Dit huis is oud en er zijn delen die zwaar aan verbouwing toe zijn. De keukenvloer (het kelderplafond) staat op instorten. Bijvoorbeeld. Zeker nu Freddiekat - topmuizenvanger - er niet meer is, is het een paradijs voor die dieren. Vies. Laatst kwam ik thuis en toen zat er een hééél grote muis midden in de kamer. En verdween onder de boekenkast. Niet meer terug te vinden. Tot gisteren. Ik wilde iets pakken van de onderste plank en vond het nogal stinken. Ff sjekke! En ja hoor, daar lag het beest… dood en zeker meer dan 20 cm lang, exclusief staart. Ik wil graag blijven geloven dat het een muis is, maar de feiten spreken me tegen. Is er iemand met autoriteit die me even geruststelt? 

Het doosje tandenstokers had ik in het water laten vallen. De pleisters waren op. Dus dat kocht ik gisteren bij de Hema. Ik kreeg het in zo’n praktisch klein zakje. Dat legde ik op de trap. Maar later kon ik het nergens meer vinden. En partner had het ook niet naar boven gebracht. Gelukkig zijn hier de winkels op zondag open, dus alles opnieuw gekocht. Meteen en gauw naar boven gebracht. Eten koken. Alles uit de ijskast pakken. Wat is dat nu voor zakje? Juist ja.

Het was het gesprek van de dag voor ons forensen naar Den Haag: hoe ben jij er niet gekomen? Ik bijvoorbeeld heb er drie uur over gedaan om van Amsterdam naar Utrecht te gaan en terug. Den Haag leek even onbereikbaar als de maan. Een collega is vanaf Voorschoten met de bus gegaan. Veertien strippen armer en 2 uur later kwam ze aan op Den Haag Centraal. Een andere collega uit Rotterdam arriveerde net op tijd voor het werkoverleg om 11.30 uur. Ik kan jullie verzekeren: de ene trip was nog erger dan de andere. Maar wel gezellig: elkaar reisverhalen vertellen bij de koffie.

Al 18 jaar woon ik in hetzelfde, ondertussen monumentale pand. Al 18 jaar ben ik er zelden gelukkig. Want er moet altijd wel een verbouwing gebeuren, er is altijd wel iets dat niet helemaal spoort. Dat geldt vooral voor de bovenbuurvrouw, met wie ik het huis heb gekocht. Eén doffe ellende. Dan ga je wel eens om je heen kijken en zie je de meest aanlokkelijke en fantastische dingen. Wat weten de jongens en meisjes in de makelaardij de boel toch mooi te omschrijven. Neem nou deze: 3 kamerappartement met serre/loggia op het oosten. Vertaald: flatje zonder balkon. Want we kennen het daar toevallig. Ach ja, eerst maar weer eens verbouwen. Maar het uitzicht over Amsterdam, IJ en bootjes lokt!

Mijn vreugde was van korte duur… ik hoor net dat de KRO ‘The big Read’ gaat doen, zeg maar het beste boek aller tijden. Alsof het leven nog niet moeilijk genoeg is. Kan het alsnog een boek van die man worden!