Ze was, denk ik, toch wel ongeveer in de zeventig. Maar goed verzorgd, erg goed verzorgd. Kon ik niet aan tippen. Haar nagels waren gelakt, haar lippen waren gestift en haar gezicht was licht gepoederd. Dat vond ik allemaal niet nodig voor de groenteboer. Ik liep bovendien in mijn oude spijkerbroek en zij droeg pumps, ragfijne kousen en een modieuze jas. Ze vroeg om één middelgroot bietje. Daar werd ik op slag droevig van.

Eric Vloeimans presenteerde gisteren in het Bimhuis (ja, alweer!) samen met Ernst Reijseger (cello) en Anton Goudsmit (gitaar) zijn cd BOOMPETIT. Vraag me niet wat het betekent. Het doet er ook niet toe. Deze drie speelden de vrolijkste, droevigste, verrassendste, merkwaardigste en ontroerendste muziek die ik sinds tijden heb gehoord. Na het eerste nummer wisten we meteen dat we de cd moesten hebben en na drie nummers waren we ervan overtuigd dat we naar de vernieuwendste musici van Nederland zaten te kijken en te luisteren. En ik weet heel goed dat ik allemaal superlatieven gebruik. Vloeimans c.s. speelt geen jazz. Hoogstens af en toe. Het is muziek. Een beetje balkan, een beetje pop, een snik, een beetje klassiek, een lach, een beetje jazz. Vooral veel van henzelf. Bovendien haalt Vloeimans klanken uit zijn trompet waarvan je het bestaan niet wist. Wat Reijseger doet met die cello bedenk je ook niet en Goudsmit maakt ook meer dan een instrument van zijn gitaar. Rasmuzikanten dus, die ook nog eens ongelofelijke lol hebben in het muziek maken. En dat merk je! De sfeer in het Bimhuis was van de weeromstuit ook leuk. Gaat dat zien, als je de kans krijgt… of koop die cd!

Rein de Graaff is ongetwijfeld in de Nederlandse jazz scene een pianist van betekenis en naam. Samen met Eric Ineke op drums en Marius Beets op bas heeft hij een trio dat elk jazzgenre en elke standard aan kan. Maar gottegottegot wat een saaiheid, een keurigheid en een stijfheid. De aanwezigheid van saxofonist Houston Person deed er niets aan af. Middle of the road en wat mij betreft nog onsympathiek ook. Wat doet Jesse van Ruller in dit clubje? Kom op, Jesse, ga eens op avontuur!

Gisteren speelde Henry Grimes in het Bimhuis. Met David en Sunny Murray. Alledrie hebben ze de jazz op zijn kop gezet. Vernieuwers en dat betekent niet altijd dat er ‘een lekker moppie’ wordt gespeeld. Wel dat er met hart en ziel wordt geblazen, geplukt en geslagen. Het had iets nostalgisch… de jaren zeventig van de vorige eeuw zijn voorbij, de muziek is verder gegaan, maar gisteren klonk als vanouds de gestructureerde chaos van toen. En wat zo grappig was: allerlei mensen die misschien in 30 jaar niet naar het Bim waren geweest, doken ineens weer op. Ouder. Maar de koppies en voetjes wilden nog best swingen.

Bij een beetje zware baan, hoort een goed salaris. Maar wat is goed? Net gehoord en gelezen: ING-topman Kist heeft afgelopen jaar een salaris verdiend van 761.000 euro. Alsof dat nog niet genoeg is, kreeg de man in kwestie daarbovenop een bonus van 400.000 euro. Dat is in totaal 1.161.000 euro. Zelf verdien ik niet weinig, maar voor dit bedrag moet ik toch ongeveer 24 jaar werken. Per maand is het ook een bespottelijk bedrag: 139.320 euro - honderddertigduizenddriehonderdtwintig euro!!! Weet mijnheer Kist wat mensen met een uitkering krijgen? Hij moest zich schamen. En de bonden moeten zich ook schamen dat ze zich alleen maar druk maken over de ‘loonsprong’ van Kist.