Nog ff zeuren, want het is maar langzaam wennen aan het katjesloze bestaan. Freddie was niet altijd een lawaaischopper, maar het is nu verdomd stil in huis. Er zijn ook een heleboel voorwerpen die uiteindelijk Freddie niet zijn: truien op bed, rugzakken midden in de kamer. Opvallend is dat ik de hele week een beetje stuurloos ben geweest. Het zorgen voor zo’n kat - zeker een zieke die altijd zijn pilletjes moet - geeft je een vaste structuur. Een paar dagen lang liep ik dan ook rond met een gevoel iets vergeten te zijn. Het bakentje, het vormgevertje is er niet meer. Nu maar eens van vrijheid genieten voor het eerst sinds 30 jaar.

Mijn kerststukkies willen maar niet van wijken weten… kent u dat? Tijdens de feestdagen was ik niet thuis, dus geen verwarming aan. En tja, frisheid werkt conserverend op kerststukjes. Zo kan het gebeuren dat ze er nog net zo vief en monter bij staan als bij aankoop. Zonde om weg te gooien, maar ja, wat moet je er verder mee? Ik heb de beslissing uitgesteld en ze in de kelder gezet. Het heeft iets grappigs: ga je een fles wijn halen, komt een fris kerstgeurtje je tegemoet. Zouden ze kerst 2004 halen?

Druk, druk, druk… is eigenlijk alles wat ik uit kan brengen. En dan dit pokke(n)weer! Tot mijn grote verbazing reden de treinen wel en op tijd. Dat was dan weer een meevaller. Maar natuurlijk net op de dag dat je besluit diepvriesvis te eten is het diepvriesvak bij de supermarkt kapot en de verse visfilet uitverkocht. Vervolgens fiets je een eind door de regen voor een nieuwe videoband om Napoléon op te nemen, vergeet je de video in te stellen. Tja, morgen nieuwe dag zullen we maar zeggen.

Het weekend is voorbij; morgen is het opnieuw maandag. Voor sommige mensen is het geen gewone maandag. Dat geldt bijvoorbeeld voor de familieleden van de afgelopen week neergeschoten Van Wieren. Het was een schok. Dat dit in Nederland is gebeurd. Vind ik. Ook al roept nu iedereen dat je het had kunnen zien aankomen. Wat een onzin. In ieder geval ben ik morgen in gedachten bij de familie, vrienden, collega’s en bekenden van de leerkracht. Voor Rob Oudkerk is het evenmin een gewone maandag. Die heeft zich door wat stoerpraat aardig in de nesten gewerkt. Een wethouder moet je beoordelen op zijn daden en niet op zijn privéleven. O.k. maar welke daden? Genoeg gepraat, Rob. Eer aan jezelf, biezen pakken. Voor ons, gewone webloggers, moge dit een week worden van kleine en grote successen. Een baan voor de een, minder kilo’s voor de ander. We gaan er tegenaan!

Fellini is een van mijn favoriete filmmakers. Amarcord is één van zijn films die ik dolgraag terug wilde zien. We ontdekten per toeval dat het Amsterdamse Filmmuseum de maand januari heeft uitgeroepen tot Fellini-maand. Maar liefst acht films van de meester zijn er te zien en Amarcord was openingsfilm. Het weerzien was meer dan verrukkelijk. 127 minuten lang buitelen de scènes lawaaierig en Italiaans over je heen. Hoogtepunt? Gekke oom die in een boom zijn verlangen naar een vrouw uitschreeuwt! Amarcord kun je in Amsterdam niet meer inhalen, maar de komende weken wordt er genoeg moois gedraaid: Il Bidone - Intervista - La Strada - Prova d’orchestra - Ginger e Fred - Ciao Federico - La Dolce Vita. Draaidata, tijden en inhoud van de films vind je op de site van het filmmuseum. Zie ik jullie na afloop in Vertigo voor een glaasje?