Foto: Monika Rittershaus

Donderdag 12 januari gingen we met veel verwachtingen richting het Muziektheater. Première van De Nachtegaal en andere korte fabels. Muziek van Igor Stravinsky.

De andere fabel (De Vos) en de Russische liederen die werden gebracht, waren heerlijk om naar te luisteren en schitterend om naar te kijken onder meer dankzij de (schaduw)kunstenaars van Ex Machina.

De Nachtegaal zelf betovert… door de enscenering, het water, de poppen, de stemmen, de muziek. Het was schitterend en zo mooi, zo mooi. Deze maandag kun je er zelfs voor half geld naar toe… ik zou alles aan de kant gooien en kaartjes gaan halen.

Wij verheugen ons nu al op de volgende voorstelling, weer vet Russisch: De legende van de onzichtbare stad Kitesj en het meisje Fevronja van Nikolaj Rimski-Korsakov. Met deze twee producties maakt De Nederlandse Opera de vreselijke kerstproductie Orest (waar niet eens meer een link van is te vinden, need I say more?) meer dan goed!

We went to the DNO production The Nightingale and other short fables and we loved it! Staging, the singing, the costumes, the music: it was enchanting.

Ook nog gedaan: 2e kerstdag de opera Orestes in het muziektheater. Dat is nogal een bloederig verhaal en de regisseur had niet veel moeite gedaan om daar iets subtielers van te maken. Voeg daar niet direct toegankelijke moderne muziek aan toe (die af en toe wel mooi was) en je hebt een erg lege zaal. Daarentegen is er voor De Notenkraker en de Muizenkoning geen kaart meer te krijgen. Alle avonden en middagen uitverkocht! Ik mag het nog één keer zien, morgen. Heerlijk.

Verder: lekker breien en voorbereidingen treffen voor de super dessert taart die ik zaterdag wil presenteren. En ook nog met vriendin naar Tilburg. Geen idee wat we daar gaan doen, maar het wordt vast blogleuk. Sinds 15 december van dit jaar zit ik trouwens in mijn 9e blogjaar… niet onverdienstelijk.

Lyrisch ben ik over James Stout als Von Rothbart.  Wat een dreiging, power en uitstraling! Dit was voor het eerst dat ik Clint Farha in die rol vergat. Bob Karman maakte trouwens een prachtfoto tijdens de repetitie. Stout liet goed zien wat een prachtig kostuum Von Rothbart draagt. Josef Varga en Larissa Lezhnina dansten de hoofdrollen. Josef was een zachte tedere Siegfried; kracht kwam uit de sprongen. Larissa was een afstandelijke Odette en arrogante Odile. De grootste verrassing was het corps de ballet. Spatgelijk en met heel veel expressie! De karakteristieke Rudi van Dantzigiaanse massadansjes explodeerden. Niet vergeten: Holland Symfonia speelde de sterren van de hemel. Het was genieten.

Als ik jullie was, zou ik dat ook doen. Koop een kaartje, ze zijn er in alle prijsklassen. Ga lekker op tijd en neem de inleiding mee (die begint drie kwartier voor de voorstelling). Kies voor een avond of een middag (neem de kinderen mee) en laat je overweldigen door de bewegende droom die Zwanenmeer heet.

]]> http://www.philippa.nl/yvonnep/?feed=rss2&p=1250 http://www.philippa.nl/yvonnep/?p=1245 http://www.philippa.nl/yvonnep/?p=1245#comments Mon, 17 Oct 2011 08:11:22 +0000 yvonnep http://www.philippa.nl/yvonnep/?p=1245 Herfstvakantie! Heerlijk. Even wat tijd voor mezelf, al heb ik niets te klagen. Van baan veranderd en nu docent Communicatie bij Management & Bedrijf van de Hogeschool Leiden. Slechts één verdieping hoger, maar een wereld van verschil. Het is ook Heel Erg Fijn om bezig te zijn met mijn echte vak: communicatie. Alles valt op een plek, het muntje valt, etc.

