, ik hou veel van jazz, ik hou van Franse zangers en ik hou van opera. En dan hou ik ook nog van alle ballet- en dansmuziek, omdat ik een balletadept ben. Alleen popmuziek… tja, da’s niet echt een passie.
Vraag 5: Aan welke 4 (of 3) personen geef jij het stokje door en waarom? Controversieel, Eljo wist niet wie hij koos. Ik geef het stokje niet door. Ik bespeur een stokjesmoeheid. Maar ik beloof dat ik zal overwegen om over een paar maanden een eigen stokje te starten. Zomaar. Onverwacht. Over een ander onderwerp, of zo.