Er is genoeg om over te bloggen. Vorige week was ik in het Groninger Museum en zag daar de tentoonstelling van Ruud van Empel. Na drie werken dacht ik niet dat het ‘mijn ding’ was. Ik belandde echter in de documentaire: “De onschuld voorbij“, waar ik helemaal gefascineerd naar heb zitten kijken. Daarna ging Van Empels werk erin als zoete koek. Veel lagen en veel diepte. Het was alsof ik mijn eigen weerstand een draai van 160 graden zag maken. Dat is altijd de moeite waard.

Bekijk het werk van Ruud van Empel op YouTube.

En verder deze week? Beetje lessen maken, beetje nakijken en lekker breien. Kerstballen bijvoorbeeld.

Zaterdag (2 juli) stapten we heel vroeg in de trein en in no time kwamen we kletsend en breiend aan in Antwerpen. We bezochten ‘Unravel‘, de tentoonstelling over tricot in het Antwerpse Mode Museum (MoMu).

Leuk om te zien hoe grote ontwerpers gebruik maken van het machinaal gebreide tricot. Er zaten mooie ontwerpen bij, zoals van Armani in de foto hierboven. Origineler vond ik het werk van Yohji Yamamoto, maar ja, die foto’s zijn mislukt. Heel grappig was een bijna folkloristisch ensemble van Chanel. Wat mij opviel was de soms slordige afwerking. Zal wel komen omdat ik daar een obsessie voor heb, maar een bies moet recht zitten, en een sluiting ook.

Mijn reisgenote is een vakvrouw en weet veel van mode(merken) en breien. Dat is altijd leuk. Ze sleepte me bovendien mee naar allerlei winkels voor de hipsters. Bijvoorbeeld Urban Outfitters, veel leuke dure en minder dure kleren etc. Leukste merk om mee kennis te maken, was ongetwijfeld Odd Molly. Molly liet meteen het actuele gebruik van tricot in confectie zien.

We were in Antwerp for the Exhibition ‘Unravel’ in the Antwerp’s Fashion Museum. We saw beautiful designs like Armani, but Yamamoto is almost art instead of fashion. The untidy finishing of some of the designs was a minus. Later, shopping, we found modern jersey in the cool Antwerp shops: Odd Molly.

Twee jaar geleden deed ik cursus ‘Het betere breiwerk’ bij de Dutch Knitters om ervoor te zorgen dat mijn breiwerk een professionele uitstraling zou krijgen. Want: iets zelfgemaakts is prachtig, maar je moet niet zien dat het zelfgemaakt is. Vind ik. Lekker hoog, die lat! Zo’n cursus loont, zie hier mijn meesterproef:

Moth - zo heet het patroon - is gebreid met superdun kantgaren van Jamieson & Smith van de Shetland Islands en het patroon is van Lucinda Guy uit het boek Northern Knits. De knoopjes zijn de Parijse touch, want gekocht in een kantjes en bandjes winkel op Montmartre. Vraag me niet welke, er zijn er veel en ik was er in veel. Alleen het beste is goed genoeg, hè?! Vrijdag 24 gaat Moth feestelijk ingepakt naar jarige vriendin Erna.

We deden ook nog wat culturele dingen deze week. We zouden op 31 mei naar Thomas Hampson die in het Concertgebouw liederen van Mahler zou zingen. Door een keelonsteking moest Hampson het concert afzeggen. De nieuwe datum was 14 juni en gelukkig konden we. Topavond was het, 2 x drie kwartier puur genieten en ook nog twee toegiften. Pakweg 25 Mahlerliederen perfect gezongen.

Tot slot bezochten we ook nog de Human Music Box, The Irrepressibles met Jamie McDermott. Dat duurde krap een uur, maar dat is erg lang als je met kromme tenen zit. Laten we het er maar op houden dat ik niet veel geef om de meeste popmuziek.

I finished my Moth, a pattern by Lucinda Guy from Northern Knits. It is knit with 2 ply lace yarn by Jamieson & Smith from the Shetlands and this is wonderful yarn to knit with. I am very proud with the result.
We enjoyed an evening with ‘Lieder’ by Mahler sung by Thomas Hampson and this was a perfect evening. We did not enjoy the Human Music Box from The Irrepressibles and Jamie McDermott.

In het kader van het Holland Festival bezocht ik op 10 juni La Flûte Enchantée van het Théâtre des Bouffes du Nord in de regie van Peter Brook. Peter Brook staat bekend als de meester van de lege ruimte en heeft op die manier het theater vernieuwd. Heeft zijn aanpak iets toegevoegd aan Mozart’s hit? Het was leuk om zulke jonge zangers op het podium aan het werk te zien. Dat moet worden gezegd, al waren de zangprestaties daardoor niet altijd van een hoge kwaliteit. De Papageno stak er met kop en schouders boven uit en ook de Papagena van onze avond. Maar de Koningin van de Nacht was nog een prinses, Sarastro geen echte bas, Tamino en Pamino waren voor elkaar geknipt: superbraaf. Monostatos zong een onverstaanbare eigen variatie van het Duits. De begeleiding zonder orkest, maar met een vleugel was inderdaad anders: adequaat, maar veel van Mozart’s subtiliteiten waren verdwenen. De opera was een stuk korter, doordat de dramatische lijn veelal via gesproken tekst door twee ‘komieken’ (programma) werd verder gebracht.
Was het theater of was het muziek? Ook de Nederlandse recensenten in de kranten hadden het daar moeilijk mee. Het NRC stuurde een theaterrecensent, De Volkskrant een muziekexpert.

Het moet gezegd worden: het toneelbeeld was schitterend, maar was het nu zo vernieuwend? We vinden opera allang niet meer alleen goed als het podium vol staat met neptempels en klatergoud. Het vervangen van de recitatieven door in het Frans gesproken tekst (soms best geestig) gaf Die Zauberflöte wel meer vaart en maakte er eigenlijk een soort musical van. Het is de vraag of we daar nu op zaten te wachten. De jonge operastemmen waren fris, maar op Papageno na nog lang niet klaar voor zulke grote rollen. Het publiek was volgens mij vooral theaterpubliek voor wie Brook een goede en gewaardeerde bekende was en opera een verre, onbekende kunstvorm. Dat zou het ovationele applaus op het eind kunnen verklaren. Ik heb enthousiast geklapt voor de jonge mensen die hun best hebben gedaan. Verder beklijft deze Flûte niet.

Visited The Magic Flute under direction of Peter Brook by the Théâtre du Bouffes du Nord. Young and not always strong enough voices sung Mozart’s opera.  The recitatives were spoken in French and sometimes very amusing. That made the opera more like a musical. The audience was very enthusiastic. As an opera it was not always convincing, though it was a good thing that young people had a chance to sing roles like this.

the box

Such a pity that I didn’t make a picture before we started our mega job. We have been sorting out, cleaning, setting up lundia racks, clearing out for six whole hours, but now it’s done. And we even have spare room. How I love order out of chaos!

And I could easily have imagined it, but I thought I heard the sound of a heartbeat. Leaving the exhibition gave way to a good view on how Kapoor situated those ‘balls’ in space. Very impressive.

it is shown till June 23rd, so if you get the chance…take it!
Later that evening we went to see Pirates of the Carribean IV in 3d and we enjoyed it very, very, very much! Love Johnny Debb in this creation! Really hope there will be a V and VI and so on!

Next day I was a few hours on my own and my program was for something like a week on my own. I wanted to go to the exhibition about Madame Grès and the exhibiton of the collection of Yves Saint Laurent. Well, I didn’t make it. But I did succeed in buying some fashionable ’tissus’ to make my own things at Montmartre.

We missed the Kees van Dongen exhibition in Rotterdam, so we went to the Musée d’Art Moderne to see it. Van Dongen’s paintings not always convinced me. In his early work he searched for his own style by imitating that of others: I saw Sisly, Degas, Monet, Picasso, etc. In his later work, in which he mainly portrayed the rich and beautiful, I think he is rather opportunistic. However, I did like the portrait of Adèle Besson, a spirited and beautiful lady, so to see.

Portrait of Adele Besson

In the evening we went to Palais Garnier to see ‘Rain’ by Anne Teresa de Keersmaeker on the music of Steve Reich.

It was quite a contrast: modern dance in this very old theatre.

On Sunday we drove home via a touristic route. We drove through Wissant and Boulogne sur Mer (worth to visit again) and passed by the Cap Nez Blanc.

Really, Paris is a city I could live in. Want to go back soon, very soon.